In het gebladerte

Behoedzaam liep ik over het knisperende bladerdek op de zachte bosgrond bij de buurtschap Heidehuizen. Zoals bekend waren er nauwelijks paddenstoelen, maar in het bos is altijd wel wat te vinden dat de moeite van het fotograferen waard is. Zo vond ik een afgebroken tak, waar een paar bladeren tegenaan geplakt zaten. Eén van die bladeren was al bijna helemaal weggeteerd. De resterende bladnerven leverden een fraai stukje bladerkunst op …
Even klikken en vergroten:

Bijna weer bij de auto werd mijn aandacht getrokken door een boomstam, die half in grond liggend al deels was verdwenen. Terwijl ik er naar toe liep, meende ik een beweging in het gebladerte te zien. Ik bleef staan en richtte mijn aandacht op de plek waar ik beweging had gezien. Het duurde even voordat ik de bron van de beweging had gevonden. Hij was nauwelijks te zien, maar in de bladeren die aan het eind van de stam in het holle gedeelte lagen, zat een kikker. Nadat ik een foto had genomen, deed ik voorzichtig een paar passen voorwaarts. Met twee forse sprongen zat de kikker aan de andere kant van de boomstam. Daar kon ik nog een foto van hem maken, voordat hij onder het bladerdek verdween …

Op ’t fietspad

Een plekje waar ik vrijwel elk najaar minstens één keer naar toe probeer te gaan om een mooie herfstkuier te maken, is het bos bij Heidehuizen (Google Maps) dat deel uitmaakt van Landgoed Lauswolt …

Dit najaar ben ik er intussen al 3 keer geweest. Dit was de eerste keer op 1 november, ’t blad begon net te kleuren …

Het is er mooi, rustig en kleurrijk … en niet onbelangrijk: er ligt een mooi egaal asfalt fietspad …

Zo af en toe kom je er een – meestal vriendelijk groetende – fietser tegen …

Dan keert de rust weer en kijk je bij de tweede bocht van het pad nog eens om je heen …

Verder gaan of toch maar terug, dat is de vraag …

Zwartbont, roodbont en gemengde herfsttinten

Wat een week en wat een weer. Mooier zal het wandelweer in november vooreerst niet worden, lijkt me …

En waar je ook kijkt, rondom in Fryslân staat het vee nog vredig te grazen in de wei …

En zeg nou zelf, of het roodbont of zwartbont vee is, ze doen ’t ook in een decor van herfstkleuren prima in de wei …

 

Warm weerzien

Elk jaar probeer ik op zijn minst toch één keer naar de Ecokathedraal bij Mildam te gaan. Dit jaar was het er nog niet van gekomen. Dat heb ik gisteren goed gemaakt. En dat was maar goed ook, want er was weer veel veranderd sinds mijn laatste bezoek in augustus 2017 …

Om te beginnen staat er bij de entree een nieuw informatiepaneel over de Ecokathedraal. Op dit paneel staat kort en duidelijk iets over de voorgeschiedenis van de Ecokathedraal. Eén van de zes afbeeldingen op het paneel is een door mij gemaakte foto van de Porta Celi

Ook nieuw was een bankje dat in de buurt van de Porta Celi staat. Een echt bankje, dat is een heuse primeur voor de Ecokathedraal. Hoewel het aanlokkelijk was om daar meteen even te gaan zitten, ben ik toch eerst maar aan mijn fotokuier begonnen. Het werd een warme en kleurrijke herfstkuier, waarbij de temperatuur meer aan voorjaar dan aan herfst deed denken …
De voor november record hoge temperaturen eisten al snel hun tol. Veel eerder dan verwacht sloeg vermoeidheid toe en vloeide de kracht uit mijn benen. Desondanks heb ik er weer volop van genoten. Zoals vrijwel altijd hing er een bijzondere, niet nader te omschrijven sfeer in de Ecokathedraal. En wat het ook op lichamelijk minder goede dagen een prima locatie maakt: de Ecokathedraal telt veel plekjes om af en toe even te gaan zitten en wat bij te tanken …

De overige foto’s van mijn rondgang volgen later. Het zonnetje schijnt hier nu nog, dus het is eerst tijd om nog even van het mooie novemberweer te genieten.

Hoopvol perspectief

“Vraag niet hoe ’t kan, maar profiteer ervan …”

Dat is eigenlijk het enige wat ik kan zeggen over de Qutenza-behandeling die ik bijna vier weken geleden heb gehad tegen de zenuwpijn in mijn buikwand oftewel Acnes. Het was precies zoals de verpleegkundige me na afloop van de behandeling bij het verlaten van de Pijnpoli nogmaals op het hart drukte, de eerste dagen gebeurde er niets. Maar daarna was het alsof er een warme, pijnstillende deken over mijn buik was gelegd …

Hoewel ik moet blijven opletten met strak zittende kleding en goed moet gaan zitten om in de auto geen last te krijgen van de veiligheidsgordel, is het goeddeels verdwijnen van de pijn een ferme stap voorwaarts. Alle voorgaande pogingen om me van de pijn af te helpen, boden hooguit enkele dagen verlichting. Dankzij de Qutenza ben ik nu al een paar weken grotendeels vrij van pijn en heb ik eindelijk weer wat meer bewegingsvrijheid. Nu is het een kwestie van afwachten hoe lang de pijn wegblijft, in principe kan de werking ongeveer 12 weken aanhouden …

Hoe lang de werking ook aanhoudt, de afgelopen weken heb ik in elk geval eindelijk weer eens een paar mooie fotokuiers kunnen maken. En dat hoop ik de komende tijd – ijs en weder dienende – ook te kunnen doen. We zien wel waar het schip strandt.

Skywatch Friday 439

Het zou best eens kunnen dat afgelopen maandag de laatste vriendelijke herfstdag van 2018 is geweest. Onder vlot voortdrijvende lage wolken en tussen het ruisend riet heb ik die middag een wandeling gemaakt aan de noordkant van de Jan Durkspolder. Kijk maar even mee …

It might well be that last Monday was the last friendly fall day of 2018. Under smooth drifting low clouds and between the rushing reeds, I took a walk that afternoon on the north side of the Jan Durkspolder. Take a look …










Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!