Wat ’n beetje zon kan doen

Vrijdag 11 november zijn Jetske en ik weer eens samen de Ecokathedraal ingetrokken. We hadden gehoopt dat de zon even zou doorbreken om mooie herfstkleuren boven en rond de gestapelde bouwwerken uit te lichten. Dat viel echter nogal tegen. De zon liet die dag verstek en de bladeren aan bomen en struiken begonnen er nog maar net te verkleuren …


Op zaterdag 19 november ben ik er nog eens naar toe gereden. Het was een stralende dag met temperaturen rond of net boven het vriespunt. De Ecokathedraal was weliswaar nog steeds niet gehuld in volgroeid herfsttenue, maar de zon maakte het toch een stuk levendiger dan de week ervoor …

Met een vlieg op ’n bankje

Hoewel ik geen hoge verwachtingen had van mijn kuier in het Weinterper Skar, was het me bepaald niet tegengevallen …


Dat had natuurlijk te maken met het uitzonderlijk mooie novemberweer, maar ook met de nieuwe ontwikkelingen zoals de omgewaaide bomen en de verbossing …


Maar het was ook wel bijzonder om te ontdekken, dat de insecten weer lekker meewerkten aan een paar korte fotosessies. Eerst waren dat de libellen en het lieveheersbeestje bij de dobbe, en hier op het tweede bankje lieten libellen en strontvliegen zich mooi zien …

Het was mooi geweest. Ik stond op en zette nu echt koers naar de auto door bij de boom een stukje verderop rechtsaf te gaan …


Nog een snelle groet aan het paard van de buurvrouw van het Weinterper Skar, dat al jaren trouw zicht houdt op de parkeerplaats er tegenover …


Moe, maar zeker voldaan reed ik huiswaarts. Die avond sloeg het weer om, waarna er een paar regenachtige en donkere dagen volgden. Dat kwam mij wel goed uit, want na een paar flinke kuiers in de bossen rond Olterterp op maandag en deze wandeling in het Weinterper Skar, konden mijn benen wel een paar dagen rust gebruiken. 🙂

Van bankje naar bankje

Na nog een laatste blik over het water maakte ik me op om aan de terugweg te beginnen. Het zal wel enige tijd duren voordat ik hier weer kom. Tenzij het echt winter wordt natuurlijk, want dan kruipt mijn bloed nog wel eens waar het niet kan gaan …


Het was geen straf om terug te lopen, zo zag ik het gebied ook weer even vanaf de andere kant. Daarbij viel het me op dat de grond naast het pad aardig aan het verbossen is. De kale dode boom die er jarenlang alleen had gestaan, was nu gezellig omringd door jonge berkjes …

Rustig doorstappend kwam ik op het punt waar tot 6 jaar geleden de Nije Heawei liep. Op 21 november 2016 kwam daar voorgoed een eind aan. Op dit punt kon ik nu kiezen: direct linksaf naar de auto of nog even rechtdoor lopen naar het ‘Afanja-bankje’, dat ter compensatie van de verwijderde weg een stukje verderop was geplaatst. Dat het bankje – met dank aan een dwarse boswachter niet hier geplaatst is, maar 50 m verderop, zoals was afgesproken – begon zich nu toch wel te wreken …


Ik besloot toch nog maar even door te zetten, het was te mooi weer om al huiswaarts te gaan. Korte tijd later bereikte ik het bankje. Daar werd ik welkom geheten door twee libellen, die op de rugleuning op me zaten te wachten. De ene zat mooi in het midden op de onderste plank, de tweede zat helemaal rechts op de bovenste plank van de rugleuning …


Natuurlijk vlogen ze allebei op toen ik op het bankje plaats nam. Maar gelukkig waren ze beurtelings bereid om even later nog eens netjes te poseren voor mijn camera …

En daarmee was het nog niet helemaal voorbij. Geduldig bleef ik lekker in de zon zitten wachten of er verder nog wat zou verschijnen dat de moeite waard was …

Terug in ’t Weinterper Skar

Verrassend genoeg had ik op de dag na mijn omzwervingen in de buurt van Heidehuizen en Lauswolt helemaal geen last van mijn benen. Omdat ik ook verder fit was, besloot ik een ritje naar het Weinterper Skar (Google Maps) te maken. Dit is een klein Natura 2000-gebied ten zuidoosten van Drachten …


In de periode 2005-2015 kwam ik daar in voorjaar en zomer vaak wekelijks meerdere malen. Daar is door diverse omstandigheden de laatste jaren geleidelijk een eind aan gekomen. Tegenwoordig kom ik er eigenlijk alleen in het voorjaar nog zo af en toe nog eens om orchissen en andere bijzondere planten te fotograferen …


Ter plekke besloot ik het meteen maar goed aan te pakken. Even dacht ik erover om even naar de zuidelijke vennetjes te lopen. Maar uiteindelijk besloot ik de uitdaging aan te gaan om voor het eerst sinds ruim 2,5 jaar weer eens te proberen om bij de dobbe aan de noordkant te komen. Dat vond ik tot nu toe steeds een te lange kuier om alleen te maken. Nu moest het er dan toch maar van komen. Hoewel ik het Weinterper Skar in de herfst nooit echt een aantrekkelijk gebied heb gevonden, viel het me nu niet tegen …

Het pad naar de dobbe loopt met een lange slinger halverwege in noordelijk richting. Toen ik de tweede bocht van die slinger achter me had gelaten, zag ik meteen dat er in de verte een boom was omgewaaid …


Een klein stukje verderop zag ik dat er veel meer bomen uit het lood waren geslagen dan alleen die ene. Morgen bekijken we de stormschade van wat dichterbij …

Zicht op Bethlehem

Zoals ik gisteren al schreef, wil ik jullie vandaag het mooie optrekje tegenover het luxe Hotel Lauswolt laten zien. Het betreft een mooi klein, voor de streek kenmerkend boerderijtje. Op kaarten uit 1685 en 1718 staat op deze plek al een boerderij aangegeven. Vermoedelijk is de boerderij ‘Bethlehem’ genoemd naar een kapel of klooster met diezelfde naam, dat hier in de buurt heeft gestaan …


In 1811 werd het voor iedereen verplicht een achternaam aan te nemen. Durk Jans, geboren in 1738 in Beets, woonde toen met Grietje Haijes, met wie hij in 1763 was getrouwd, op deze boerderij. Op 16 december 1811 namen ze officieel de achternaam Bethlehem aan. Tegenwoordig staat het boerderijtje er nog steeds tiptop bij …

Veel meer valt er niet te vertellen over ‘Bethlehem’. Tijd om terug te gaan naar de auto, die aan de overkant van de weg staat te wachten. Daar rond ik deze serie af bij een bankje en de (her)ontdekking van een monumentale lindeboom. Hieronder zijn de Afanja-mobiel en de passerende Carver samen te zien …

Lunchen op gevelde bomen

Voordat ik de heuvel met de gevelde boomstammen beklom, heb ik er nog even een paar foto’s van gemaakt. Lijkt me eigenlijk wel boeiend om te volgen hoe die boomstammen verder in verval raken. Maar laat ik me op dat vlak eerst maar beperken tot het volgen de ontwikkelingen rond het stammetje in onze eigen tuin …


Vorige week liet ik hier wat foto’s zien van een boom met een bijzonder voet bij Heidehuizen. De voet van een van deze omgezaagde bomen mocht er ook zijn …

Terwijl ik mijn boterhammen en een portie medicijnen naar binnen spoelde met mijn flesje water, had ik mooi zicht op de 18 holes golfbaan van Lauswolt. Het is een vreemde gewaarwording om vanuit het oude bos ineens op glad geschoren golfbanen terecht te komen …

Ik zat daar lekker op die heuvel, maar toen de boterhammen op waren werd het toch echt tijd om de terugweg te aanvaarden …

Onderweg heb ik nog een laatste plaatje geschoten van wat fijn gekleurde beukenblaadjes, daarna ben ik linea recta naar de auto gelopen. Maar daarmee is deze fotoserie van afgelopen maandag nog niet voorbij …

Terug naar ‘1748’

Zo lang er nog kracht in mijn benen zat, kon auto wel even wachten, bedacht ik me. Via een onooglijk smal paadje nam ik een doorsteekje van de ene brede laan naar de andere. De zon had de sfeervolle lichte ochtendnevel intussen uit de lucht gefilterd, daardoor deed het bos ineens weer meer aan voorjaar denken dan aan najaar …


Op de volgende brede boslaan liep ik eerst een stukje in zuidelijke richting om al snel weer een paadje naar rechts te nemen. De villa waar ik vervolgens aan voorbij liep, bevestigde dat ik de juiste route had gekozen. Ik herkende het van een fotokuier, die ik hier in december 2012 met Jetske heb gemaakt. Toen lag er een laagje sneeuw, waardoor het bos er net even anders uitzag. Niet veel later kreeg ik mijn doel in beeld …

Hier was ik naar op zoek, een romantisch bruggetje met overkapping en het jaartal 1748 in het hek. Naar verluidt liet de welgestelde herenboer Jan Janszoon Lauswolt, grootgrondbezitter te Beetsterzwaag hier in 1748 ‘een met geboomte omgeven boerderij’ bouwen. Het getal in het hek op dit bruggetje is waarschijnlijk alles wat nog herinnert aan die oude boerderij …

Tevreden beklom ik de heuvel aan deze kant van het bruggetje. Halverwege de heuvel lagen op een afgevlakt stuk een paar gevelde woudreuzen, die dusdanig veel steun van elkaar ondervonden, dat ze niet meteen weg zouden rollen. Daar kon ik mooi even zitten voor een korte lunchpauze …