Zeegroen en loodgrijs

– Virtueel naar Frankrijk 9 –

De eerste wandeling door Ault en over het strand was niet eens zo lang geweest, maar ik was blij dat we weer terug waren. Het heuvelachtige karakter van het dorp en het grind op het strand hadden het lopen niet makkelijker gemaakt. Toch duurde het tijdens de koffie niet lang of ik stond weer met de camera op het balkon om nog eens naar de krijtrotsen te kijken …

De lucht was grijs en trok steeds verder dicht. Daaronder vertoonde de oceaan een mengeling van zeegroen en loodgrijs. Niet eerder had ik een week lang zo’n uitzonderlijk zicht op de zee. Hoogte is altijd moeilijk in te schatten, maar ik denk dat het balkon zich al snel ca. 25 meter boven de zeespiegel bevond …

Ondanks het grijze weer was ik op dag één meteen al verrukt van dat uitzicht. Maar wat voor bevoorrechte positie dat echt was, zou pas in de loop van de week blijken …

De eerste dag eindigde met regen en wind. Maar het was geen straf om ’s nachts met het voortdurende ruisen van de zee en het geluid van af en toe zacht klapperende luiken in slaap te vallen. Dag twee zou een veel vriendelijker weerbeeld bieden …

– wordt vervolgd –

Sans Gêne

– Virtueel naar Frankrijk 8 –

We verlaten het strand en gaan het dorp in. Al snel rijst de Chapelle Notre-Dame d’Onival uit de 15e of 16e eeuw voor ons op. Gelukkig hoeven wij niet helemaal naar boven, wij volgen de weg die parallel aan de krijtrotsen ‘huiswaarts’ leidt …

Ault schijnt zijn oude aantrekkingskracht en glans als mondaine badplaats uit het begin van de 20e eeuw in de loop der jaren verloren te hebben aan plaatsen als Saint Valery sur Somme en LeCrotoy aan de monding van de Somme. Veel horeca, en dus terrassen en leven, was er niet meer te vinden. Veel van de gebouwen waar we langs liepen, konden wel een opknapbeurt en een kwastje verf gebruiken …

Toch is de oude rijkdom van het dorp op veel plaatsen nog goed voelbaar. Wat bijzonder is, is dat veel van de huizen een naam hebben. Elders in het dorp staan nog veel art deco huizen die de sfeer van weleer ademen. Een aantal van die juweeltjes uit het verleden komt later in deze serie aan bod. Intussen zijn we nu bijna ‘thuis’ aangekomen, tijd om even lekker de benen strekken …
– Wordt vervolgd –

Tot behoud van zand en grind

– Virtueel naar Frankrijk 7 –

We hebben de krijtrotsen intussen achter ons gelaten. Aan de noordkant van Ault strekt zich een lang kiezelstrand uit. De onderstaande foto laat mooi zien hoe steil dat strand afloopt naar zee …

In de dwarsrichting is op enkele plaatsen op het strand een soort metalen damwand aangebracht. Het zal een versteviging zijn, die moet voorkomen dat bij storm en hoog water teveel van het strand wordt weggeslagen, neem ik aan …

De geribbelde wand strekt zich uit naar zee ..

En daar speelt zich het onderstaande spel af … …

– wordt vervolg –

Franse kustverdediging

– Virtueel naar Frankrijk 6 –

De kustverdediging lijkt hier bij Ault met de bekende Franse slag te worden aangepakt. Aan de voet van de ‘wandbekleding’ van de krijtrots, die ik hier gisteren liet zien, lijkt een soort damwand te zijn geslagen, die dient als fundament van de ‘wandbekleding’ …

Een stuk verderop stond een palenrij in de dwarsrichting op het strand. Dichterbij gekomen bleek het te gaan om zware metalen. Net als de krijtrotsen komen ook deze en andere palenrijen bij een volgende wandeling uitgebreider in beeld …

– wordt vervolg –

Waar de oceaan de kust geselt

– Virtueel naar Frankrijk 5 –

Het opkomende water dwong ons om terug te keren via het hoogste deel van het strand. Dat maakte het lopen niet direct makkelijker, maar we hielden wel droge voeten en ik kreeg weer heel andere zaken voor de camera …

De krijtrots die hier als zeewering diende, was blijkbaar niet bestand tegen het geweld van de oceaangolven, die de kust bij storm en ontij geselen. Er zijn verschillende materialen als o.a. basaltblokken en gewapend beton gebruikt om verdere afkalving van de kust te voorkomen. Intussen was er alweer werk aan de winkel. Dat de afkalving van de krijtrotsen huiveringwekkende gevolgen heeft, is verderop deze serie te zien …

– wordt vervolg –

Een natte strandwandeling

– Virtueel naar Frankrijk 4 –

We zijn intussen aangekomen op het strand aan de noordkant van het dorp. Het is een strand zoals ik dat niet eerder heb gezien of gevoeld, deels kiezels en deels zandstrand. Om het onszelf niet te moeilijk te maken lopen we over het harde zand langs de waterlijn een stukje in zuidelijke richting …

Onderweg doe ik deze vreemde strandvondst. Ik heb geen idee wat het (geweest) is, maar ik vond het samen met het wier fotogeniek genoeg voor een paar opnamen …

Ver kwamen we die middag niet, dat werd ons belet door het opkomende water. En als het vloed wordt, kun je daar maar beter maken dat je weg komt. Maar dat vond ik eerlijk gezegd helemaal niet erg. Voor mij was de wandeling al lang genoeg geweest. En wat belangrijker is: ik had mijn fotografische buit intussen al binnen met het fraai weerspiegelde Ault en de krijtrotsen in de verte …

– wordt vervolg –

Roeststrepen

– Virtueel naar Frankrijk 3 –

Ault is een badplaats uit het begin van de twintigste eeuw, de periode waarin badplaatsen alleen voor de welgestelden te bereiken waren. Van de grandeur van weleer is niet veel meer over, maar in het dorp is de oude rijkdom nog steeds te zien en te voelen. Daar zal ik in de loop van deze serie nog wel het een en ander laten zien …

Onderweg naar het strand komen we eerst langs een stukje verval in beeld dat met die oude glans van weleer weinig te maken heeft. Maar in fotografisch opzicht vond ik dit te mooi om achteloos aan voorbij te lopen …

– wordt vervolg –