Ja … #metoo

Terwijl de slotmuziek van ‘Pauw’ gisteravond al klonk, kreeg Jeroen Pauw van een van zijn tafelgasten de vraag of hij in het kader van #metoo zelf ooit een intieme ervaring had gehad. “Vele”, antwoordde hij met een knipoog, waarna hij vervolgde met: “maar als je een ongewenste intieme ervaring bedoelt … ja, die heb ik ook eens gehad …” Terwijl hij in enkele bewoordingen de gebeurtenis en de situatie schetste, herinnerde ik me ineens dat ik ook ooit een dergelijke ervaring had opgedaan …

We schrijven zomer 1978. Ik was jong, ik had geen verkering en ik wilde wel eens wat. Daarom besloot ik dat jaar in de vakantie, in navolging van andere mensen die daar ervaring mee hadden opgedaan, liftend Europa in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat ik geen zin had om wellicht meteen al bij een bekende in de auto terecht te komen, legde ik op een zaterdagochtend de eerste etappe naar Heerenveen af met de bus. Daar ging ik met mijn rugzak en een kartonnen bordje met de tekst “VER WEG” aan de kant van de weg staan …

Om een lang verhaal kort te maken: het werd een onvergetelijke vakantie, waarin ik diverse spannende ervaringen heb opgedaan, mooie en minder mooie. Eén van de minst prettige ervaringen deed zich op de terugweg voor.

Vanuit Briançon in de Franse Alpen kreeg ik die donderdag de hele dag alleen maar liften die me maar kleine stukjes huiswaarts voerden. Pas ’s avonds laat kreeg ik net ten zuiden van Lyon een lift die me in één keer mee kon nemen tot Parijs … en wat voor een lift … Er was een grote, niet onooglijke Amerikaanse wagen voor me gestopt. Een oudere man, grijs en kalend – hij zal toen misschien een paar jaar ouder zijn geweest dan ik nu ben – zwaaide de deur aan de passagierskant open. Natuurlijk kon ik meerijden tot Parijs, zei hij lachend op mijn kartonnetje wijzend. Met een joviaal gebaar maakte hij duidelijk dat ik mijn rugzak wel op de achterbank kon leggen. Daar gingen we …

Terwijl we over het Franse asfalt zoefden, voelde ik me de koning te rijk … in één ruk in een grote Amerikaan door naar Parijs, dat schoot tenminste op. Lang duurde die vrolijkheid echter niet. Ik was moe, waardoor een gesprek in het Frans op dat tijdstip niet zo goed meer wilde vlotten. Terwijl ik even wat weg dommelde, voelde ik ineens wat op mijn linker bovenbeen … Wat zouden we nou beleven …?

Nadat ik de hand van de man met een krachtig uitgesproken “Mais non, la main pas la! Comprend!?” had weggeduwd, begon de man tegen me te zemelen … “Aah, mais tu est un grand jeun garçon …”  Toegegeven, ik zag er natuurlijk niet slecht uit in die tijd – zie bovenstaande foto  – maar dit zag ik toch niet zo zitten. Maar het duurde niet lang of ik voelde de rechterhand van de man opnieuw over mijn bovenbeen strelen. Met een tik op zijn vingers maakte ik hem nogmaals duidelijk dat ik hier niet van gediend was. Opnieuw was een slijmerig Frans gemurmel mijn deel.

Intussen nam ik de situatie eens in ogenschouw. Nog bijna 400 km tot Parijs … Dat kwam niet goed op deze manier natuurlijk. Gelukkig werd op de bebording langs de weg intussen aangegeven dat we een benzinestation met restaurant naderden. Mezelf groter en sterker voordoend dan ik in werkelijkheid was, zei ik gebiedend: “Arête la, s’il vous plaît.” Dat leek de man nog niet meteen van plan te zijn, maar nadat ik het nog eens had herhaald, nam hij gelukkig toch de afrit. Zodra we stil stonden, overwoog ik even of ik de contactsleutel van de auto te pakken moest zien te krijgen. Dat bleek echter gelukkig niet nodig. De man bleef wat beteuterd en overdonderd zitten, zodat ik rustig uit kon stappen. Terwijl ik me door het achterportier naar binnen boog om mijn rugzak van de achterbank te pakken, had de man zich omgedraaid. Op zijn knieën zittend boog hij zich over de rugleuning heen met de bedoeling om mij te omhelzen en te kussen …

Nadat ik mezelf èn mijn rugzak in veiligheid had gebracht, heb ik het achterportier dicht gegooid. Daarna ben ik door het nog steeds geopende voorportier nog even lekker in het Fries tegen hem tekeer gegaan en heb ik hem op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt dat hij heel snel moest maken dat hij weg kwam. En dat deed hij!

In het vervolg van de terugreis waren de goden me gunstig gezind. Ik was nog maar nauwelijks bekomen van de schrik, toen ik opnieuw een lift kreeg. Ditmaal was de chauffeur een vriendelijke dertiger die goed Engels sprak, en de wagen … een gele sportwagen, een tweezitter waarbij mijn rugzak maar net in de bagageruimte paste. Maar het was gezellig en een paar uur werd ik op een gunstige plek aan de noordoost kant van Parijs gedropt. Daar kreeg ik vrijwel aansluitend een lift die me in één keer naar Den Haag bracht. Het liften moe, heb ik daar vandaan de trein naar Fryslân gepakt.

Dus, ja … #metoo
Maar verder was het een geweldige vakantie!

Ronkende motoren in ’t vooronder

Ruim voordat we aanmeerden in de Harlinger haven werden bestuurders en passagiers opgeroepen om naar hun voertuigen te gaan. Terug bij de auto op het bovenste autodek had ik nog wel even tijd om wat om me heen te kijken, want de auto’s op het benedendek moesten het schip toch eerst verlaten voordat wij eraf konden. Omdat ik vanuit ‘het vooronder’ het geluid van ronkende motoren hoorde, besloot ik daar eens even een kijkje te nemen …

Bij het zien van de geopende boegdeur moest ik onwillekeurig even denken aan de ramp met de ‘Herald of Free Enterprise’ in maart 1987 bij Zeebrugge. Vanaf voorzijde van het bovenste autodek had ik een mooi zicht op wat wel het motorhome van de Ms Friesland wordt genoemd. Daar, helemaal vooraan in het schip stond een grote groep motorrijders met ronkende motoren te wachten tot ze het schip konden verlaten. Waarschijnlijk kwam de motorclub ‘Los fan ’t wiif’ terug van hun jaarvergadering op Terschelling of zo …

Omdat dit beeld niet zonder geluid kan, heb ik er tot slot nog maar even een videootje van gemaakt. En zo komt er na 30 logjes een ronkend eind aan dit intussen ruim twee maanden durende (beeld)verslag van deze heerlijke vakantie die in feite maar een week duurde. Omdat we uitgerekend in die week zo ongeveer het mooiste weer van dit jaar hebben gehad, en omdat ik juist in die week vrijwel geen last van mijn plaaggeest Acnes heb gehad, is het een vakantie geworden die ik niet snel zal vergeten …

Land in zicht

Te midden van een armada van zeilboten en een enkele kruiser komen we steeds dichter bij het vasteland van het vertrouwde Heitelân …

‘De Koegelwieck’, één van de twee snelle catamaran veerboten van Rederij Doeksen, komt ons in vliegende vaart tegemoet om weer een nieuwe lading passagiers af te leveren op Vlieland …

Voorbij de zeilboten tekenen de contouren van het industrieterrein van Harlingen zich steeds duidelijker af tegen de steeds dichter opeen gepakte wolken boven het vasteland …

Korte tijd later worden we voorbij gesneld door ‘de Tiger’, de tweede catamaran veerboot van Rederij Doeksen, die de sneldienst tussen Terschelling en Harlingen v.v. onderhoudt …

Tot slot nog wat foto’s van de recht toe recht aan bebouwing op het industrieterrein van Harlingen …

En als dan de skyline van Harlingen voor ons ligt en de haven in zicht komt, naderen we echt het einde van de vakantie. In het laatste logje van deze lange serie kijken we nog even naar het ronkende motorhome in het vooronder van de Ms Friesland …

Zeehonden op de zandbanken

Zoals ik gisteren al schreef, maakt de Ms Friesland tijdens de tocht van Terschelling naar Harlingen voortdurend grote bochten om niet vast te lopen op één van de vele zandbanken die de Waddenzee rijk is. Op de onderstaande foto zien we een zeilboot tussen de Ms Friesland en een zandbank door varen …

Korte tijd later leken we ons plotseling in een abstract landschap te bevinden …

En dan duiken in dat wat vervreemdende abstracte landschap ook nog eens vreemde wezens op …

Zeehonden badend in de zon op enkele van de vele zandbanken in de Waddenzee …

En zo werkte het licht lekker mee om tegen het eind van de vakantie nog een paar fijne foto’s te kunnen maken …

Op volle zee

Wie na het logje ‘Afscheid van Terschelling‘ in de veronderstelling verkeerde dat daarmee eindelijk een eind was gekomen aan deze intussen al knap langdurige vakantieserie, die zat er naast. We waren in dat logje tenslotte pas aan boord gegaan en we waren nog maar net de haven uit. Voordat je dan in Harlingen bent, zit je nog een kleine twee uur op volle zee. En daar viel ditmaal met mooi weer nog wel het nodige te fotograferen …

Hoewel ik allerminst over zeebenen beschik – ik heb het ooit al eens gepresteerd om op de boot van Lauwersoog naar Schiermonnikoog zeeziek te worden – kan ik toch altijd wel genieten van de aanblik van passerende zeilschepen …

En op momenten dat er geen schepen in de buurt zijn, kan ik ook gefascineerd raken door die immense leegte van de schier oneindige zee. Hoewel leegte … in dit geval doemde er rechts aan de horizon toch nog iets op …

Op zulke momenten komt de sterke zoom van mijn ouwe trouwe Powershot SX50 HS toch altijd weer goed van pas. Niet dat ik daar in dit geval veel wijzer van werd, want ik heb nog steeds geen idee wat voor platform of werkeiland dit is. Dus … wie het weet mag het zeggen …

En voort gaat de tocht over de zonovergoten Waddenzee …

Voortdurend ruime bochten makend zoekt de MS Friesland zijn weg over het Wad naar Harlingen. De reden van die ruime bochten krijgen we in een volgend logje nog in beeld …

Afscheid van Terschelling

Aan alles komt een eind, zo ook aan die heerlijke vakantie op Terschelling. Een week nadat de MS Friesland ons naar het eiland had gebracht, voeren we op dezelfde veerboot weer terug naar het vasteland …

Vanaf één van de havenhoofden werden we uitgezwaaid door onbekende achterblijvers …

Langzaam zagen we Terschelling met die zo kenmerkende vuurtoren de Brandaris aan de horizon verdwijnen …

Ook op de terugreis troffen het met ’t weer. Het was weliswaar fris, maar de mooie wolkenlucht en de passerende zeilboten en andere vaartuigen hielden me een groot deel van de reis aan dek …

Tijd om de blik voorwaarts te richten …

Schimmenspel aan ’t Wad

Op één van de laatste dagen van ons verblijf op Terschelling lag er een prachtige glinstering over het Wad …

In dat fraai uitgelichte decor speelde zich ‘in onze achtertuin’ op dat moment een onverwacht schimmenspel af …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Maak het verhaaltje verder af en kleur de plaatjes …* 😉

* naar Neerlands Hoop