Een meikever met bokshandschoen

Zo af en toe zie ik eens een foto van een beest of beestje bij een medeblogger voorbij komen, waarvan ik denk: ‘Die zou ik ook nog wel eens voor de lens willen hebben …’ Terwijl ik met een kopje koffie naar buiten liep, zag ik woensdagochtend ineens een voorbeeld van zo’n beestje op het terras …

Hoewel ik er nog nooit eentje in het echt had zien, herkende ik hem meteen als een meikever. Nu weet ik natuurlijk niet hoe een meikever zich normaal gesproken gedraagt, maar deze maakte een wat versufte indruk en zag er niet echt fit uit. En dat was ook niet vreemd zag ik, toen ik hem vanaf de andere kant bekeek. Het beestje leek een soort van bokshandschoen om één van zijn linkerpoten te hebben …

Desondanks zag ik dat hij na een minuut of vijf in beweging kwam en in een bedaard tempo over het terras begon te lopen. Gerustgesteld liep ik even later naar binnen om een vers bakje koffie te halen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Toen ik terugkwam, was de kever gevolgen …

De zwevende glazen bol

Ik neem jullie even mee terug naar vrijdag 4 juni. Op die warme dag zweefde er hier een glazen bol door de tuin. Nadat hij enige tijd had rond gezweefd en zo ongeveer alle hoeken en gaten had aangedaan, landde hij te midden van de bloemen op het heuveltje zachtjes in het vogelbadje …

Daar dobberde hij een tijdlang zachtjes rond. Bijzonder om te zien hoe hij het water nauwelijks in beweging bracht. Een paar bloemetjes van de grote muur leken uit pure bewondering een buiging te maken voor die vreemde bol …

Zodra hij uitgebadderd was, verhief hij zich uit het water om terug te keren naar het punt waar hij aan zijn rondreis was begonnen … het statief van mijn camera …

Peter Grey vroeg zich af hoe het kan dat die bol zweeft. Ik kon het niet laten om te antwoorden, dat dat de magie van de digitale fotografie is. En dat is ook zeker niet gelogen. Maar ik heb er ook bij gezegd, dat ik de magie nog wel eens zou onthullen. Vandaag is het zo ver …

De truc is verrassend simpel. Je legt de bol op zijn glazen voetje op een camerastatief of een ander vast punt. Daarna maak je vanuit verschillende standpunten en met meer of minder zoom een aantal foto’s. Om de bol op een bepaalde foto te laten ‘zweven’, open je hem in Photoshop of een andere fotobewerkingsprogrmma. Dan selecteer je de bol in Photoshop. Nadat je de selectie vervolgens hebt omgekeerd, kun je het statief en het glazen voetje (foto linksonder) wegwerken met de kloonstempel. En rechtsonder zie je het uiteindelijk resultaat …

Vuurjuffers in actie

Gisteren heb ik mijn camera gericht op een paar objecten op grote afstand van de aarde, de maan op zo’n 384.954 kilometer en de zon op ruim 149 miljoen kilometer afstand. Voor de foto’s van vandaag blijf ik dichter bij huis …

Mede dankzij het nieuwe zonnescherm is het met dit weer een groot deel van de dag goed toeven op het terras. Toen ik er maandagmiddag zat, zag ik een vuurjuffer aan de achterkant van de vijver neerstrijken …

Niet veel later waren er twee vuurjuffers bezig met een workout op het blad van de waterlelie. Als het een beetje meezit, hebben we volgend jaar dus niet alleen jonge merels, maar ook uitsluipende juffertjes in de tuin … 😉

De mussencreche

De uitgebreide daksessie, die ik hier gisteren liet zien, heeft een mooi nestje tot gevolg gehad. Dat werd een maand later duidelijk. Eind mei, begin juni leek onze tuin af en toe wel een mussencreche …

De jongen voelden zich duidelijk meteen thuis in onze tuin. Ze maakten dartel gebruik van de speeltoestellen, zoals hieronder de oude druivenstam. Daar leek al meteen het musje over te worden geoefend …

Het voederhoekje was favoriet. Al dat spelen maakt hongerig, en dan is het fijn als je af en toe een extra hapje krijgt toegestopt van pa of ma …

En dat bijvoeren ging door tot op de speeltoestellen. Het tweetal hieronder voerde een steile wand act op, terwijl ze zich vastklampten aan de lisdoddes van cortenstaal …

Maar al snel gingen de jongen ook zelf op zoek naar voedsel. Nu de grote muur bijna is uitgebloeid, lijken de musjes die uitgebloeide bloemetjes wel lekker te vinden …

Mussen – the making of

Dat er onlangs jonge mussen in de tuin verschenen, verraste me niet. Toen ik eind april op een middag rond vier uur even de tuin in liep, hoorde ik een nogal heftig getsjilp op het dak …

Tussen de zonnepanelen zaten een paar huismussen op de warme dakpannen, die serieus werk maakten van hun gezinsvorming. Vele malen ging het mannetje zogezegd ‘musje over’. Verschillende keren maakt hij daarna een rondje om dan weer opnieuw te beginnen …

Toen de heer mus het na vele rondjes welletjes leek te vinden, was er zo te zien zelfs nog tijd voor een nagesprek. En zo worden jonge musjes dus gemaakt …

  • Videobeelden van de daad volgen nog … 😉

Nieuwe tuinbewoner

Het gaat landelijk nog steeds niet goed met de huismus. In onze tuin is daar echter weinig van te merken. Nadat ik eind april al getuige was van een tamelijk uitgebreide wip van een paar mussen op het dak, heeft een groep jonge mussen deze week de voederhoek in de tuin ontdekt. Dit is één van de jongelingen …