In het gebladerte

Behoedzaam liep ik over het knisperende bladerdek op de zachte bosgrond bij de buurtschap Heidehuizen. Zoals bekend waren er nauwelijks paddenstoelen, maar in het bos is altijd wel wat te vinden dat de moeite van het fotograferen waard is. Zo vond ik een afgebroken tak, waar een paar bladeren tegenaan geplakt zaten. Eén van die bladeren was al bijna helemaal weggeteerd. De resterende bladnerven leverden een fraai stukje bladerkunst op …
Even klikken en vergroten:

Bijna weer bij de auto werd mijn aandacht getrokken door een boomstam, die half in grond liggend al deels was verdwenen. Terwijl ik er naar toe liep, meende ik een beweging in het gebladerte te zien. Ik bleef staan en richtte mijn aandacht op de plek waar ik beweging had gezien. Het duurde even voordat ik de bron van de beweging had gevonden. Hij was nauwelijks te zien, maar in de bladeren die aan het eind van de stam in het holle gedeelte lagen, zat een kikker. Nadat ik een foto had genomen, deed ik voorzichtig een paar passen voorwaarts. Met twee forse sprongen zat de kikker aan de andere kant van de boomstam. Daar kon ik nog een foto van hem maken, voordat hij onder het bladerdek verdween …

Op het terras …

Aafje, Oskar en drie lege glazen …

Kunst achter de wringe

De ‘wringe’, het hek dat ik hier gisteren liet zien, is in het Nederlands een wringhek. In het Drents is het volgens boerin Hendrika ook een wring(e) of draaihek. Op de site van ‘De Hekkerij‘ staat over het wringhek:

“De Hekkerij ontwerpt, maakt en plaatst eikenhouten wringhekken. De hekken worden op maat gemaakt en hebben een landelijke uitstraling. Elk hek is uniek. Dit karakteristieke hek stond van oudsher op plaatsen die niet dagelijks geopend werden, zoals bij de ingang van weilanden en percelen. Het wringhek of boerenhek heeft als kenmerk dat de bovenligger bestaat uit een bezaagde en gedisselde inlands eikenhouten boomstam met een natuurlijke vorm. Deze bovenligger steekt aan beide zijden over. Aan de ene kant als contragewicht en aan de andere kant als handvat en sluiting. De zwaarste kant rust op een eiken draaipaal die aan de bovenzijde is voorzien van een rond draaipunt. Deze draaipaal bestaat uit één geheel, dus geen ingeslagen houten pen of ijzeren pen waar de paal uiteindelijk zwakker van wordt. De dunne kant rust in de gaffelpaal die een natuurlijke en karakteristieke Y-vorm heeft …”

170522-1101x

Achter deze wringe bij het Drentse Dalen gaat een project schuil van Natuurkunst Drenthe – een kunstwerk op het platteland – GreenArtSpot Driftplein. Het betreft een aantal rechtlijnige ontwerpen van het Rotterdamse kunstenaarscollectief Observatorium

170522-1121x

Van het intussen flink toegetakelde informatiepaneel werd ik niet veel wijzer. Wat ik wel weet, is dat het geheel tot stand is gekomen in overleg met omwonenden. Toevallig ken ik één van die omwonenden: boerin Hendrika. Zij heeft van 17 maart tot 19 juni 2014 op haar weblog uitgebreid verslag gedaan van de totstandkoming van ‘GreenArtSpot Driftplein‘, zoals het project uiteindelijk is gaan heten. In deel 1 van haar reeks over de geboorte van het kunstwerk schrijft boerin Hendrika: …

“GreenArtSpots zijn kunstprojecten die zich laten inspireren door de locatie en omgeving en/of er een dialoog mee aangaan. Dat kan een ingreep in het landschap zijn, een toevoeging of verwijdering van onderdelen. Het doet iets met de cultuurwaarden van de locatie (van het heden, de toekomst of de historie), versterkt dit of staat er juist mee in contrast. De kunstenaar is vrij om zijn of haar eigen invalshoeken te kiezen waarbij ook de sociale, culturele, economische of politieke context van de locatie mee kunnen spelen. GreenArtSpots laat je door de kunstprojecten anders naar de omgeving kijken. Je kunt het van afstand aanschouwen, maar je er ook in of bij verplaatsen. Beleving ter plekke is essentieel. Daarnaast is de fysieke houdbaarheid van het kunstproject van minimaal tien jaar een voorwaarde.”

170522-1106x

De drie driehoeken stellen drie gebouwen uit de directe omgeving voor. Het hoogste gebouw stelt een grote amusementshal voor (Plopsaland Indoor Coevorden), de laagste een vakantiewoning op een bungalowpark (Center Parcs de Huttenheugte) en de middelste een van de boerderijen in het aangrenzende beekdal. Er zijn drie materiaalsoorten gebruikt: hout, staal en beton. Afijn, wandel maar even wat rond …

Mijn oordeel: het heeft wel wat. De robuuste materialen passen wel in de omgeving en de bouwwerken zijn voor mij wel herkenbaar. Ik vind het alleen jammer dat het geheel dicht bij de omringende bomen staat. Dat gaat ten koste van het strakke lijnenspel en vooral het stalen bouwwerk valt goeddeels weg tegen de bomen.

Knibbel knabbel knuisje

Wie knaagt daar aan ons vogelhuisje …?

140724-1740x

Aha … het is een wesp die ’t hout van ons huisje gebruikt om zijn eigen nest mee te bouwen …

140724-1743x

(Papier)wespen maken hun nesten van plantenvezels of droog hout. Vaak zie je wespen aan droog hout knagen, zoals op de bovenstaande foto’s te zien is. Door de plantenvezels of het hout fijn te kauwen ontstaat er een papierachtige stof. De raten worden gemaakt van deze grijze of bruingele stof. De zeshoekige raten zijn altijd omgeven door één of meer ballonvormige omhulsels die ook bestaan bestaan uit hetzelfde papierachtige materiaal. Meer informatie over (papier)wespen kun je hier vinden.

Welwillende libellen

Nadat ik voldoende blauwe knopen had gefotografeerd, heb ik vrijdagmiddag een tijdje tegen het hek staan leunen dat halverwege het zuidelijke pad in het Weinterper Skar staat …

Ik stond er nog maar net, toen er amper een halve meter bij me vandaan een libel neerstreek op één van de robuuste palen. Ik hoefde maar een klein stapje opzij te doen om een paar foto’s van hem te kunnen maken …

Omdat er als gevolg van het maaiwerk langs het eerste deel van het pad geen bloemetje en geen beestje meer te zien was, besloot ik nog maar even door te lopen naar het bankje bij de vennetjes …

Eenmaal bij het bankje aangekomen, zat er een libel op me te wachten. Nadat ik de bovenstaande foto van hem had gemaakt, vloog het beestje op toen ik op het bankje ging zitten. Al snel streek hij echter weer op de leuning neer, waar hij me nieuwsgierig leek op te nemen. Op mijn beurt richtte ik mijn camera weer op de libel, die zich dit rustig liet welgevallen …

Eigenlijk zou dit bankje moeten kunnen vertellen over wat zich er zoal afspeelt, want een paar dagen eerder kreeg Geert op hetzelfde plekje gezelschap van een prachtige levendbarende hagedis

Nadat ik me een tijdje had vermaakt met de libel en mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, liep ik terug naar de weg. Om deze fotokuier op passende wijze af te sluiten, zat er op de afsluitboom ook nog eens een libel op me te wachten …

Voor zover ik het kan beoordelen, ging het kijkend naar de ‘snor’ in alle gevallen om steenrode heidelibellen die me een prettige middag bezorgden.