Toen mijn fotomaatje Jetske me vorige week vroeg of ik nog wensen had voor mijn verjaardag, antwoordde ik simpelweg en met een brede glimlach: “Jawel, ik wil vooral graag een gezellige dag.”
“Mooi,” repliceerde Jetske, “dan krijgen jij en Aafje voor je verjaardag een vaartochtje cadeau … als dat jullie gezellig lijkt tenminste …,” voegde ze eraan toe. Dat leek me een prima plan, maar dan wel onder de voorwaarde dat wij voor een goed gevulde mand met proviand mochten zorgen …

En dus zaten we maandagochtend rond 11:00 uur midden op de Bovenwijde aan de koffie met oranjekoek. Met een temperatuur rond de 24 graden was het een stuk aangenamer dan in het tropische weekend dat we net achter de rug hadden. Omdat intussen ook de noordelijke bouwvakvakantie voorbij is, was het er nog weer een stuk rustiger dan vorige week. Die enkele passerende zeilpunter vormde eerder een verrijking dan een verstoring op het water …

Een klein uurtje later passeerden we op onze route tussen de Bovenwijde en Westeinde de steile fietsbrug waar ik vorige week ook al met Jetske onderdoor was gevaren …

Tegen enen werd het tijd voor de lunch, daartoe gingen we voor anker in de buurt van de jachthaven van Belt-Schutsloot. Nadat we een lekker koel glaasje witte wijn hadden gedronken, lieten we ons de broodjes goed smaken …

Even werd de stemming hier gedrukt, omdat Aafje een sms-je van zoon Nils kreeg. De familie is met vakantie in Zuid-Duitsland. Tijdens een eerste fietstochtje maakt kleinzoon Tijmen iets teveel vaart tijdens zijn eerste kennismaking met een lichte afdaling in heuvelachtig terrein. Een waarschuwing van papa leidde wellicht tot enige paniek en te fors remmen, waardoor Tijmen in volle vaart onderuit ging. Het gevolg: een ritje met de ambulance naar het ziekenhuis, waar twee hechtingen en vier hechtpleisters werden aangebracht op zijn kin. Hopelijk houdt hij er geen groot en vervelend litteken aan over. Voorlopig wil hij in Duitsland in elk geval niet meer fietsen …

Nadat we dit verhaal een plekje hadden gegeven, zetten we onze tocht voort. Met een glaasje wijn achter de knopen en wijdere wateren voor de boeg, durfde ik het wel aan om het roer een tijdje ter hand te nemen, zodat de beide dames even genoeglijk konden bijpraten. Jetske spotte op een bepaald moment een fraaie halo en ze was wel zo vriendelijk om mij daar ook even op te wijzen. Ik waagde het erop om het sturen even te combineren met fotograferen …

Een tijdlang ging het varen me zelfs op wat smallere wateren goed af, maar toen we tegen drie uur ’s middags de kabelpont bij Jonen naderden, dreigde het even mis te gaan. Zo’n sloep laat zich prima besturen zo lang je maar wat snelheid houdt, maar dat kon op dat moment niet vanwege de vermaledijde kabels van die pont, die de sloep dreigden te doorklieven. Nadat ik al flink vaart had geminderd schakelde ik de motor in de achteruit. Daar werd het echter niet veel beter van, want achter ons kwam een andere sloep snel naderbij. Toen onze sloep als gevolg van mijn onhandige manoeuvres volledig uit het roer begon te lopen, was voor Jetske het moment aangebroken om het roer toch maar weer over te nemen … Pffffff …

Gelukkig kreeg ik enige tijd later op het bredere water van het Giethoornse Meer de kans om me te rehabiliteren. Hoewel Jetske me netjes de koers tussen de boeien door had aangewezen, kon ik het niet laten om een paar maal soepel een rondje om een ton te maken. Daarbij vroegen we ons af waarom er tie ribs op de bovenkant van die boeien zijn gebonden. “Mogelijk zijn ze bedoeld om te voorkomen dat rustende watervogels ze onder kakken,” filosofeerde Jetske. Maar in dat geval lijken ze hun doel voorbij te schieten. Als iemand weet waarom die tie ribs erop zitten, dan zou ik dat graag eens horen …

Rond zes uur naderden we de thuishaven van ‘de Vrijbuiter’ weer. We hadden intussen ruim zeven uur op het water gezeten, maar de tijd was werkelijk omgevlogen …

Met behulp van een tracking app op mijn iPad heb ik een routekaartje gemaakt, daaruit werd duidelijk dat we in 7 uur en 38 minuten een afstand van 42,9 km hebben afgelegd door de Weerribben en de Wieden …

Jetske bedankt, het was een geweldige verjaardag!
Deze prachtige vaartocht was echter niet alleen een mooi verjaardagscadeau, het was ook meteen het begin van Aafje’s vakantie. Echt grote plannen hebben we niet, behalve dat Aafje wat extra dingen in en rond huis wil doen, zullen we de komende tijd eens wat vaker samen een dagtripje maken.