Een zeldzaamheid: de grote vuurvlinder

Al een jaar of tien heb ik tijdens de gezamenlijke fotokuiers in De Weerribben samen met Jetske in juli-augustus regelmatig uitgekeken naar de grote vuurvlinder. De grote vuurvlinder (Lycaena dispar batava) is een ernstig bedreigde vlindersoort, die in ons land alleen voorkomt in drie laagveengebieden in Noordwest-Overijssel en Zuidoost-Friesland: De Weerribben, De Wieden en de Rottige Meente.

“De grote vuurvlinder is gezien aan de Hoogeweg en bij het witte bruggetje waar je kunt parkeren,”  gonsde er half juli over het vlindernetwerk. Deze mare bereikte mij via een zuster van Jetske, die zelf ook al een tijdlang had uitgekeken naar de grote vuurvlinder. En meer nog: ze was zelfs bereid om mij tot gids te dienen …

En zo zoefde ik 18 juli samen met Anna over ’s heren wegen in de Kop van Overijssel, op zoek naar de grote vuurvlinder. Lang hoefden we niet te zoeken. Zoals vogelaars in groten getale op een bijzondere vogel afkomen, zo doen vlinderkenners dat bij de grote vuurvlinder. De twee neergehurkte fotograferen, afkomstig uit Zuid-Holland, maakten slechts na enig aandringen spaarzaam ruimte voor ons en voor de vóór ons lopende Engelsman …

Maar uiteindelijk lukte het toch om wat foto’s te maken van de eerste grote vuurvlinder die ik in het wild te zien kreeg, een vrouwtje …

Het eerste wat me opviel was dat deze grote vuurvlinder eigenlijk helemaal niet zo groot was. Eigenlijk was ze amper groter dan haar nichtje de kleine vuurvlinder, en ook qua kleur en tekening leek ze daar toch wel op …

Wat ik eigenlijk nog opvallender vond, was dat deze vlinder in tegenstelling tot de meeste andere vlinders die ik ken heel lang heel rustig op één en hetzelfde plekje op de kattenstaart bleef zitten. Hoeveel fotograferen er ook rondliepen en hoe dicht ze haar ook benaderden met hun toeters, de vlinder bleef zitten waar ze zat …

Om nieuwkomers ook de kans te geven wat foto’s te maken van dit exemplaar van de grote vuurvlinder, vervolgden Anna en ik onze weg. Op een stuk hooiland aan de andere kant van het bruggetje wemelde het van een andere zeldzame vlindersoort hoorden we, de zilveren maan, die komt in het volgende logje voorbij …

Met de grote vuurvlinder ben ik overigens nog niet klaar. Ik heb nu wel een vrouwtje kunnen fotograferen, maar een mannetje heb ik nog niet in de collectie. En die is nog veel mooier, zoals te zien is op de onderstaande foto, die Jetske in juli 2008 heeft gemaakt. Omdat ze toen nog geen weblog had, kreeg ik indertijd de primeur …

Weerbeeld februari 2016

Het is de hoogste tijd om eens even een inhaalslag te maken met mijn weercijfertjes, want ik loop hopeloos achter. Als excuus kan ik opvoeren, dat mijn vorig jaar juli gekochte weerstation gisteren voor de tweede keer is verzonden ter reparatie, c.q. ter vervanging door een nieuw exemplaar. De buitenmodule vreet zijn batterijen binnen twee, drie weken leeg, en een eerste reparatie bleek helaas niet afdoende te zijn. Gelukkig kan mijn oude weerstation het als tijdelijke vervanger nog goed doen … Oftewel: gooi nooit je oude schoenen weg, voordat je de nieuwe hebt ingelopen …





Maar ter zake! Eerst maar eens kort terugblikken op het weer van februari, en dat doe ik zoals gebruikelijk niet alleen met grafieken, maar ook met een paar toepasselijke foto’s die ik in februari heb gemaakt. De bovenstaande foto heb ik op 23 februari gemaakt bij de Headammen ten westen van Drachten.

Ook februari was weer een zachte maand met in De Bilt een gemiddelde temperatuur van 4,6 °C, tegen een langjarig gemiddelde van 3,0 °C over de periode 1971-2000. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 3,9 °C, tegen een langjarig gemiddelde van 2,3 °C, over de periode 1971-2000 …





In de tweede decade van de maand was het zowel overdag als ’s nachts tijdelijk wat kouder, maar veel stelde het allemaal niet voor. Kouder dan -5,8 °C werd het niet. In totaal telde februari 11 nachten met lichte vorst en twee nachten met matige vorst. Van echt winterweer was dus ook in deze maand weer geen sprake, al hebben de vissen ook nu weer een paar dagen onder een dun laagje ijs moeten doorbrengen …





Februari was behalve zacht ook nat. Vooral aan het begin van de maand viel er vrijwel iedere dag regen, maar in de tweede helft van de maand was het niet veel beter. In ons tuintje is in totaal 70 mm regen gevallen, tegen normaal over de periode 1971-2000 ca. 44 mm. Landelijk was het niet veel beter, gemiddeld over het land viel er 73 mm neerslag tegen normaal ca. 57 mm …





Ik sluit dit overzicht af met een foto van de fotogenieke mist die de Wieden en de Weerribben op 12 februari een groot deel van de dag als een grijze voile omhulde …




Aan de rand van de Weerribben

Vandaag neem ik jullie nog even mee naar de brug, die ik hier vrijdag in het kader van Skywatch Friday liet zien. Nu gaat het echter niet om de brug, maar om het huis bij de brug. Dat is namelijk het ouderlijk huis van mijn fotomaatje Jetske, die hier van haar 8e tot haar 18e heeft gewoond. Sinds het overlijden van hun moeder eerder dit jaar, hebben Jetske en haar zusters het huis in de verhuur als vakantiewoning …





De woning staat aan de rand van Nationaal Park De Weerribben en maakt samen met het natuurgebied De Wieden (waar o.a. Giethoorn ligt) en de Rottige Meenthe, deel uit van één van de grootste en mooiste wetland natuurgebieden in West Europa. In de waterrijke omgeving in de Kop van Overijssel kunt u naar hartenlust wandelen, fietsen, vissen, varen en fotograferen …





Ben je geïnteresseerd of wil je meer weten over deze rustig gelegen vakantiewoning, kijk dan gerust eens op de website “Aan de rand van De Weerribben”, die ik samen met mijn fotomaatje in elkaar heb geknutseld. Op deze website vind je alle informatie over de woning en de omgeving, en je kunt er zelfs reserveren …




Een origineel cadeau

Toen mijn fotomaatje Jetske me vorige week vroeg of ik nog wensen had voor mijn verjaardag, antwoordde ik simpelweg en met een brede glimlach: “Jawel, ik wil vooral graag een gezellige dag.”
“Mooi,” repliceerde Jetske, “dan krijgen jij en Aafje voor je verjaardag een vaartochtje cadeau … als dat jullie gezellig lijkt tenminste …,” voegde ze eraan toe. Dat leek me een prima plan, maar dan wel onder de voorwaarde dat wij voor een goed gevulde mand met proviand mochten zorgen …

En dus zaten we maandagochtend rond 11:00 uur midden op de Bovenwijde aan de koffie met oranjekoek. Met een temperatuur rond de 24 graden was het een stuk aangenamer dan in het tropische weekend dat we net achter de rug hadden. Omdat intussen ook de noordelijke bouwvakvakantie voorbij is, was het er nog weer een stuk rustiger dan vorige week. Die enkele passerende zeilpunter vormde eerder een verrijking dan een verstoring op het water …

Een klein uurtje later passeerden we op onze route tussen de Bovenwijde en Westeinde de steile fietsbrug waar ik vorige week ook al met Jetske onderdoor was gevaren …

Tegen enen werd het tijd voor de lunch, daartoe gingen we voor anker in de buurt van de jachthaven van Belt-Schutsloot. Nadat we een lekker koel glaasje witte wijn hadden gedronken, lieten we ons de broodjes goed smaken …

Even werd de stemming hier gedrukt, omdat Aafje een sms-je van zoon Nils kreeg. De familie is met vakantie in Zuid-Duitsland. Tijdens een eerste fietstochtje maakt kleinzoon Tijmen iets teveel vaart tijdens zijn eerste kennismaking met een lichte afdaling in heuvelachtig terrein. Een waarschuwing van papa leidde wellicht tot enige paniek en te fors remmen, waardoor Tijmen in volle vaart onderuit ging. Het gevolg: een ritje met de ambulance naar het ziekenhuis, waar twee hechtingen en vier hechtpleisters werden aangebracht op zijn kin. Hopelijk houdt hij er geen groot en vervelend litteken aan over. Voorlopig wil hij in Duitsland in elk geval niet meer fietsen …

Nadat we dit verhaal een plekje hadden gegeven, zetten we onze tocht voort. Met een glaasje wijn achter de knopen en wijdere wateren voor de boeg, durfde ik het wel aan om het roer een tijdje ter hand te nemen, zodat de beide dames even genoeglijk konden bijpraten. Jetske spotte op een bepaald moment een fraaie halo en ze was wel zo vriendelijk om mij daar ook even op te wijzen. Ik waagde het erop om het sturen even te combineren met fotograferen …

Een tijdlang ging het varen me zelfs op wat smallere wateren goed af, maar toen we tegen drie uur ’s middags de kabelpont bij Jonen naderden, dreigde het even mis te gaan. Zo’n sloep laat zich prima besturen zo lang je maar wat snelheid houdt, maar dat kon op dat moment niet vanwege de vermaledijde kabels van die pont, die de sloep dreigden te doorklieven. Nadat ik al flink vaart had geminderd schakelde ik de motor in de achteruit. Daar werd het echter niet veel beter van, want achter ons kwam een andere sloep snel naderbij. Toen onze sloep als gevolg van mijn onhandige manoeuvres volledig uit het roer begon te lopen, was voor Jetske het moment aangebroken om het roer toch maar weer over te nemen … Pffffff …

Gelukkig kreeg ik enige tijd later op het bredere water van het Giethoornse Meer de kans om me te rehabiliteren. Hoewel Jetske me netjes de koers tussen de boeien door had aangewezen, kon ik het niet laten om een paar maal soepel een rondje om een ton te maken. Daarbij vroegen we ons af waarom er tie ribs op de bovenkant van die boeien zijn gebonden. “Mogelijk zijn ze bedoeld om te voorkomen dat rustende watervogels ze onderkakken,” filosofeerde Jetske. Maar in dat geval lijken ze hun doel voorbij te schieten. Als iemand weet waarom die tie ribs erop zitten, dan zou ik dat graag eens horen …

Rond zes uur naderden we de thuishaven van ‘de Vrijbuiter’ weer. We hadden intussen ruim zeven uur op het water gezeten, maar de tijd was werkelijk omgevlogen …

Met behulp van een tracking app op mijn iPad heb ik een routekaartje gemaakt, daaruit werd duidelijk dat we in 7 uur en 38 minuten een afstand van 42,9 km hebben afgelegd door de Weerribben en de Wieden …

Jetske bedankt, het was een geweldige verjaardag!
Deze prachtige vaartocht was echter niet alleen een mooi verjaardagscadeau, het was ook meteen het begin van Aafje’s vakantie. Echt grote plannen hebben we niet, behalve dat Aafje wat extra dingen in en rond huis wil doen, zullen we de komende tijd eens wat vaker samen een dagtripje maken. Daarbij staan o.a. bezoekjes aan het bankje in de header en de bankjes op de onderstaande foto op het programma …

Omdat dergelijke tripjes, zoals ook de vaartocht van gisteren, aanzienlijk meer van mijn schaarse energie vergen dan mijn reguliere fotokuiertjes, zal ik het met mijn blogrondjes en reacties de komende tijd wat rustiger aan doen dan normaal. Maar ik kom vast wel eens her en der even virtueel buurten.  🙂