Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Een ree tussen de bloemen

Een weiland vol bloemen is mooi …, heel mooi!
Een weiland vol bloemen met een ree aan de slootkant is zo mogelijk nog mooier …





Dit fraaie tafereel speelde zich onder fluks voorbij drijvende wolken af in een weiland net ten zuiden van het Weinterper Skar …
(de onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken)




Ree in een kruidenrijke wei

Tussen Oudega en Earnewâld zag ik afgelopen week een ree in een lekker kruidenrijk en niet minder kleurrijk weiland staan …





Ik kreeg de kans om twee foto’s te maken, daarna ging de behendige hinde er spoorslags vandoor …