Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Grutto’s met jongen

Terwijl ik afgelopen week weer eens een ritje maakte over de Sodumerdyk tussen Pean en Nes/Akkrum zag ik een grutto op een hek staan. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en uitstapte om een paar foto’s te maken, begon deze prachtige weidevogel luidkeels alarmkreten te roepen …





Een stukje verderop in het weiland klonk meteen een tweede roep van een grutto die daar rondscharrelde …





Vrijwel meteen zag ik een paar jonge grutto’s tevoorschijn komen, die langs de slootkant op zoek waren naar voedsel …





De volwassen vogel plaatste zich meteen tussen mij en de jongen in en begon ze naar het midden van het weiland te drijven, weg bij die man daar aan de kant van de weg …





De eerste grutto was intussen opgestegen van zijn uitkijkpost op het hek. Nadat hij een paar maal luid roepend bij me langs was gevlogen, streek hij neer op een betonnen paal aan de andere kant van de weg …





Om de rust te laten terugkeren, ben ik op dat moment maar in de auto gestapt om mijn weg te vervolgen, ik had de buit tenslotte alweer binnen.   🙂

De koning in zijn habitat

Het duurde lang voordat ik dit jaar de eerste grutto’s te zien kreeg, maar toen het eenmaal zo ver was, was het ook meteen goed raak en kreeg ik de kans om een aantal aardige foto’s te maken. Het begon met een grutto die bij het buurtschap Soarremoarre (spreek uit als: Swarre-mwarre) tussen Akkrum en Aldeboarn op een dampaal op wacht stond …





Nadat ik de auto had laten uitrollen, kreeg ik de kans om welgeteld twee foto’s van hem te maken. Daarna steeg hij op van zijn paal om vervolgens op luidruchtige wijze een paar maal een schijnaanval op me uit te voeren …





Al snel voegde zich een tweede grutto bij de luchtpatrouille. Het kon haast niet missen of dit koppel moest ergens in het lange, kruidenrijke gras een paar jongen hebben, bedacht ik me …





Ik besloot het tafereeltje rustig tegen de auto leunend een tijdje te aanschouwen. Na enige tijd streek één van de grutto’s niet zo gek ver bij me vandaan in het lange gras neer …





En zo stond ik ineens op betrekkelijk korte afstand oog in oog met de enige echte Kening fan’e Greide, oftewel de Koning van de Weide. Is hij niet prachtig …





Het wijfje streek een stuk verderop in het weiland neer. Te midden van het lange gras leek ze me ten afscheid nog even toe te wuiven …