Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Een mooie stille vliegshow

Terwijl vliegtuigen uit verschillende landen zich donderdagmiddag verzamelden op de vliegbasis Leeuwarden, om daar op vrijdag en zaterdag luidruchtige vliegshows te verzorgen in het kader van de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht, hobbelde ik stiekem stapvoets voort over de Alde Ie bij Gorredijk …









Aan weerszijden van de weg is het kruidenrijke gras op het drassige land hoog opgeschoten. Zodra ze me zien naderen, vliegen er een paar grutto’s op. Terwijl ik de auto langzaam laat uitrollen om bij een dam even in de berm te gaan staan, vliegen ze luid roepend een paar maal om me heen. Even later duiken ze weer weg in het hoge gras …









Intussen is er een vogeltje neergestreken op één van de dampalen. Geleerd hebbend van de vorige keer dat ik hier was, denk ik dat we hier opnieuw te doen hebben met een graspieper …









Verderop is een boer bezig om het gemaaide gras bijeen te harken. Geruime tijd deelt hij het weiland met een groepje scholeksters, een paar kieviten en een ooievaar, die rustig op het land blijven rondscharrelen …









Als de zware combinatie na verloop van tijd toch wat al te dichtbij komt, kiezen de vogels het luchtruim. En zo krijg ik lekker in alle rust aan de waterkant zittend, voor de tweede maal die dag nog een mooi stil vliegshowtje voorgeschoteld …









Daar kan geen open dag van de luchtmacht tegenop!   🙂
Overigens is dit een in snel tempo verdwijnend landschap. In de Leeuwarder Courant staat vandaag een artikel over de teloorgang van het Friese landschap, het is om te janken! http://bit.ly/1Un0jlI



10 jaar geleden: een jonge ree

Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …









Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen …









Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …






Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …








De andere kant van ‘It Utein’

Vandaag neem ik jullie nogmaals mee naar de buurtschap It Utein ten noorden van het dorp Oudega in de Friese gemeente Smallingerland …





We vervolgen onze weg van west naar oost over de smalle landweg, die al eeuwenlang wordt bewoond …





Nadat we een paar boerderijen zijn gepasseerd, komen we langs een fraai landhuis met vrij zicht op hemel en horizon …





Daar zou ik het best uit kunnen houden, maar de prijs die er vorig jaar voor werd gevraagd, lag net wat boven ons budget …





Vlak voordat we It Utein aan de oostkant verlaten, komen we opnieuw langs een prachtige weide met moeder en kind …





Is het niet een plaatje …?





Bij het passeren van het witte plaatsnaambord verlaten we de buurtschap It Utein …





Nog een laatste blik op de meest oostelijke bewoning, daarna vervolgen we onze weg richting Oudega …




Buurtschap ‘It Utein’

Eigenlijk is ‘It Utein’ niet meer dan een smalle landweg ten noordwesten van Oudega (gemeente Smallingerland), waar twee auto’s elkaar alleen kunnen passeren door aan weerszijden gebruik te maken van  de berm. Google Maps kent ‘It Utein’ niet, daar staat de buurtschap te boek als ‘Uiteinde’: https://goo.gl/maps/HhiWM





Zodra je vanaf de westelijke kant de bebouwing nadert, maakt een bord duidelijk dat het hier gaat om een buurtschap bestaande uit een handvol boerderijen en enkele huizen …





Tijdens de aanleg van nieuwe asfaltwegen in het kader van de ruilverkaveling Garijp-Wartena werd bij It Utein in oktober 1965 relatief veel 13de en 14de eeuws aardewerk gevonden, dat duidt op een zeer intensieve bewoning in die tijd. Men mag bijna spreken van een klein dorp in aanleg tussen It Utein en de Opperbuorren. Maar door nog niet bekende oorzaak werd die plek eind 14de eeuw verlaten. Werd het veen te nat? Was het niet meer rendabel genoeg om er te wonen? Zijn er andere dingen gebeurd? Het zijn allemaal openstaande vragen ***  …





Ook op een plaats waar men het eerst niet zo zou vermoeden, werden in mei 1966 de resten van een middeleeuwse vervenershut gevonden. Zelfs 12de en 13de eeuwse scherven werden aangetroffen en een aslaag, wat duidt op het voorkomen van een vuurhaard *** …





Ik maak vooral in het voorjaar graag eens een ritje over It Utein vanwege de weelderige bermen en de kruidenrijke weilanden aan weerszijden van de weg, waar eigenlijk altijd wel paarden te zien zijn. Hier trof ik ook het paard (c.q. de pony) en het veulen aan, dat hier gisteren te zien was …





Morgen meer …

*** Bron: Vroegste geschiedenis van Smallingerland tot ca 1500.

 

De koning in zijn habitat

Het duurde lang voordat ik dit jaar de eerste grutto’s te zien kreeg, maar toen het eenmaal zo ver was, was het ook meteen goed raak en kreeg ik de kans om een aantal aardige foto’s te maken. Het begon met een grutto die bij het buurtschap Soarremoarre (spreek uit als: Swarre-mwarre) tussen Akkrum en Aldeboarn op een dampaal op wacht stond …





Nadat ik de auto had laten uitrollen, kreeg ik de kans om welgeteld twee foto’s van hem te maken. Daarna steeg hij op van zijn paal om vervolgens op luidruchtige wijze een paar maal een schijnaanval op me uit te voeren …





Al snel voegde zich een tweede grutto bij de luchtpatrouille. Het kon haast niet missen of dit koppel moest ergens in het lange, kruidenrijke gras een paar jongen hebben, bedacht ik me …





Ik besloot het tafereeltje rustig tegen de auto leunend een tijdje te aanschouwen. Na enige tijd streek één van de grutto’s niet zo gek ver bij me vandaan in het lange gras neer …





En zo stond ik ineens op betrekkelijk korte afstand oog in oog met de enige echte Kening fan’e Greide, oftewel de Koning van de Weide. Is hij niet prachtig …





Het wijfje streek een stuk verderop in het weiland neer. Te midden van het lange gras leek ze me ten afscheid nog even toe te wuiven …




Ree in een kruidenrijke wei

Tussen Oudega en Earnewâld zag ik afgelopen week een ree in een lekker kruidenrijk en niet minder kleurrijk weiland staan …





Ik kreeg de kans om twee foto’s te maken, daarna ging de behendige hinde er spoorslags vandoor …