Bij een broekbos

Na enige tijd hadden we het bij de Uitkijkpunt Ezumakeeg wel gezien. De meest interessante vogels zaten te ver weg voor onze camera’s …


We besloten nog een stukje verder te rijden om nog wat meer rond te kijken. Al snel kwamen we bij een soort broekbos terecht waar de bomen met hun voeten diep in het water stonden. Aan de rand daarvan bevonden zich vooral bergeenden en wilde eenden …

Jetske meende intussen aan de overkant van de weg iets boven het veld te zien vliegen …


Wat ze daar zag, weet ik niet, maar een lekker fleurig en kruidenrijk veld was het zeker …

Een met een wijde boog om ons heen vliegend visdiefje trok de aandacht na enige tijd op natuurlijke wijze weer terug naar het water …


Verderop in het water waren enkele foeragerende kemphanen en een paar slapende bergeenden te zien. Ook hier zaten de vogels eigenlijk weer net wat te ver weg. Een passerende kievit bracht daar verandering is. Met die kievit open ik morgen het laatste deel van deze serie over ons ritje door het Lauwersmeergebied …

Bij Uitkijkpunt Ezumakeeg

Na afloop van onze kuier bij Dokkumer Nieuwe Zijlen besloten we nog even een stukje Nationaal Park Lauwersmeer in te rijden. Bij het afleveren van haar pakketje had Jetske namelijk op de valreep nog een tip gekregen over een uitkijkpunt niet veel verderop …

En dat bleek ook inderdaad te kloppen. Korte tijd later stonden we ca. 5 km noordelijker bij het Uitkijkpunt Ezumakeeg Noord (Google Maps). Bij Dokkumer Nieuwe Zijlen was de jas niet nodig geweest, maar vanwege de straffe noordelijke wind die er over de vlakte blies, kon hij hier wel aan …

Je kunt hier naar verluidt veel verschillende vogels zien, waaronder ook dwaalgasten, die hier komen om te foerageren of om te overnachten. Er zijn veel steltlopers en eenden zijn te vinden, maar ook een keur aan andere vogels. Met een beetje geluk maak je zelfs kans om er een zeearend te spotten …

Wij kregen er op dat moment vooral zwanen, ganzen en diverse eenden te zien. In de verte stonden wat kluten en grutto’s te foerageren. Het was vooral de wind die ons die dag parten speelde. Daar hadden wij niet alleen last van, maar ook voor de vogels was het niet prettig, vermoed ik …

Of het daarmee een mislukte missie was? Nee hoor, integendeel, want het weidse open landschap van het Lauwersmeergebied is ook zonder spectaculaire vogelfoto’s zeker de moeite waard. Morgen wat meer daarvan …

Virtueel naar Frankrijk

– Virtueel naar Frankrijk 1 –

Tot 2005 waren Aafje en ik echte Frankrijkgangers. Daar kwam verandering in nadat ik eind 2004 de diagnose MS had gekregen en we van de neuroloog het welgemeende advies kregen om de warmte maar niet meer op te zoeken. In de loop der jaren begon ik aan den lijve te voelen waarom hij die waarschuwing had gegeven. Ruim 15 jaar nadien is de coronatijd een mooi moment om terug te blikken op onze eerste en laatste trip naar Frankrijk sindsdien.

Nadat we een half jaar aan de gedachte waren gewend, nodigden vrienden ons uit om een week bij hen door te brengen in hun huis aan de Noord-Franse westkust. En zo togen we eind mei 2005 vóór het losbarsten van de zomerwarmte naar het Franse tweelingdorp Ault-Onival. Het mooie grote huis met het leien dak aan het eind van de straat werd ons verblijf gedurende die week …

Het weer was bij aankomst een stuk minder mooi dan de eerste foto doet vermoeden, die foto is dan ook pas twee dagen later gemaakt. Tijdens onze reis was het grijs en licht regenachtig geweest, en dat was bij aankomst weinig anders. De foto’s hieronder waren de eerste foto’s die ik die week heb gemaakt. Er zouden nog vele volgen …

Het was dan wel grijs en kil weer, de plek en het uitzicht waren fenomenaal. En ik was ondanks het weer onder de indruk van het kleurenpalet dat zich in de weidsheid voor me uitstrekte. En dit was nog maar het begin …

– wordt vervolg –

Een klein krabbetje

Het verveelde me eigenlijk nog lang niet daar midden in die stille weidsheid van ’t Wad. Maar toen mijn benen na enige tijd te kennen gaven dat het tijd was om zo langzamerhand weer eens even te gaan zitten, zijn Jetske ik behoedzaam glibberend aan de terugweg begonnen. Jetske bleef ergens halverwege staan en begon voorover gebogen te fotograferen …

170603-1534x

Nieuwsgierig geworden, liep ik even naar haar toe om te kijken wat ze aan het fotograferen was. Waar ik de hele vakantie alleen maar dode krabbetjes had gevonden, was Jetske een levend exemplaar tegen het lijf gelopen. Omdat het beestje roerloos bleef zitten zoals hij zat, besloot ik met mijn vinger vlak boven hem wat leven in de brouwerij te brengen. Het werkte meteen, dreigend bracht hij zijn schaartjes omhoog in een poging om mijn nagels te knippen …

170603-1537x

Natuurlijk heb ik er ook even een paar plaatjes van geschoten, want zoals bekend delen Jetske en ik onze vondsten tijdens gezamenlijke fotokuiertjes altijd netjes met elkaar. Toen ik na een tijdje wat video-opnamen maakte, probeerde Jetske op haar beurt om het krabbetje in beweging te brengen. Dat viel in het begin nog niet mee, want Jetske leek banger voor de schaartjes dan het krabbetje voor Jetskes’ vinger, maar uiteindelijk lukte het toch in dit filmpje van welgeteld 61 seconden …  😉

De stille weidsheid van ’t Wad

Nadat we enige tijd lekker op het bankje hadden gezeten, konden Jetske en ik het natuurlijk niet laten om even voorzichtig een stukje de glibberige bodem van de bij eb drooggevallen Waddenzee op te lopen …

170603-1515x

Een stukje verder naar het westen liepen nog twee mensen …

170603-1531xx

Verder was er alleen de stille weidsheid van het Wad met in de verte slechts een weerspiegeling van het Friese vasteland …

170603-1514x

Het meeste geluid was op dat moment waarschijnlijk nog afkomstig van onze gestaag klikkende camera’s …

170603-1527x

In oostelijke richting zo ver het zicht reikt alleen die enorm lege ruimte …

170603-1522x

Na dit kleine uitstapje was het tijd om de blik weer in Aafjes’ richting te wenden …

170603-1538Ax

Voordat we ons weer bij Aafje op het bankje voegden, wachtte Jetske en mij onderweg echter nog een kleine verrassing …

– wordt vervolgd –

Op een bankje aan ’t Wad

Nadat we in ganzenpas over de dijk naar het Wad waren gelopen, streken we eerst even neer op een bankje …

170603-1538b3-jetskex

Even wat drinken en intussen de blik rustig over de stille weidsheid van het Wad laten glijden …

170603-1509x

Op de foto hierboven was hij al te zien, hij was ook Jetske niet ontgaan …

170603-1510x

Even later draaide hij zich zelfs even netjes om voor de foto …

170603-1511x

– wordt vervolgd –

Graanoogst bij de Oudebildtdijk

Vanaf Firdgum heb ik mijn tocht op 5 augustus voortgezet in noordelijke richting. Bij Dijkshoek ben ik rechtsaf gegaan om over de Oudebildtdijk koers te zetten naar Zwarte Haan. Al snel werd mijn blik getrokken door een combine die verderop in het land een stofwolk opwierp. Tot mijn grote geluk was er ter plekke een uitwijkstrook, zodat ik de auto zonder hinder te veroorzaken kon parkeren …

140805-1301x

Omdat de combine nog ver weg was, kon ik eerst mijn blik nog even rustig over het omringende akkerlandschap laten glijden. Vanaf dijkhoogte is goed te zien dat de verschillende producten als graan, bieten, aardappelen, etc samen een fraaie lappendeken van het akkerland maken …

140805-1305x

Na een tijdje richt ik de camera toch maar weer op de combine, want dat soort imposante machines blijft toch elke keer mijn aandacht trekken. Afijn, kijk maar even mee, de foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …

Toen de combine na enige tijd zijn last voor verder transport overbracht naar een tractor en wagen, ben ik in de auto gestapt om mijn weg richting Zwarte Haan te vervolgen.