De grutto in zijn element

Voorgaande jaren maakte ik mijn foto’s van de grutto vrijwel altijd aan de Sodumerdyk in de omgeving van Soarremoarre. Daar was echter dit jaar vroegtijdig gemaaid, zodat er in geen velden of wegen een grutto te zien was. Omdat ik me niet tevreden stelde met een foto van een boerenwagen, heb ik mijn zoektocht voortgezet in het gebied tussen Gorredijk en Langezwaag, waarvan ik hier gisteren al een fotoserie heb getoond …

Daar hoefde ik niet lang te zoeken. Al snel was duidelijk dat diverse weidevogels hier te midden van plasdras en lang gras volledig in hun element waren. Maar dat is ook niet zo gek, want dit gebied heeft alles te bieden wat grutto, kievit en tureluur nodig hebben …

Om te beginnen krijgen verschillende grassen, kruiden en bloemen er de kans om tot bloei te komen. Dat is goed voor het insectenleven, en die insecten dienen weer als voedsel voor de kuikentjes van de weidevogels …

En dan is er de plasdras. Grutto’s en andere weidevogels vinden het heerlijk om af en toe even wat te badderen. Maar het water zorgt er ook voor dat de bodem zacht blijft, zodat de vogels er gemakkelijker met hun snavel naar wormen kunnen zoeken. Gelukkig richten langzaam maar zeker meer boeren een deel van hun land speciaal voor weidevogels in. het zijn vaak nog maar ‘kleine postzegeltjes’ in het omringende landschap, maar het is wel een begin…

Zodra er kuikens zijn, nemen grutto’s graag plaats op een dampaal om de omgeving in de gaten te kunnen houden en zo nodig alarm te kunnen slaan. Van dergelijke palen staan er hier voldoende. De onderstaande grutto heeft zo te zien een gespleten exemplaar uitgezocht. En aan zijn staart te zien kost het moeite om zich staande te houden in de wind …

Sinds de Alde Ie gesloten is voor doorgaand gemotoriseerd verkeer, kunnen vogels er ook rustig wandelend oversteken, zoals de onderstaande grutto liet zien …

Het bijzondere aan deze fotoserie is dat de grutto’s allemaal met de snavel naar rechts wijzen, behalve de onderstaande. Fier op zijn troon staand en lekker dwars naar links wijzend, kan het niet anders dan dat we hier weer zijn aangeland bij de enige echte ‘Kening fan de greide’ onder de grutto’s …

Gruttokuikens kregen we niet te zien, die bleven veilig in het lange gras. Dat ze er wel waren, was wel duidelijk aan de manier waarop de luchtmacht in actie kwam. De foto’s daarvan morgen op dit weblog.

Het laden van ’t riet

In februari liet ik hier al zien hoe een deel van de rietoogst van een klein perceel werd opgehaald door de rietsnijders. De zware rietbossen moesten daar stuk voor stuk door de mannen over een wankele loopplank naar de wagen worden gedragen, omdat er geen zwaar materieel op dat perceel kon komen …









Wie de film “Werken in het Weerribbenriet” (in zijn geheel) heeft gezien, weet dat het riet hier tot voor kort ook op deze manier werd opgeladen, maar daar hebben de riettelers dit jaar wat anders op gevonden …









Achter op een tractor is een laadbak gemonteerd, waar de rietbossen in worden gelegd door de mannen. Het is en blijft nog steeds zwaar lichamelijk werk, maar men hoeft nu in elk geval niet meer met elk bos de wagen te beklimmen …









Om beschadiging van het riet te voorkomen, worden de rietbossen zorgvuldig om en om in de laadbak gelegd …









Zodra de bak gevuld is met 20 bossen riet, worden de bossen met spanbanden en touwen samengebonden tot een rol …









Met een tweede tractor met hefinstallatie wordt de rol met 20 rietbossen uit de laadbak getild …









De rol wordt netjes aan de kant van het pad gelegd …









Op deze manier verzamelen de riettelers alle rietbossen voor verder transport …









Vervolgens worden de zware rollen met de tractor op een aanhangwagen getild …









Op deze manier wordt er een rondgang gemaakt langs de verschillende percelen …









Zodra er 7 rollen met ieder 20 bossen riet op de wagen zijn vastgesjord, zetten de mannen koers naar de bedrijfsloods …









– wordt vervolgd –



Het zwaarste werk

Als het riet in grote bossen bijeen is gebonden, volgt voor de rietsnijders het zwaarste werk: de bossen riet moeten vanuit het veld naar de wagen worden gedragen en daar opgestapeld. En dan moet de hele vracht vervolgens bij de werkplaats weer worden afgeladen en opnieuw opgestapeld. Een jaar of vier, vijf geleden heb ik zo’n bos nog eens op mijn schouder gegooid, daar zou ik nu voor geen geld meer aan beginnen, want ik kan je verzekeren dat die bossen echt zwaar zijn …


Deze slideshow heeft JavaScript nodig.



Een kolfje naar mijn hand

De foto’s van de zonnige maïsoogst die ik hier gisteren liet, heb ik vorige week vrijdag ten zuidwesten van Drachten gemaakt, daar bestaat de bodem uit veengrond en zijn de akkers echt vlak …





De foto’s van vandaag heb ik vorige week in grijze omstandigheden op de zandgrond ten zuidoosten van Drachten gemaakt …





Op deze foto’s kun je mooi zien dat het Friese platteland op de zandgrond niet echt overal even plat is, deze akker ligt op een klein ruggetje …





Hier en daar blijft tijdens de maïsoogst een enkele maïskolf liggen, ik pak er eentje op …





Even een mooi plekje voor de maïskolf zoeken …





Jawel, zo is het echt een kolfje naar mijn hand …   😉




Het uitzicht terug

Dankzij het droge weer van de laatste weken is er momenteel sprake van ideale omstandigheden voor de maïsoogst …





De afgelopen week heb ik geen ritje kunnen maken zonder dat ik ergens een maïshakselaar omgeven door tractoren met aanhangers te zien kreeg …





Omdat de landerijen er mooi droog bij liggen, worden de akkers in hoog tempo kaalgeschoren …





Dat was in oktober 2010 wel anders, toen moesten er op verschillende plaatsen rupsvoertuigen worden ingezet, omdat het te nat was voor de zware hakselaars …





Nog even de laatste restjes wegwerken …





En dan gaat het hele spul op naar de volgende akker …





En zo krijgen we met het uur weer wat meer uitzicht over de weidse Friese vlakten.   🙂

Graanoogst bij de Oudebildtdijk

Vanaf Firdgum heb ik mijn tocht op 5 augustus voortgezet in noordelijke richting. Bij Dijkshoek ben ik rechtsaf gegaan om over de Oudebildtdijk koers te zetten naar Zwarte Haan. Al snel werd mijn blik getrokken door een combine die verderop in het land een stofwolk opwierp. Tot mijn grote geluk was er ter plekke een uitwijkstrook, zodat ik de auto zonder hinder te veroorzaken kon parkeren …





Omdat de combine nog ver weg was, kon ik eerst mijn blik nog even rustig over het omringende akkerlandschap laten glijden. Vanaf dijkhoogte is goed te zien dat de verschillende producten als graan, bieten, aardappelen, etc samen een fraaie lappendeken van het akkerland maken …





Na een tijdje richt ik de camera toch maar weer op de combine, want dat soort imposante machines blijft toch elke keer mijn aandacht trekken. Afijn, kijk maar even mee, de foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Toen de combine na enige tijd zijn last voor verder transport overbracht naar een tractor en wagen, ben ik in de auto gestapt om mijn weg richting Zwarte Haan te vervolgen.

Aardappeloogst aan de Nieuwebildtdijk

Ik begin vandaag met een foto van het H.G. Miedema Gemaal, dat bij Zwarte Haan vlak achter de dijk staat. Toen ik er twee weken geleden was, was er weinig of geen werk voor het gemaal, want het was voor het eerst deze zomer enige tijd achtereen tamelijk droog. Dat was de afgelopen dagen wel anders. In de nacht van donderdag op vrijdag hing er langdurig een strobui boven grote delen van Fryslân en Groningen. In het gebied waar mijn tocht van vrijdag 17 augustus doorheen voerde, viel vrijdag 100-120 mm regen, waardoor veel akkers volledig onder water kwamen te staan. Het H.G. Miedema Gemaal en alle gemalen in het gebied en een aantal extra pompen zijn ingezet om de ondergelopen akkers zo snel mogelijk weer droog te krijgen …

Vooral voor de aardappeltelers in het gebied is het van groot belang dat de landerijen zo snel mogelijk weer droog zijn, want als aardappelen -ongeacht of het pootaardappelen of consumptieaardappelen zijn- langer dan 24 uur onder water staan dan gaan ze rotten. De oogst kan dan als verloren worden beschouwd. Er rest de boer niets anders dan de aardappelen op een dergelijk perceel maar in de klei te laten zitten en onder te ploegen. Als hij ze oogst, dan bestaat het risico van verspreiding van de rot naar goede aardappelen …

Daar heeft deze boer op een akker aan de zuidzijde van de Nieuwebildtdijk geen last van. Toen ik twee weken geleden Zwarte Haan achter me had gelaten, werd er met man en macht gewerkt om de aardappelen te oogsten …

De aardappelen werden uit de klei gehaald door een Grimme DR1500 aardappelrooimachine, die achter een tractor hing …

Zodra de rooimachine vol was, werd hij geleegd in een gereedstaande wagen achter een tractor …

De tractor en wagen bleven geduldig staan wachten op de volgende lading. Verderop in het land stonden nog een paar tractoren met een wagen te wachten op hun beurt …

Een zwerm meeuwen maakte dankbaar gebruik van het werk van de rooimachine, de omgewoelde klei bevatte vast heerlijke hapjes voor ze …