“Hé … kijk daar eens …”

Wie de laatste tijd wel eens een bezoekje heeft gebracht aan het weblog van mijn fotomaatje, zal ’t vast niet zijn ontgaan, dat ze in rap tempo uitgroeit tot een heuse vogelaar. Als er ergens in een omtrek van pakweg 25 meter iets van een vogel te zien of te horen is, dan ontdekt Jetske het wel. Zo fietste ze vorige week in Drenthe nog langs een piepende boom, die haar weer echt een bijzondere serie opleverde.

Ook aan de waterkant ziet ze elk vogeltje vliegen of zwemmen. Zo liepen we de laatste keer dat we samen op pad waren langs een tamelijk onooglijke en onopvallende sloot. “Hé … kijk daar eens …”, hoorde ik Jetske op een bepaald moment zachtjes zeggen …

Meer dan een felrood puntje tussen ’t groen aan de andere kant van de sloot zag ik in eerste instantie niet. Maar na enig wachten bleek er een waterhoen te zitten. Blijkbaar was het beestje niet echt van fotografen gediend, want hij bleef lang zitten waar hij zat. Uiteindelijk zag hij zich blijkbaar toch genoodzaakt om in zuidelijke richting langs ons te zwemmen. En zo kreeg ik dankzij mijn oplettende fotomaatje voor de tweede maal in 14 dagen tijd de kans om deze prachtige watervogel met zijn felgekleurde snavel te fotograferen …

Grutte rinkelbel en de wetterpinksterblom

Nadat ik mijn collectie orchisfoto’s weer had aangevuld met voldoende verse exemplaren, besloot ik rustig terug te scharrelen naar de auto. Dat duurde toch nog weer wat langer dan ik had ingeschat. Onderweg ontdekte ik al snel een plant waar ik een week eerder tevergeefs naar had gezocht …

De Grutte rinkelbel of Grote ratelaar liet zich net als de orchis tot voor kort gemakkelijk vinden en fotograferen langs het pad waar eind 2016 een bankje is geplaatst. Ik ben blij dat ik ze weer heb gevonden, want ze zijn in de loop der jaren echt bij mijn voorjaarsbeleving gaan horen  …

Intussen was ik in de buurt van de sloot beland. Boven het wateroppervlak leken leken talloze witte sterretjes te zweven. Van enige afstand lijkt de Wetterpinksterblom of Waterviolier maar zo’n onooglijk bloemetje …

Van dichtbij bekeken zijn het echter prachtige bloemetjes met fijne kleurnuances. Daar schuilt ook meteen het probleem in, want het valt niet mee om er dicht bij te komen zonder te water te raken. Aan echte macro’s heb ik me daarom veiligheidshalve maar niet gewaagd …

Kademuur in verval

Tijdens mijn eerste oktoberwandeling in de Ecokathedraal ontdekte ik weer eens iets wat ik nog niet eerder had gezien …

De Ecokathedraal wordt deels begrensd door een slootje …

Omdat het grondgebied van de Ecokathedraal hier en daar is verhoogd, heeft grondlegger van de Ecokathedraal Louis le Roy in de beginjaren eigenhandig stukken kademuur tegen de oever gestapeld …

Normaal gesproken is die kademuur vanaf het wandelpad niet te zien, omdat je er overheen kijkt. Als je goed oplette, kon je hooguit een deel van de betonblokken zien liggen. Omdat er nu behalve die betonblokken duidelijk zichtbaar een aantal flinke takken over de sloot lagen, ben ik eens beter gaan kijken …

Over één van de betonblokken ben ik even naar de overkant gegaan om daar vandaan wat foto’s te maken …

Wonderlijk dat die muur zo verzakt en verzwakt is. Waarschijnlijk is dit één van le Roy zijn eerste experimentele bouwsels geweest. Zo extreem ben ik verzakkingen elders in de Ecokathedraal nog niet tegengekomen. Al worden bij de grote bouwwerken helemaal achterin ook hier en daar wat barstjes zichtbaar …

Afijn, genoeg gedraald. Mijn fotomaatje staat nog steeds heel geduldig op de noordelijke oever van de sloot te wachten op haar zuster en mij. Tijd om ons weer bij haar aan te sluiten voor het vervolg van de tocht. We zijn er nog lang niet …

– wordt vervolgd –

De wetterpinksterblom in bloei

Nog voordat ik dinsdag aan de heiderinkelbel toe was, werd ik verrast door een ander bijzonder bloemetje. Het slootje bij de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar stond vol met waterviolier, in het Fries de wetterpinksterblom

Deze mooie wit-roze bloemetjes, die van hele natte voeten houden, bloeiden vroeger in een slootje aan de zuidkant van It Skar. Sinds Staatsbosbeheer enkele jaren geleden in al haar wijsheid heeft besloten om alle sloten in het gebied te dempen, had ik ze niet meer gezien …

‘De soort is een indicator voor kwel en verdraagt veel schaduw. De waterviolier is de enige Nederlandse vertegenwoordiger van het geslacht Hottonia, dat wereldwijd nog één andere soort telt: Hottonia inflata uit Noord-Amerika. Het geslacht is vernoemd naar Pieter Hotton (1648-1709), Leids hoogleraar en de voorganger van Boerhaave,’ aldus Wikipedia over de waterviolier

Weerspiegelde lamsoortjes

De afgelopen jaren heb ik de eerste foto’s van lammetjes meestal gemaakt in een weiland tussen Pean en Soarremoarre. Op en langs de smalle en rustige landweg die daar tussen de weilanden door slingert, heb je alle tijd om wat foto’s te maken. En dat was ook dit jaar niet anders …

Na een ochtend noest grazen en vrolijk huppelen, lag dit drietal een paar weken geleden rond het middaguur lekker in het zonnetje aan de slootkant uit te buiken. De oortjes van één van de lammetjes werden zó mooi weerspiegeld, die moesten wel even op de foto …

Skywatch Friday 463

We hebben hier een paar prachtige voorjaarsweken achter de rug met (te) hoge temperaturen en veelal strakblauwe luchten zonder ook maart een enkel wolkje en geen druppel regen …

We have had a few beautiful spring weeks here with (too) high temperatures and mostly clear blue skies without even a single cloud and no drop of rain …

Gelukkig verschenen er gistermiddag eindelijk weer wat fotogenieke wolken aan het zwerk. Gisteravond brachten een paar pittige onweersbuien eindelijk de regen waar de natuur zo hard aan toe is …

Fortunately some photogenic clouds finally appeared again yesterday afternoon. And last night a few spicy thunderstorms finally brought the rain that is so welcome in nature …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend!
Wishing you all a wonderful weekend!

Skywatch Friday 462

Onder een vriendelijke, bijna melkwitte lucht ben ik gisteren op zoek gegaan naar onze nationale vogel de grutto …

Under a friendly, almost milky-white spring sky, I went looking for our national bird, the black-tailed godwit …

Als gevolg van diverse zaken als milieu- en klimaatverandering, predatie van eieren en een te laag waterpeil ten behoeve van de landbouw gaat de laatste jaren erg slecht met de grutto …

As a result of various issues such as environmental and climate change, predation of eggs and too low water levels for agriculture, the godwit has been doing very badly in recent years …

Dit is één van de weinige stukjes land in de omgeving waar de grutto het nog goed doet. En ik had geluk, ik zag er al snel een paar vliegen. De foto is niet scherp, maar hé … ze staan erop …

This is one of the few pieces of land in the area where the godwit is still doing well. And I was lucky, soon I saw a couple ot them flying by. The photo is not sharp, but hey … they are on it …

Enige tijd later mocht ik er nog één portretteren op een paal – de koning op zijn troon – en tot slot lukte het nog om een foto van een grutto in volle vlucht te maken …

Some time later I was allowed to portray one more on a pole – the king on his throne – and finally I managed to take a picture of a godwit in full flight …

Ik ben blij dat ik weer een paar grutto’s heb kunnen fotograferen, maar ik heb tegelijk met eigen ogen kunnen zien hoe zorgelijk de situatie is voor de grutto en diverse andere weidevogels …

I am glad that I have been able to photograph a few godwits, but at the same time I have seen with my own eyes how worrying the situation is for the godwit and various other meadow birds …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend en Vrolijk Pasen
Wishing you all a wonderful weekend & Happy Easter