Bloemen en vogels

Het bleef hier lang bewolkt de afgelopen dagen. De maximumtemperatuur is alleen vrijdag en gisteren boven de zomerse 25°C. Dat beviel me op zich prima, maar vandaag is de dag begonnen met een helderblauwe lucht en lijkt het ook hier warmer te worden. Prima weer om straks nog eens een ritje te maken op de Joiny. Hopelijk brengt de rijwind nog wat verkoeling, dan vermaak ik me wel weer …

Vrijdag heb ik even een ritje naar De Veenhoop gemaakt. Toen ik op de heenweg langs de Bûtendiken wat zwanenbloemen stond te fotograferen met op de achtergrond een stuw, hoorde ik plotseling het waterfluitje van de wulp klinken. Al snel zak ik hem vliegen, ver weg, maar toch net binnen het bereik van mijn camera. Daar was ik blij mee, want de wulp ontbrak nog op mijn lijstje dit jaar …

Bij De Veenhoop was het een drukte van belang. Een grote truck met oplegger had net zijn lading gelost en werd voorzichtig over het bruggetje bij de Noordersluis gemanoeuvreerd. Hij kwam van het terrein van het vermaarde Veenhoop Festival, dat zich opmaakt voor de 74e editie. Het festival vindt traditioneel plaats in het eerste weekend van de noordelijke bouwvak, tegelijk met de start van het skûtsjesilen …

Ik was nog maar nauwelijks weer onderweg, toen ik halverwege het fietspaadje een reiger zag vliegen. Pas toen ik inzoomde, zag ik dat het niet zomaar een reiger was, maar een purperreiger. Dat maakte de dag compleet, zo dichtbij huis zag ik niet eerder een purperreiger …

De familie knobbelzwaan

We waren nog geen vijf minuten onderweg, toen Jetske en ik naast ons in de sloot rond de kinderboerderij een aantal witte gedaanten tussen het groen zagen schemeren …

Ma Knobbelzwaan dobberde er met haar vier jongen in de donkere watergang. Terwijl de jongen dartel op zoek waren naar lekkers, hield ma een oogje in het zeil. Ze siste me een scherpe waarschuwing toe, toen ik me iets dicht bij de waterkant waagde …

Dat was voor mij het sein om een stapje terug te doen om moeder en haar kroost weer de ruimte te geven. Wij vervolgden onze weg in de richting van bos en hei …

Ruziënde meerkoeten

We stonden net op het punt om de grote grutto in het land van boer Bote achter ons te laten, toen ik zag dat er een paar meerkoeten achter elkaar aan begonnen te jagen. Omdat ik toch nog ter plekke was, heb ik er nog maar even een kleine fotoserie van gemaakt …

Daarmee komt er een eind aan deze 12-delige serie over de dag die begon in de kerk van Wiuwert met zijn raadselachtige mummies en die eindigde bij het gruttoland van boer Bote in Tjerkwerd …

Met dank aan mijn fotomaatje was het weer een mooie dag.

Langs een broedende meerkoet

Op weg naar de vogelkijkhut bij Skrok had ik gezien, dat er aan de overkant van de sloot langs het Swynzerpaad een meerkoet op een nest zat, Toen we er op de terugweg weer langs kwamen, vroeg ik Jetske om er even voorzichtig te stoppen …

De auto stond nog maar nauwelijks stil of de meerkoet ging er als een speer vandoor. Ik had van een anders zo felle meerkoet eerlijk gezegd wel wat meer vechtgedrag dan vluchtgedrag verwacht. Dat zat er echter niet in. Omdat de eieren nu onbeschermd en afkoelend in het nest lagen, zijn we meteen na het maken van deze foto’s doorgereden naar onze volgende bestemming …

De paring van 2 knobbelzwanen

Ik neem jullie nog even mee terug naar de weilanden rond de vogelkijkhut Skrok bij Wommels in Fryslân. We waren gebleven bij de die twee knobbelzwanen, die toenadering tot elkaar zichten. Dit was de laatste foto die ik daarvan heb gepubliceerd …

Nadat ze langzaam dichterbij gekomen waren, ging het plotseling los. Het was tenslotte voorjaar en er moest weer aan nageslacht worden gewerkt. Kort, maar krachtig stortten ze zich op die bezigheid …

Al na enkele seconden was de rust in de sloot teruggekeerd. Het werk was eerst even gedaan, ze hadden zelfs tijd voor een amoureus naspel …

Errie achter de grote rietmaaier

Gisteren heb ik een aantal foto’s getoond van het werk van rietsnijder Errie met de grote blauwe rietmaaier. Vandaag doe ik dat nog eens dunnetjes over met een dronevideo van een paar minuten …

– wordt vervolgd

Het werkterrein van de dag

Klaas Jan en oom Errie stonden die dag voor de klus om een stuk rietland te maaien, dat op deze foto deels rechtsonder te zien is. In een eerder blogje heb ik al eens wat geschreven over het belang van terreinkennis in het rietland. Dat was hier ook het geval. Tegen het rietland lag heel geniepig een sloot waar je niet met de zware rietmaaier in terecht wilt komen …

Vermoedelijk was dat de reden dat Klaas Jan de eerste strook riet langs de sloot maaide. Hij is hier wat beter thuis en hij is net wat sterker dan Oom Errie. Jetske was achter Klaas Jan aan gelopen. Aan het eind van de eerste strook vertelde hij haar het één en ander over de achtergrond van de huidige pachter. Het land is al sinds zijn overgrootvader in de familie, een bijzonder verhaal, dat te lezen is bij Jetske. En verder heeft ze daar weer mooie actiefoto’s van de rietsnijder, van een woelraten van de bestuurder van de drone gepubliceerd …

Intussen had oom Errie de rietmaaier ter hand genomen. Hij zal wel gedacht hebben, dat het riet er met gezellig bijpraten niet af komt …

– wordt vervolgd