Tagarchief: rietvelden

Oude en nieuwe petgaten

Geplaatst op door

Al vanaf de middeleeuwen tot kort na de Tweede Wereldoorlog werd er in dit gebied turf gewonnen. Nadat de turf gestoken was, bleven lange stroken water over, de zogenaamde petgaten of zoals ze hier genoemd worden: ‘weeren’. De uitgestoken turf werd te drogen gelegd op legakkers of ‘ribben’, dat zijn lange stroken land tussen de petgaten. Ten westen van onze locatie waren in de rietlanden veel oude petgaten te zien …

Ten oosten van ons plekje was het een heel andere situatie. Daar wordt al zeker een jaar of 15 gewerkt aan het herstel van het oude landschap. Jetske en ik hebben in maart 2013 eens een fotoserie gemaakt van die grootschalige werken vanaf de kant van Wetering. Op de eerste twee onderstaande foto’s is iets van dat grootschalige werk van toen te zien. In maart 2025 zijn we er weer eens langs gereden, dat is te zien op de derde foto hieronder …

In weilanden en rietvelden die hun natuurlijk waarden hadden verloren, is sindsdien ruimte gemaakt voor het water en nieuwe natuur. Tussen hier en het lintdorp Wetering, dat op de onderstaande foto’s aan de horizon te zien is, zijn veel oude petgaten opnieuw uitgegraven om het oude landschap te herstellen. Vooral die nieuwe petgaten waren die dag samen met de lucht verantwoordelijk voor de mooie blauwe tinten …

– wordt vervolgd

Het werkterrein van de dag

Geplaatst op door

Klaas Jan en oom Errie stonden die dag voor de klus om een stuk rietland te maaien, dat op deze foto deels rechtsonder te zien is. In een eerder blogje heb ik al eens wat geschreven over het belang van terreinkennis in het rietland. Dat was hier ook het geval. Tegen het rietland lag heel geniepig een sloot waar je niet met de zware rietmaaier in terecht wilt komen …

rietland dat deels gemaaid is en een deel van het te maaien perceel

Vermoedelijk was dat de reden dat Klaas Jan de eerste strook riet langs de sloot maaide. Hij is hier wat beter thuis en hij is net wat sterker dan Oom Errie. Jetske was achter Klaas Jan aan gelopen. Aan het eind van de eerste strook vertelde hij haar het één en ander over de achtergrond van de huidige pachter. Het land is al sinds zijn overgrootvader in de familie, een bijzonder verhaal, dat te lezen is bij Jetske. En verder heeft ze daar weer mooie actiefoto’s van de rietsnijder, van een woelraten van de bestuurder van de drone gepubliceerd …

een deel van het te maaien perceel
een stuk rietland waar één strook gemaaid is
vlak achter het rietland loop heel geniepig een sloot
Jetske en haar neef Klaas Jan praten bij
Jetske en haar neef Klaas Jan praten bij

Intussen had oom Errie de rietmaaier ter hand genomen. Hij zal wel gedacht hebben, dat het riet er met gezellig bijpraten niet af komt …

oom Errie maait de twee strook riet

– wordt vervolgd

Ter oriëntatie

Geplaatst op door

Ik begin vandaag eens met een kaartje. De Weerribben liggen ruwweg binnen de gele lijnen. Ten zuiden van dit kaartje gaan de Weerribben over in de Wieden. Samen vormen ze Nationaal Park Weerribben-Wieden. Vanaf mijn plekje bij de pijl had ik met de drone vooral direct zicht op het gebied binnen de rode cirkel ….

Over de buurtschap Nederland ten zuiden van onze locatie hadden we het al gehad. In noordwestelijke is Kalenberg te zien, een dorp aan weerszijden van de Kalenbergergracht. Dit dorpje ligt midden in de Weerribben, het is dan ook het rietdorp bij uitstek. Kijkend naar het oosten zien we het lintdorp Wetering liggen, met daarachter Steenwijk, waarvan de kerktoren nog net zichtbaar is op de vijfde foto hieronder…

Tot slot – niet op de kaart – maar aan de horizon nog net zichtbaar, hoogbouw van het ongeveer 17 km naar het zuidoosten liggende Meppel …

– wordt vervolgd

De route naar het riet

Geplaatst op door

In de header zie je de buurtschap Nederland. Daar zijn wij dus van links naar rechts dwars doorheen gereden. Op de foto hieronder zie je Naderland nog eens. Aan het eind zijn we rechtsaf geslagen om langs het water, over het fietspad naar het rietland te rijden …

linksboven de buurtschap Nederland, gelegen tussen rietvelden (uitgezoomd)

Op de eerste twee foto’s hieronder zie je het fietspad van links naar rechts tussen de bomen en tussen rietland en petgaten door slingeren. Op de derde en de vierde foto zie je de plek waar de auto’s geparkeerd staan. Daar vandaan zijn we over het onder je voeten verende rietland naar de lichtblauwe schaftkeet gelopen. Laat ik het erop houden, dat het een pittige kuier was. Op de laatste foto kun je mij nog net in de schaduw van de keet zien zitten. Dat is een goed plekje om een helder beeld te hebben op de afstandsbediening, waarmee ik de drone bestuur …

een fietspad slingert tussen de bomen door met aan de ene kant rietvelden en aan de andere kant petgaten
een fietspad slingert tussen de bomen door met aan de ene kant rietvelden en aan de andere kant petgaten
links-midden in het beeld de lichtblauwe schaftkeet, rechtsboven zijn de auto's nog te zien
op de voorgrond de schaftkeet in het rietland waar gewerkt werd, op de achtergrond staan de auto's geparkeerd bij een gat in de bomenrij
ik bestuur de drone vanuit de schaduw van de schaftkeet

– wordt vervolgd

De Wieden in

Geplaatst op door

Terwijl het in de verte af en toe wat rommelt en de eerste regendruppels kringetjes maken in de vijver, neem ik jullie mee terug naar het vaartochtje dat ik vrijdag met mijn fotomaatje heb gemaakt. Rond half elf ’s ochtends koersten we in westelijke richting over de Cornelisgracht bij Giethoorn …

over de Cornelisgracht

Na enige tijd doken we rechtsaf onder een brug door. Daar lieten we de bewoonde wereld voorlopig even achter ons om de Wieden te doorkruisen. Voorbij de brug kwam ons een sloep tegemoet. “Niet te snel opzij gaan,” zegt Jetske in voorkomende gevallen, ‘wij hebben een stalen boot hij niet …” 😉

we duiken onder een brug door
in de verte nadert een tegenligger
een sloep vaart ons tussen rietkragen tegemoet

Niet veel later doken we een stuk bos in, dat ik herkende van eerdere vaartochtjes met Jetske in deze contreien. Ik vind dit steeds weer een bijzonder stukje van de route …

we varen een stuk bos in
voorbij het bos lonkt het licht

Omdat Jetske het gebied ongeveer net zo goed kent als haar broekzak, zoekt ze graag routes op waar de gemiddelde toerist zich niet waagt met zijn motorbootje. Losgeslagen pollen riet en een overdaad aan waterplanten maakten de vaart steeds smaller en vormden een bedreiging voor de schroef van de buitenboordmotor. Maar Jetske is zoals bekend voor geen kleintje vervaard en hanteerde met vaste hand de vaarboom om voorbij de hindernis te komen …

het water wordt smaller en smaller
een pol met riet en kattenstaart drijft in de vaart
met vaste hand hanteert Jetske de vaarboom

Daarna vervolgden we onze route weer door de smalle vaart tussen de uitgestrekte rietvelden …

even wat open water voor de boot
de vaart vernauwt zich weer

– wordt vervolgd

Een fantastische vaartocht

Geplaatst op door

We hadden het niet beter kunnen treffen. Uitgerekend op de dag waarop Aafje en ik door mijn fotomaatje waren uitgenodigd voor een vaartochtje door de Wieden, was het gisteren prachtig weer. Ervaren schipper als ze is, loodste Jetske ons probleemloos door nauwe grachten …

110902-1443x

We voeren tussen uitgestrekte rietvelden door …

110902-1134x

Maar we voeren ook over open watervlakten waar ons te midden van vele twinkelende zonnetjes alleen op de wereld waanden …

110902-1249x

Op de Belterwijde vertrouwde de schipper mij het roer wel even toe, dat gaf me de kans om even een plaatje te schieten van beide dames voorin de sloep …

110902-1220x

Wat de schipper toen nog niet wist, was dat we even later aan de andere kant van de brug op de Beulakerwijde in een zeilwedstrijd terechtkwamen …

110902-1224x

Wees gerust, ik heb ons er veilig doorheen geloodst.  🙂

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een GPS programmaatje op mijn iPad eens te testen, door de route van de vaartocht vast te leggen. We hebben een afstand afgelegd van 33,3 km met een gemiddelde van 5,2 km/u. En dit was de route …

110902-1700x

Nadat we Jetske na afloop van de tocht thuis hadden gebracht, werden we tot onze verrassing door Jetske’s eega uitgenodigd om te blijven eten. En zo werd de dag afgesloten met een gezellig en uitermate smakelijk etentje in de tuin. Wat kan die man kokkerellen … hmmmm …

En vandaag … vandaag heb ik last de gebruikelijke “day after”. Zo lang ik op zo’n dag maar al deinend, kijkend, pratend, luisterend en fotograferend rustig mijn gang kan gaan, dan is het allemaal best te doen. Maar de MS meldt zich steevast een dag later door een alles overheersende deken van vermoeidheid over me heen te draperen. Van weblogs bekijken en lezen zal vandaag -en wellicht ook morgen- niets meer terechtkomen. Met de regenachtige dagen in het vooruitzicht zal ik hier de komende week vast veel zonnige plaatjes laten zien van de honderden foto’s die ik heb gemaakt. Dan ook zal ik overal weer komen bijlezen. Nu duik ik eerst lekker mijn hangmat in. Fijn weekend verder allemaal!