Een oude veensluis

Ik had het kunnen weten natuurlijk … Als ik een tegenlichtfoto laat zien van de bosschage waarin de restanten van een oude veensluis schuil gaan, zijn er natuurlijk altijd mensen die daar meer van willen zien. Nou vooruit maar dan maar … We blijven nog even aan dezelfde kant van het hek en steken het bruggetje over de Binnenringfeart over dat eerder op diezelfde tegenlichtfoto te zien was …

Om de onderstaande foto’s van de restanten van die oude veensluis te kunnen tonen, ben ik even het archief ingedoken …

Deze foto’s heb ik gemaakt in november 2015 tijdens een fotokuier met Jetske …

Het staat me bij, dat er een artikel over deze oude sluis op de website van It Fryske Gea stond, maar dat heb ik na de recente vernieuwing van die site niet terug kunnen vinden. Afijn, gelukkig had ik de foto’s nog …

Centraal gelegen tussen de Veenhoopster petgaten is duidelijk dat de sluis (Google Maps) is gebruikt voor de afvoer van de turf die hier in de buurt van De Veenhoop is afgegraven …

Ik sluit af met een toeristisch kaartje van de omgeving …

Weerzien met de Rottige Meente

Toen Jetske en ik dinsdag in de Rottige Meente van de parkeerplaats naar de vogelkijkhut liepen, wist ik al vrijwel zeker dat ik daar eerder was geweest. En dat werd even later bevestigd met het uitzicht vanuit de vogelkijkhut over de Rottige Meente …





Ik dacht dat het wel een jaar of 20 geleden zou kunnen zijn, maar dat was gelukkig wat overdreven. In mijn fotoarchief ontdekte ik al snel dat ik er was geweest op 22 februari 2003. Ook toen maakte ik in mijn vrije tijd al regelmatig fototochtjes, dit was op een mooie winterse zaterdagmiddag …





Behalve het grote verschil in het weer op de eerste en de tweede foto valt vooral het gebrek aan begroeiing op de legakkers op, dat zijn de stroken land in het water waar vroeger het uitgebaggerde veen op te drogen werd gelegd om er turven van te maken. Omdat ik op die dag in februari 2003 de camera ook nog wat verder naar westen heb gericht, is te zien dat de begroeiing door bomen vanaf die kant toen al begon op te rukken …





Omdat ik eind 2002 ben begonnen met het vastleggen van de weercijfertjes in onze tuin, kan ik zelfs nog precies vertellen dat het de nacht daarvoor 5,7 ºC had gevroren, en dat de maximum temperatuur op zaterdag 22 februari 2003 opliep tot 5,4 ºC. Het liep tegen het eind van de koudste winter die we sinds de laatste Elfstedentocht van 1997 hadden gehad …





Het KNMI schrijft over de winter van 2002-2003: “Met in De Bilt een gemiddelde temperatuur van 2,4 °C over de drie wintermaanden tegen een langjarig gemiddelde van 3,3 °C was de winter koud. Een koude winter was sinds de winter van 1996/97 niet meer voorgekomen. Opvallend was dat alle drie de wintermaanden koud verliepen. Reeds in de eerste helft van december beleefden we een vorstperiode. Deze werd gevolgd door een periode met kwakkelweer waarbij het soms zeer glad was door ijzelvorming. Rond de Kerst was het zeer zacht. In januari viel de winter voor de tweede keer in. Van 4 tot en met 11 januari vroor het tijdens de nachten lokaal streng (temperatuur lager dan –10, 0 °C) …”





Voor vandaag sluit ik af met een paar foto’s van de fraaie patronen in het ijs, die ik in februari 2003 heb gemaakt vanuit deze vogelkijkhut in de Rottige Meente. Woensdag liet ik hier een paar foto’s zien van een zwanenkoppel, dat vlak bij de vogelkijkhut in een vaart voort dobberde. Toeval of niet, maar ook op die bewuste zaterdagmiddag in februari 2003 heb ik hier wat foto’s van een paar zwanen gemaakt. Die zal ik jullie hier morgen voorschotelen …




Herfst in de Rottige Meente

Nadat de zwanen uit beeld waren verdwenen, liepen Jetske en ik dinsdag via een door struikgewas omgeven paadje naar de vogelkijkhut aan de rand van het natuurgebied de Rottige Meente …





Daar nestelden we ons op de eerste verdieping samen voor één van de kijkgaten …





Dat leverde dit mooie, maar grijze uitzicht over de Rottige Meente op …





Door wat meer in te zoomen, werden de herfsttinten van de bomen op de legakkers zichtbaar. Niet eens zo gek ver bij ons vandaan was een grote zilverreiger neergestreken in een boom. De foto’s van zijn vlucht en de landing in de boomtop zijn vanwege onscherpte helaas niet door de ballotage gekomen …





De close-up van die zilverreiger is het aanzien gelukkig wel waard. Wonderlijk, dat zo’n grote vogel zo lang, zo roerloos op een dunne tak in een boomtop kan zitten …





En al die tijd wist ik bijna zeker dat ik hier al eens eerder was geweest. “Volgens mij is het al bijna 20 jaar geleden, maar ik weet bijna zeker dat ik eens in een winter in deze vogelkijkhut heb gezeten,” zei ik tegen Jetske.

Intussen ben ik gisteren in mijn rijk gevulde fotoarchief gedoken om daar bewijs voor te vinden. En jawel, ik ben er inderdaad eerder geweest. Ten bewijze daarvan zal ik in het weekend een paar foto’s tonen, die ik daar op 22 februari 2003 heb gemaakt.

Vervangende huisvesting

Afgelopen vrijdag – ruim een week nadat de grote ooievaarsnesten van de gaswinningslocatie werden verwijderd – heb ik weer even een kijkje genomen in het Wikelslân aan de noordkant van Earnewâld …





Een ooievaarskoppel had het fundament van één van de nieuwe boomnesten in de boomsingel rond de gaswinningslocatie gevonden. Er moet nog heel wat gebeuren voordat hier eieren gelegd kunnen worden, maar het is nog vroeg in het jaar, dus dat moet kunnen …





Ook een nestpaal bij één van de nieuw uitgegraven petgaten had intussen een paar bewoners gekregen …





Ook hier wacht nog heel wat werk voordat er sprake is van een veilig nest …





Wat verder naar het noordoosten stond een ooievaar in één van de oudere boomnesten …





Omdat je op de paden op verschillende plaatsen tot je enkels in de modder zakt, heb ik me hier even moeten behelpen met de zoomfunctie van mijn camera. Hopelijk krijgen we nu eens een droge periode, zodat ik daar binnenkort eens een kijkje kan nemen …





Zoals het nu lijkt, komt het wel goed met de ooievaars bij Earnewâld, maar ik blijf het de komende tijd in de gaten houden.

Sprintijs

Met een gemiddelde temperatuur van 5,0 ºC in ons tuintje lijken we hard op weg te zijn naar een record zachte winter. Tot nu toe was alleen de winter van 2006-2007 met een gemiddelde temperatuur van 5,7 ºC in ons tuintje zachter. Het is dan ook niet zo gek dat er dit jaar nauwelijks natuurijs te zien is geweest. Tijdens een fotokuier in het Wikelslân bij Earnewâld had ik op 30 januari het geluk om toch een fragiel laagje ijs van amper 1 cm dikte op de petgaten aan te treffen …





Van bovenaf zag dat ijs er uit als op de onderstaande foto, niet superhard en ook niet helemaal spiegelglad, maar wel met fraaie structuren. Het lijkt me eigenlijk prima sprintijs, want sprinters houden van ijs waarop ze bij hun explosieve start en in de razendsnelle bochten goed grip hebben op het ijs. Hopelijk hebben de snelle jongens van TeamNL vanmiddag voldoende grip en snelheid om op de 500 meter één of meer medailles in de wacht te slepen. Ik gok op goud voor Michel Mulder …




Ooievaar in een petgat

Zo lang je vandaag in de zon en uit de wind bleef, zou je kunnen denken dat het voorjaar was. Tijdens een ritje en een paar korte fotokuiertjes in de omgeving van Earnewâld ben ik wel in de zon, maar niet uit de wind gebleven …





Het beeld van een ooievaar, die door één van de onlangs opnieuw uitgegraven petgaten in het Wikelslân bij Earnewâld struinde, versterkte dat voorjaarsgevoel alleen nog maar …





In het open veld maakte de strakke oostenwind echter al snel duidelijk dat het nog steeds geen voorjaar was. Maar mooi weer was het zeker …




Kansen voor waterplanten

Nadat ik gistermiddag in De Deelen veilig onder de scheef hangende berken door was gelopen, kwam ik op het meest oostelijke pad langs een bordje dat ik daar nog niet eerder had zien staan …





Tot voor kort stonden hier een soort kooien van kippengaas in het petgat, die waren nu vervangen door iets anders, en de tekst op het bordje maakte duidelijk wat de bedoeling ervan is …





Daarmee was mijn nieuwsgierigheid eerst voldoende bevredigd …





De foto’s spreken verder voor zich …





Geniet maar gewoon even mee van de grijsheid in dit stille oude turflandschap …





En van het lijnenspel op het wateroppervlak …