De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Bij de Freulevijver

De Freulevijver is een kleine meertje midden in het Oude Bosch tussen Wijnjewoude en Bakkeveen. De oorsprong ervan is niet helemaal duidelijk. De ene theorie zegt dat het om een pingoruïne gaat. Volgens een andere theorie was het  oorspronkelijk een wiel, gevormd door een dijkdoorbraak van het nabij gelegen Koningsdiep …

Het Oude Bosch was ooit een particulier landgoed dat in 1880 werd aangelegd door de adellijke familie Lycklama à Nijeholt. Dat is nu nog terug te zien aan de ooit statige beukenlanen in het gebied. Houtproductie was indertijd een belangrijke inkomstenbron …

Rond 1900 werd het meertje in opdracht van freule Eritia Lycklama à Nijeholt (1845-1902) vergroot en omgevormd tot een vijver. Bij de vijver liet zij een theekoepel en een botenhuis aanleggen, zodat haar gasten zich er konden verpozen. De theekoepel brandde later af en werd vervangen door een prieeltje …

In juni 1935 kreeg de Freulevijver koninklijk bezoek van prinses Juliana en haar vriendin freule de Brauw. Op de website Wijnjewoude.net prijkt nog een aantal foto’s van dat bezoek …

Op de bankjes die in een kring in het prieeltje staan is het nog steeds goed toeven. Vanuit het prieeltje heb je een mooi uitzicht over de vijver, het eilandje en op het juiste moment kun je er genieten van de links en rechts van het prieeltje bloeiende rododendrons …

Nog wel … want het prieeltje is hard aan onderhoud toe. De paal die de koepel ondersteunt is aan de voet zo goed als weggerot. Kortom: er is werk aan de winkel Staatsbosbeheer …

Tot zo ver de Freulevijver.

Fûgeltsjelân

Vandaag – en de komende dagen – neem ik jullie nog weer even mee naar die prachtige omgeving ten westen van Gorredijk waar jullie vorige week al wat foto’s van hebben kunnen zien. Toen stond het logje in het teken van mijn loopfiets en die ene grutto op zijn dampaal. Vandaag laat ik graag het landschap voor zich spreken in een tiental foto’s …

Dit voormalige boerenland is tegenwoordig in eigendom van Staatsbosbeheer. Nu er niet meer vroegtijdig wordt gemaaid, is het gebied een prachtig stuk ‘fûgeltsjelân’ (vogeltjesland) zoals we dat in Fryslân noemen. Een plasdras landschap waar de weidevogels zich prima thuis voelen …

De laatste rietoogst

Naar mate Acnes en MS me meer hinder en pijn bezorgen, moet ik vaker afspraken, uitjes en fotogelegenheden aan me voorbij laten gaan. Zo ook eind vorige week en afgelopen weekend. Het was de bedoeling om samen met mijn fotomaatje Jetske verslag te doen van wat waarschijnlijk de laatste keer is, dat de rietsnijders die ik al een paar jaar volg actief zijn in de Prikkepolder …

In 2016 heb ik onder de titel Help, de rietsnijder verzuipt (1) al uitgebreid verslag gedaan van de door mensenhand veroorzaakte wateroverlast in het rietland van de Prikkepolder (zie bovenstaande foto). Dit jaar was de overlast opnieuw zo groot dat de mannen zich genoodzaakt zagen om een rupsmaaier te huren om het riet eraf te kunnen krijgen. Dat is overigens niet deze rupsmaaier, want die heb ik in december 2011 bij de Leijen aan het werk gezien …

Na een intussen 7 jaren durende strijd tegen de overheid, is er nog steeds geen duidelijkheid over schadevergoeding of compensatie voor de rietsnijders. Wel is intussen duidelijk dat ook dit gebied in navolging van de aangrenzende weilanden onder water gezet zal worden. Gelukkig kon Jetske er wel bij zijn toen het laatste riet hier vorige week werd geoogst. Haar uitgebreide fotoverslag kun je hier vinden: “Rupsmaaier in het rietland”.

Interview te velde

Vorige week werd ik via het bureau van Project N381 benaderd door Ingrid Spijkers van ‘Wij van PS‘. Zij is in opdracht van de provincie bezig met een boek over de vernieuwing van de N381 en alles wat daarmee annex is. In het kader daarvan wilde ze graag een gesprek met mij hebben, omdat mijn verhaal en foto’s m.b.t. de veranderingen in het Weinterper Skar wellicht bruikbaar zijn voor dit boek …

Een afspraak was snel gemaakt. Omdat Ingrid het gesprek graag op locatie wilde voeren, troffen we elkaar vanmorgen om elf uur in werkelijk prachtige winterse omstandigheden op de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar …

Meteen al genoeglijk pratend, wandelden we samen naar de nog licht berijpte heide. Onderweg hebben we natuurlijk even halt gehouden bij het nieuwe bankje aan het oostelijke pad, maar de rijp op de liggende delen nodigde helaas niet echt uit om er ook even te gaan zitten. Gelukkig heb ik dat met dit fantastische winterweer ook aanzienlijk minder snel nodig. In de huidige  omstandigheden kan ik zeker twee, op goeie dagen misschien wel drie keer zo ver lopen als in de beklemmende septemberwarmte …

Nadat we later op de parkeerplaats afscheid hadden genomen, heb ik mijn viskrukje nog even uit de auto gehaald om nog even wat macro-opnamen te maken van de vele fonkelende ijskristallen op de berijpte bladeren …

Omdat het vandaag voorlopig weer de laatste winterdag is en het twee nachten achtereen lekker heeft gevroren, besloot ik vervolgens nog even naar de Hooidammen te rijden om te kijken of daar al geschaatst werd. En jawel, daar werden alweer heel wat eerste streken gezet door de liefhebbers van natuurijs. Foto’s daarvan zullen hier ongetwijfeld in de loop van de week verschijnen …

En het tweede bankje: check!

Alle gebanjer over het vaak moeilijk begaanbare terrein in het Weinterper Skar heeft er de afgelopen weken behoorlijk ingehakt, toen ik donderdagmiddag thuis kwam, had ik dan ook echt het gevoel dat ik op mijn laatste benen liep. Maar nadat ik gisteren van een verkwikkende rustdag had genoten, vond ik toch dat ik vanmiddag met het mooie weer het tweede bankje nog maar eens moest gaan checken. Voor de nodige morele ondersteuning kuierde Aafje voor de verandering eens mee, want zij wilde ook wel eens met eigen ogen zien wat de veranderingen in It Skar teweeg hebben gebracht …

Die morele ondersteuning was zeer welkom, want het eerste deel van het pad vanaf de westelijke parkeerplaats was nog moeilijk begaanbaar vanwege de dikke laag zand die erop is gebracht. Pas ter hoogte van de plek waar tot twee jaar geleden nog een boerderij stond, bereikten we het deel tot waar de kraanmachinist het nieuwe pad had geëgaliseerd …

Op dat moment hadden we het tweede bankje gelukkig ook bijna bereikt. Kijk eens … daar staat het! Niet vlak ten noorden van het pad, zoals ik had verwacht, maar vlak ten zuiden daarvan  …

Het is een fijn plekje, hoor, lekker met de neus in zuidwestelijke richting … Kijk haar daar eens lekker zitten …

En het uitzicht … daar mankeert ook niets aan. In voorjaar en zomer kijk je hier uit over welig bloeiende velden …
Hoe vaak ik tot dit tweede bankje zal komen, is maar de vraag, want het is een flink stukje lopen, maar dat zien we in de loop der tijd ook wel. Ik ben in ieder geval tevreden met het behaalde resultaat, en ik verwacht dat de bankjes ook door andere wandelaars als een aanwinst zullen worden ervaren.

Zo, en nu neem ik even een paar dagen een welverdiende time-out, want er moet nog het nodige gebeuren om van de Sinterklaasviering ook dit jaar weer een succes te maken. Ik wens jullie allen een gezellige Sinterklaas.

Dat bankje staat er!

De werkzaamheden in het Weinterper Skar zijn bijna afgerond, maar hier en daar worden nog wat puntjes op de spreekwoordelijk ‘i’ gezet. Een van de belangrijkste puntjes is voor mij natuurlijk het plaatsen van de bankjes. Vanmorgen was ik er toevallig getuige van hoe het bankje langs het oostelijke pad werd geplaatst …

Eigenlijk moet je van begin tot eind overal altijd zelf bij zijn, want het bankje komt net niet op de plek die we op 14 november tijdens het “Overleg te velde” hebben afgesproken. Voor de zichtlijnen was het mooier geweest als het bankje 15 tot 20 meter meer naar het noorden, dichter bij de (vroegere) Nije Heawei dus, was geplaatst. De man die het bankje plaatste was dat wel met me eens toen ik hem er op aansprak, maar hij had nu eenmaal opdracht gekregen om het bankje bij de piketpaaltjes te plaatsen. Maar als het me voor tweeën zou lukken om de opdrachtgever tot verhuizing van het bankje te bewegen, dan was hij best bereid om de schep verderop nogmaals in de grond te zetten …

Ik besloot eerst maar een stukje verderop te kijken. Daar deed een kraanmachinist zijn best om het nieuwe deel van het wandelpad over de heide met grote precisie zo goed mogelijk te egaliseren. De man heeft me hier de afgelopen weken regelmatig rond zien scharrelen met mijn zitstok en we hebben ook een paar maal een praatje met elkaar gemaakt. Hij weet dus wat de veranderingen in het gebied voor mij betekenen, en ik stel het dan ook zeer op prijs dat hij zijn best doet om de gevolgen voor zo ver mogelijk te minimaliseren …   😉

Een klein stukje verder naar het zuiden ligt een nieuw veerooster in het oostelijke pad. Tot hier kunnen de schapen die de heide begrazen in het vervolg komen …

De heide ten noorden van het nieuwe pad mag kennelijk verder vergrassen en verbossen, want zodra er binnenkort een nieuwe afrastering langs het pad is gemaakt, kunnen de schapen daar dus niet meer komen …

Toen ik er op de terugweg langs kwam, was het bankje intussen bijna klaar. “Het staat keurig waterpas en dankzij een degelijke fundering zal het ook niet meer verzakken,” zo verzekerde de medewerker van Lolkema me …

Nadat ik via Project N381 telefonisch contact met hem had opgenomen, heb ik korte tijd later ter plekke nog even overleg gehad met de boswachter, die in deze als opdrachtgever fungeert. Ik heb hem er niet toe kunnen bewegen om het bankje toch nog een stukje naar het noorden te laten verplaatsen. Dit is volgens de boswachter de beste plek omdat het de grootste kans op droge voeten biedt …

Maar ach, ik zal het hem niet euvel duiden. De man is kennelijk geen fotograaf en heeft daardoor toch ietwat minder kijk op mooie zichtlijnen. En echt slecht is het natuurlijk toch ook niet. Ik denk, dat ik hier in de toekomst menig aangenaam moment zal beleven, met het hoofd in de zon en de benen tijdelijk in de rust …

Naar aanleiding van je reactie d.d. 11 februari 2015 ben je dus bij deze uitgenodigd, aargh …   🙂

Het tweede bankje is intussen ook al geplaatst. Hoe dat erbij staat, zal ik een deze dagen eens proberen te bekijken.