Warm weerzien

Elk jaar probeer ik op zijn minst toch één keer naar de Ecokathedraal bij Mildam te gaan. Dit jaar was het er nog niet van gekomen. Dat heb ik gisteren goed gemaakt. En dat was maar goed ook, want er was weer veel veranderd sinds mijn laatste bezoek in augustus 2017 …

Om te beginnen staat er bij de entree een nieuw informatiepaneel over de Ecokathedraal. Op dit paneel staat kort en duidelijk iets over de voorgeschiedenis van de Ecokathedraal. Eén van de zes afbeeldingen op het paneel is een door mij gemaakte foto van de Porta Celi

Ook nieuw was een bankje dat in de buurt van de Porta Celi staat. Een echt bankje, dat is een heuse primeur voor de Ecokathedraal. Hoewel het aanlokkelijk was om daar meteen even te gaan zitten, ben ik toch eerst maar aan mijn fotokuier begonnen. Het werd een warme en kleurrijke herfstkuier, waarbij de temperatuur meer aan voorjaar dan aan herfst deed denken …
De voor november record hoge temperaturen eisten al snel hun tol. Veel eerder dan verwacht sloeg vermoeidheid toe en vloeide de kracht uit mijn benen. Desondanks heb ik er weer volop van genoten. Zoals vrijwel altijd hing er een bijzondere, niet nader te omschrijven sfeer in de Ecokathedraal. En wat het ook op lichamelijk minder goede dagen een prima locatie maakt: de Ecokathedraal telt veel plekjes om af en toe even te gaan zitten en wat bij te tanken …

De overige foto’s van mijn rondgang volgen later. Het zonnetje schijnt hier nu nog, dus het is eerst tijd om nog even van het mooie novemberweer te genieten.

Naar de kleine hut

Verreweg de meeste foto’s die ik in de loop der jaren in de Jan Durkspolder heb gemaakt, heb ik genomen vanuit de grote vogelkijkhut aan het eind van de Westersanning. Deze hut is meteen vanaf de weg bereikbaar via een met wilgen omzoomd betonpad. Vanuit de ruim opgezette hut, die voorzien is van een rolstoelplateau, heb je rondom zicht over het zuidelijk deel van de polder …

Er staat echter ook nog een tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Die staat wat verder weg en is eigenlijk alleen op goeie dagen nog bereikbaar voor mij. Maandag had ik zo’n goeie dag, en dus heb ik mijn wandelschoenen aangetrokken om aan het eind van de Westersanning via het schelpenpad in westelijke richting te lopen …

Bij een groot informatiepaneel over flora en fauna in het gebied, gaan we rechtsaf en volgen we een graspad dat omgeven door struweel en riet via een bruggetje naar een veel kleinere vogelhut leidt …

Als we het bruggetje achter ons hebben gelaten, krijgen we uitkijkend over een rietkraag een eerste glimp van de vogelhut te zien …

Waar het pad na verloop van tijd afbuigt naar links, krijgen we zicht op een klein ‘dode bomen bos’ …

Als we de blik vanaf die plek naar rechts wenden, zien we weer een door wilgen omzoomd paadje dat naar de vogelkijkhut leidt …

In deze hut is ruimte voor vier, misschien vijf mensen, die op een rijtje naast elkaar op een bank kunnen zitten om aan de oostkant van de hut uit te kijken over land en water …

Morgen een rondblik vanuit deze kleine vogelkijkhut in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder.

Een middagje Havelte

Zaterdag was er in de verste verte geen bewolking meer te zien, daarom stelde ik voor om ’s middags een uitstapje naar Havelte te maken …





Nog terwijl Aafje een informatiepaneel op het voorterrein van de vlindertuin bij Havelte bekeek, waren Tijmen en Pepijn al begonnen om dat terrein op geheel eigen wijze te verkennen en te veroveren …





Dat terrein bood niet alleen een fraaie aanblik, het zag er voor de jongens ook woest aantrekkelijk en uitdagend uit …





Bij de oversteek van een goeddeels drooggevallen waterpartij, leek Pepijn het even moeilijk te hebben …





Zoals wel vaker snelde grote broer Tijmen meteen toe om letterlijk en figuurlijk een helpende hand te bieden …





Toen de beide broers zich even later weer bij ons hadden gevoegd, liepen we gezamenlijk naar de ingang van de vlindertuin …