Sneeuw in de Ecokathedraal (4)

We beginnen het laatste deel van deze tocht door de besneeuwde Ecokathedraal van 10 februari jl. op de plek waar ik een eerdere wandeling samen met Aafje eindigde: de rustplaats achter de twee massieve torens. Hoewel ik best zin had om even te gaan zitten, was het me op die dag te wit en vooral te koud op het bankje …

Er zat niets anders op dan mijn tocht naar achteren maar gewoon voort te zetten. Misschien zou ik verderop een droog plekje kunnen vinden waar ik even zou kunnen gaan zitten. En dus ging ik tussen de twee massieve torens door om over het lange rechte pad naar achteren te lopen …

Aan de linkerkant van het pad zag ik opnieuw een sierlijk gebogen stuk sneeuw hangen, dat de strijd met de zwaartekracht aan het verliezen was …

Af en toe draai ik me even om, zodat ik de hoge, op Inca-tempels lijkende tempels van beide kanten in beeld kan nemen. Zo vaak ligt er geen fotogenieke laag sneeuw, dus dat moet weer even goed worden gedocumenteerd …

Aan het eind van het mooie rechte pad, begin ik aan de klim naar het hoogste deel van de Ecokathedraal. Verderop let ik weer even extra op mijn stappen. Een uitglijder is snel gemaakt, en ik zit hier aan de rand van de heuvel toch een paar meter boven het maaiveld …

Zo, daar zijn we dan. Hieronder bevinden we ons op het oudste en hoogste punt, helemaal achter in de Ecokathedraal. Op dit punt heb ik gebruik gemaakt van de gelegenheid om m.b.v. zon, schaduw en sneeuw even naar jullie te zwaaien. Daarna heb ik een kwartiertje lekker op het mooi schoon geblazen zitelement op de rechter foto gezeten …

En hieronder zie je het uitzicht dat ik vanaf dat punt had. Niet slecht, toch …?

Hoe lekker ik er ook zat, onverbiddelijk kwam het moment dat ik weer in de benen moest. Hoewel er zonder twijfel nog genoeg te zien was, heb ik op de weg terug maar weinig foto’s meer gemaakt. Al snel was ik eraan toe om weer even te kunnen zitten, maar dan op de zachte bekleding van mijn autostoel …

Enige tijd later was ik weer bij de ‘porta celi’, moe maar zeker voldaan. Ik ben bij dat ik de Ecokathedraal weer eens in de sneeuw heb kunnen bekijken, en het was me een genoegen om dat met jullie te delen …

Sneeuw in de Ecokathedraal (3)

Na de ijspret die hier de afgelopen dagen centraal stond, zetten we vandaag en morgen onze tocht door de besneeuwde Ecokathedraal weer voort. Op de onderstaande foto zijn we net de trap afgedaald, die we in het vorige deel vanaf het hogere niveau zagen …

Links van de trap staat een vierkant bouwwerk met een fietsstandaard als kroon (zie de foto linksonder). De tempel die we op de middelste foto in de verte zien staan, is ons volgende doel. Als we nog wat verder afdalen, zien we op de foto rechtsonder het complex waar we zojuist nog bovenop stonden …

Ook hieronder nogmaals het complex waar we kort geleden nog op stonden. Links in de verte staat de tempel waar we aan het eind van het tweede deel even pauze hielden …

De tempel hieronder is volgens mij alleen ’s winters goed te zien. Zodra het blad weer aan bomen en struiken zit, verdwijnt hij weer goeddeels in het groen, staat me bij. Hij is alleen te bereiken over een niet al te breed, verhoogd paadje. Ik ben even voorzichtig naar boven geschuifeld …

We laten de bovenstaande tempel achter ons en lopen dan door het middelste deel van de Ecokathedraal. De al wat oudere bouwwerken die hier staan, gaan goeddeels schuil onder een sierlijk laagje sneeuw op stenen en overhangende takken …

Een stukje verderop krijgen we in de verte zicht op een bijzonder tegeltableau. Dichterbij gekomen wordt duidelijk dat we tegen de onderkant van stoeptegels aan kijken. Het effect van de cirkels is gedurende het jaar vaak erg mooi vanwege een fraaie schaduwwerking, maar mooier dan met wat sneeuw wordt het niet …

Morgen klimmen we naar het oudste en hoogste deel van de Ecokathedraal helemaal achter in het bos …

wordt vervolgd

Sneeuw in de Ecokathedraal (2)

We vervolgen onze tocht door de besneeuwde Ecokathedraal. We laten de iglo achter ons en gaan via een omweg rechtsom naar de tempel die je op de onderstaande foto links van het midden op de heuvel ziet staan …

Tijdens dit deel van de wandeling blijven we in het zuidelijke deel vooraan in de Ecokathedraal. De sneeuw laat mooi de hoogteverschillen zien die hier zijn opgebouwd …

Na een korte klim nemen we bij de tempel op de heuvel even pauze. Hier kunnen we even genieten van het uitzicht op de iglo in de verte. In het volgende deel van deze serie dalen we maandag via de onderstaande trap af om onze tocht te vervolgen. Voordat het zo ver is, neem ik jullie een paar dagen mee naar het ijs …

wordt vervolgd

Sneeuw in de Ecokathedraal (1)

Woensdag de 10e waren de wegen waren weer goed berijdbaar. In de tuin was ik eerst wel even klaar met fotograferen, en dus was het de hoogste tijd om huis en tuin maar eens even achter me te laten. Ik zette koers naar Mildam, want wanneer er sneeuw ligt, moet ik beslist een keer naar de Ecokathedraal …

Zoals de meeste volgers inmiddels weten, is de Ecokathedraal door het jaar heen altijd al één van mijn favoriete plekjes om foto’s te maken. Maar met wat sneeuw wordt het er nog veel mooier. Vaak geven sierlijke sneeuwrandjes de gestapelde bouwwerken extra cachet.Maar kom, we gaan op pad.

Op de foto’s hieronder is goed te zien, dat de zithoek in het voorportaal staat er netjes bij stond. Er was zelfs een derde bankje bij geplaatst, en verderop stonden een paar rondje zitplaatsen …

De ‘Porta Celi’ oftewel de Hemelpoort lijkt tussen het omringende wit nog massiever over te komen dan normaal en ook de nieuwere bouwwerken aan weerszijden van het pas komen nog wat stoerder over …

Van feeërieke sneeuwrandjes zoals ik ze hier in het verleden wel heb gezien, is na de sneeuwjacht wat minder sprake. De wind heeft meer dan anders bepaald waar sneeuw zich mocht ophopen en waar het voortdurend werd weggeblazen …

De van tegels gestapelde koepel lijkt in de sneeuw nog meer dan anders op een iglo. Hier is mooi te zien dat de harde wind vanaf de rechterkant kwam, de sneeuw mocht zich links in de luwte ophopen …

Even een kijkje van dichterbij, want de tussen de spleten geblazen sneeuw levert hier wel sierlijke dunne randjes op, zoals ik ze graag zie …

wordt vervolgd

Ecokathedrale fotokuier 23

Een korte fotokuier op een mooie zomerdag in augustus. Behalve dat ik de koepel nogmaals van dichtbij heb bekeken, ben ik ook even neergeknield bij de kleine piramide die daarnaast was opgetrokken. Omdat mijn onderdanen die dag weer eens minder draagkrachtig waren, ben ik ergens halverwege de Ecokathedraal ter hoogte van de springbalsemien noodgedwongen ten halve gekeerd …

Ecokathedrale Fotokuier 22

Erg veel was er niet veranderd sinds mijn vorige bezoek aan de Ecokathedraal. Maar dat kon natuurlijk ook nauwelijks in minder dan twee maanden tijd. Maar ja, ook wanneer ik tijdens een ritje in de buurt van Mildam ben, zonder dat dat vooraf gepland is, maak ik er meestal even een tussenstop. Zo ook in januari 2017.

De in aanbouw zijnde koepel was weer een stukje opgehoogd. Hoewel hij vanwege de voortgaande werkzaamheden niet echt makkelijk te betreden was, heb ik er voor het eerst even binnen gekeken. Veel viel er niet te zien, maar ik moest het even gevoeld hebben.

De rest van deze grijze winterkuier stond goeddeels in het teken van mos. Want als er iets is wat het in alle jaargetijden goed doet in de Ecokathedraal, dan is het wel mos. In dit jaargetijde van de kale takken aan bomen en struiken waren de ‘Inca-tempels’ verderop in de Ecokathedraal weer van onder tot boven te zien …

Volgende week zondag deel 23.

Ecokathedrale Fotokuier 21

Om grote veranderingen en vernieuwingen te zien in de Ecokathedraal, is het goed om zo af en toe eens wat langer te wachten met een volgend bezoek. Nadat ik er in mei 2015 samen met kleinzoon Tijmen een fotokuier had gemaakt, duurde het anderhalf jaar voordat ik er weer kwam.

En dat loonde, want ter hoogte van de ‘Porta Celi’ was een groot koepelvormig betonnen bouwwerk in ontwikkeling, dat door de bouwers van de Ecokathedraal werd opgetrokken uit een enorme hoeveelheid straatstenen en stoeptegels.

Tijdens de rest van deze kuier draaide het vooral om de prettige herfstsfeer. In het grootste deel van de Ecokathedraal knisperden de droge herfstbladeren vrolijk onder mijn voetstappen. Op andere plaatsen, waar het bladerdek wat vochtiger was, drong zich een aangename najaarsgeur op …

Volgende week zondag deel 22.