Pas op de plaats

Mijn lichaam sputtert alweer enige tijd behoorlijk tegen, vooral nek en rug bezorgen me flink last. Mijn nek plaagt me tijdens het autorijden en achter de pc, en mijn rug speelt op tijdens het lopen. Dat schiet dus niet op, en dat alles maakt het bloggen zowel actief als passief momenteel nogal lastig. Daarom heb ik besloten om me eerst maar weer een paar dagen terug te trekken uit weblogland en even pas op de plaats te maken …





Afhankelijk van wat de rust teweegbrengt, hoop ik me over niet al te lange tijd weer te melden!

De warme herfst van 2014

Uitzonderlijk zacht, droog en zonnig, daarmee is de herfst van 2014 in enkele woorden duidelijk omschreven. In navolging van vrijwel alle voorgaande maanden dit jaar, waren ook de maanden september, oktober en november aanzienlijk warmer dan normaal. In september heb ik in ons tuintje 21 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0°C of hoger) geteld en 3 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0°C of hoger). Ook in oktober heb ik nog 3 warme dagen kunnen noteren …

(de kleine foto’s in dit artikel kunnen worden vergroot door erop te klikken)





Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in de herfst van 2014 uit op 12,1 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van 9,8 ºC over de periode 1971-2000. Daarmee was de herfst in ons tuintje dus 2,3 ºC warmer dan normaal. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 12,4 °C tegen 10,6 °C normaal. De herfst van 2014 was daarmee de op één na zachtste sinds het begin van de regelmatige waarnemingen in 1706 …





De eerste nachtvorst heb ik pas op 21 november kunnen noteren, toen daalde de temperatuur even tot -1,4 °C. De rest van de maand bleef de temperatuur boven het vriespunt steken. Bij het KNMI in De Bilt daalde de temperatuur pas op 25 november onder het vriespunt. Normaal telt de herfst in De Bilt zeven vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) …





De herfst van 2014 was ook uitzonderlijk droog. Met 101 mm viel er in ons tuintje minder dan de helft van de neerslag die er normaal in de herfst valt (ca. 231 mm). Ook landelijk was de herfst erg droog, gemiddeld viel er over het land 136 mm regen tegen een langjarig gemiddelde van 243 mm …





Een zonnemeter heb ik nog steeds niet, maar als het KNMI tot de conclusie komt dat de herfst met gemiddeld over het land 376 uren zonneschijn, tegen een langjarig gemiddelde van 320 uren, zeer zonnig was, dan geloof ik dat meteen. Dat beeld kan ik hooguit bevestigen door te kijken naar het aantal vlinders, libellen en vliegen dat nog tot begin december actief was …





Intussen is de winter grijs en nat uit de startblokken gekomen. Wat mij betreft mag het echt gaan winteren met sneeuw en ijs, zodat we langzaam maar zeker in de kerstsfeer komen. Daar ziet het echter geenszins naar uit. Veel meer dan een enkel graadje nachtvorst lijkt er voor de rest van het jaar niet meer in te zitten, zodat we een groene Kerst tegemoet lijken te gaan.

De Ecokathedraal in herfsttooi

Voordat we de herfsttooi van de Ecokathedraal bekijken, wil ik jullie aan de hand twee foto’s even laten zien hoe de natuur de bouwwerken gestaag verovert. Het begint met hier en daar een plantje, dat zich tussen de stenen of tegels vestigt …





Na verloop van tijd worden de bouwwerken vrijwel helemaal overwoekerd door een keur aan planten, die wortel schieten op en tussen de bouwmaterialen …





De herfstkleuren vallen dit jaar wat tegen in Fryslân, maar in de Ecokathedraal konden we er ondanks het grijze weer nog wat van meepakken …





Natuurlijk moest er even met dat kleurenpalet gespeeld worden …





Dit vind ik nog steeds een van de mooiste plekje in de Ecokathedraal, hier kun je je bijna tussen de Inca bouwwerken wanen …





Ook ditmaal las ik weer even een korte rustpauze in bij de aloude rustplaats. Het viel nog eens mee om hem te vinden, want hij ging schuil onder een bladerdek …





We vervolgen onze weg langs een in verschillende niveaus opgetrokken bouwwerk …





Ook dit jaar lukt het me weer om traditiegetrouw een van de mooiste herfstbladeren te vinden en te kieken …





Als we bijna weer terug zijn bij de Porta Celi, pakken we nog even een laatste ronde mee …




Millimeterwerk

Nu de dagen gestaag korter worden en herfsttinten geleidelijk weer hun intrede doen, is het zaak om erbij te zijn als een fotogeniek en gewillig insect zich vertoont in de buurt van de camera …





Zo ook bij deze libel, die even voor me neerstreek op een kleurig herfstblad in het zonnetje …





Hoewel ik op zich best tevreden ben over deze foto’s, is op de laatste foto goed te zien dat het wat betreft de scherpstelling in dit soort gevallen gaat om millimeterwerk. Kijkend naar die bolle facetogen is mooi te zien dat de scherpte eigenlijk net wat te ver naar achteren ligt. Ik had graag de facetjes scherp in beeld willen zien op het linkeroog, maar dat is dus net niet gelukt. Desondanks is nog steeds goed te zien dat libellen wel heel mooie ogen hebben …




Rust in de Ecokathedraal

In de laatste week van oktober heb ik weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam (kaartje Google Maps)





Hoewel de hele Ecokathedraal rust ademt, ligt er bij de imposante torens op de bovenstaande foto een hoekje dat letterlijk en figuurlijk rust uitstraalt …





Nadat ik daar even met dat prachtige herfstblad had gespeeld, ben ik er maar even lekker rustig bij gaan zitten …




Doorkijkje voor de kapper

De lagere temperaturen van de laatste dagen hebben weer bepaald geen positief effect op mijn bewegingsapparaat. Nadat ik mijn jaarlijkse griepprik had gehaald, ben ik gistermiddag nog vol goede moed aan een kuiertje begonnen, maar ik kwam al snel tot de conclusie dat ik maar beter terug kon lopen naar de auto dan naar het bankje dat ik in gedachten had. Een dergelijke mislukte expeditie zal zich de komende tijd wel eens vaker voordoen, daarom zal ik weer eens wat vaker een greep in het archief doen …





De foto’s die ik vandaag heb uitgekozen, heb ik op 5 oktober 2007 gemaakt. Ik liep die dag over een wat hoger gelegen pad van waar ik uitzicht had over een stuk maïsland dat nodig geoogst moest worden. Of het nu als muren om je heen staat of dat je er op neerkijkt, ik heb met een stuk maïsland veel minder dan met een weiland met koeien, schapen of paarden. Dit stuk maïsland werd in fotografisch opzicht pas aantrekkelijk, toen ik het door en langs een nog aan de boom hangend herfstblad bekeek …





Ik breng deze foto’s vandaag weer even voor het voetlicht voor kapper Leo, met wie ik vandaag een afspraak heb. Kapper Leo en ik hebben de liefde voor de fotografie gemeen, en er gaat dan ook geen knipbeurt voorbij of we hebben het daar wel even over. Nu eens gaat het daarbij over de verdwenen romantiek van de dampende chemicaliën in de doka, dan weer gaat het over de manier waarop je naar het landschap en de dingen om je heen kijkt. En als we het daarover hebben, dan noemt en roemt kapper Leo vrijwel elke keer deze twee foto’s, die blijkbaar een onuitwisbare indruk op hem hebben gemaakt. We moeten het er straks maar weer eens over hebben  …   🙂




In ander licht

Fotograferen is schrijven met licht, zo heb ik van mijn fotomaatje geleerd.
Hoezeer licht van belang is voor de toonzetting van een verhaal ofwel voor de inkleuring van een onderwerp, werd weer eens duidelijk toen ik een herfstblad, dat mooi in balans werd gehouden door een pol mos, van twee kanten fotografeerde. Eerst maakte ik een opname met een diffuus tegenlicht …





Meteen daarna maakte ik nog een foto vanaf de andere kant. Hierdoor kwam het herfstblad ineens in een heel ander licht te staan, en nam het een heel andere verschijningsvorm aan …





Mooi hè, dat schrijven met licht …   🙂