Drukte bij de zwaluwenwand

Eerst nog even terug naar de ‘moeilijke libel’ in het vorige logje. Dankzij reacties van Ed, Anna, René en Sandra is in de loop van gisteren en vandaag duidelijk geworden, dat het een viervlek is. Allen bedankt voor het meedenken …

Nadat we voor ons gevoel genoeg foto’s hadden gemaakt van de grote weerschijnvlinder en die viervlek, zetten we koers naar de vogelkijkhut bij de waterberging bij Wetering-Oost. Genietend van het uitzicht aten we daar een broodje …

Bij de zwaluwenwand die daar in het water staat was het een drukte van belang …

Oeverzwaluwen vlogen voortdurend af en aan om hun hongerige kroost te voeden …

Het tempo moest er in blijven, want om de haverklap keken de jonkies reikhalzend naar buiten …

Je vraagt je af hoe ’t lukt om botsingen te voorkomen zonder luchtverkeersleiding, maar het ging steeds goed …

Skywatch Friday 402

De onderstaande foto’s heb ik woensdag 7 december gemaakt tijdens een wandeling in de Jan Durkspolder. Sindsdien heb ik geen glimpje van de zon meer gezien, omdat het hier voortdurend bewolkt, grijs of mistig is …










Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Pasteltinten boven de polder

Nadat ik vorige week woensdag naar het ziekenhuis was geweest voor een onderzoek, ben ik nog even naar de Jan Durkspolder gereden om een kuiertje te maken …

Vanuit de vogelkijkhut heb ik een paar foto’s gemaakt van de pasteltinten in de lucht, die perfect werden weerspiegeld op het roerloze wateroppervlak …

Omdat ik mijn camera bij het ziekenhuis liever niet in de auto laat liggen en ik ook geen zin had om hem mee naar binnen te nemen, ben ik eens zonder camera van huis gegaan. Dat doe ik vrijwel nooit, maar nood breekt wet. En ach, voor een keer kunnen foto’s die met de iPhone zijn gemaakt er toch ook wel op door, zeker omdat ze de sfeer van het moment goed weergeven …

Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Vlinders rond de vogelkijkhut

Nadat ik donderdag enige tijd op de oever van het Tjeukemeer had gezeten, heb ik op de terugweg even een tussenstop gemaakt bij de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes) in het natuurgebied Easterskar bij Sintjohannesga (Google Maps) …









Voor de vogels had ik er niet naar toe hoeven gaan, want een drietal zilverreigers en een kolonie van een dertigtal lepelaars hielden zich op te grote afstand van de hut op om er mooie foto’s van te kunnen maken …









Ik heb me er gelukkig toch ook niet hoeven te vervelen, want er fladderden diverse vlinders rond de hut die af en toe wel even wilden poseren. De eerste was een al behoorlijk rafelige en wat verbleekte atalanta …









Maar eh … hoe heten nou toch ook alweer de bloemen waar die atalanta op zit …?



Lepelaars in de Jan Durkspolder

De warmte is wat mij betreft meteen weer wat teveel van het goeie, daarom neem ik liever in de nog redelijk koele woonkamer een enigszins verfrissende duik in mijn gelukkig nog steeds goed gevuld foto-archief dan dat ik een fotokuiertje maak. De onderstaande foto’s heb ik enige tijd geleden gemaakt vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …









Helemaal in de verte aan de rechterkant op de eerste foto zetelt tegenwoordig een lepelaarkolonie. Jammer genoeg zitten ze zo ver weg, dat ze zonder verrekijker en telelens nauwelijks de zien zijn …









Alleen met behulp van de digitale zoom – die ik maar zelden of nooit gebruik – lukte het om een paar van de indrukwekkende vogels herkenbaar op de foto te krijgen …








Geoorde futen met jonkies

Woensdagmiddag ben ik nog even een keer naar de Kop van Overijssel gereden om wat foto’s en video-opnamen te maken van de laatste werkzaamheden van de rietsnijders dit seizoen. Daar kom ik binnenkort zeker nog eens op terug, nu wil ik wat foto’s tonen die ik na afloop van het bezoek aan de rietsnijders heb gemaakt in de nieuwe natuur bij Wetering-Oost. Vanuit de vogelkijkhut spotte ik tot mijn verrassing al snel weer één van de geoorde futen, die ik hier op 22 april ook al had gefotografeerd …









Plotseling zag ik tot mijn nog grotere verrassing een klein kopje tussen de veren van de fuut opduiken … jawel, ze had een klein geoord fuutje op haar rug …









Korte tijd later zag ik een tweede kopje tevoorschijn komen …









Nog weer even later verscheen ook papa fuut ten tonele met verse mondvoorraad, en dat viel zo te zien goed in de smaak …

(onderstaande foto’s aanklikken om te vergroten)









Zodra het kroost de aangevoerde waar had weggewerkt, verdween papa fuut weer onder water om opnieuw op jacht te gaan …









Mama weerde zich intussen ook goed, want terwijl pa onder water op jacht was, wist zij ook een hapje voor haar kroost te vangen, en dat werd met een gymnastische oefening aan de jongen overhandigd …

(onderstaande foto’s aanklikken om te vergroten)









Kijk eens aan, het ene hapje is nog maar nauwelijks weggewerkt, of daar is pa alweer met de volgende lekkernij …









En zo bleef dat zich maar herhalen … duiken, vangen, afleveren en weer doorgaan. Het was een mooi en vertederend gezicht hoe de jongen keer op keer liefdevol gevoerd werden …









Zo’n drie kwartier later zette ma – zo te zien op verzoek van één van de jonkies – koers naar de zwaluwenwand. Voor mij was dat het sein om er eerst maar een punt achter te zetten. Ik heb er ten volle van genoten …









Mijn fotomaatje is gistermiddag nog even naar de betreffende locatie gereden. Zij had daarbij het geluk om de jonkies zelf volop te zien zwemmen en duiken, voor Jetskes’ beeldverslag van de zwemmende en duikende jonkies: klik hier!