Vogels en vlinders

Aan alles komt een eind, zo ook aan het zorgeloos zitten genieten van het uitzicht over de Jan Durkspolder. Maar gelukkig was de terugweg naar de auto ook allerminst saai of vervelend. Er viel nog genoeg te genieten onderweg, zoals van dit koppeltje eenden, dat zich met een aalscholver op de uitkijk uitgebreid zat op te poetsen …

Verderop dartelde een groepje vogels door het struikgewas. Een mooi gezicht, maar ze scheepten mij wel op met de vraag wat voor vogeltjes het zijn. Ik vermoed dat het vinken zijn, maar het kunnen net zo goed kepen zijn, die wat vroeg vanuit Scandinavië deze kant op zijn gekomen. Dat laatste heeft eerlijk gezegd mijn voorkeur. Maar er is vast wel een vogelaar onder de lezers die me hierbij kan helpen …

Intussen heeft Erica van ‘Mijn vogeltuin’ me ervan verzekerd dat het om de keep gaat. Dank daarvoor!

Er fladderden voor een oktoberdag ook erg veel vlinders in het rond. Ik heb onder andere een geaderd witje en een kleine  vuurvlinder gezien, maar de kleine vos was de enige die wel even wilde poseren …

Bijna weer terug bij de auto kreeg ik de bevestiging van mijn theorie dat je uiteindelijk ook vanaf deze kant van de Geau weer terecht komt bij dezelfde boer(in) …   😉

Even passeren …

Aan de voet van een dijkje in de Jan Durkspolder waren twee soepganzen op zoek naar voedsel. Daarbij werden ze gestoord door een aalscholver die plotseling uit de vaart opdook …





Met de kop hooghartig in de nek deden de ganzen de aalscholver uitgeleide naar de overkant van het dijkje …





Met nog wat parelende druppeltjes op zijn kop, ging de aalscholver aan de andere kant van het dijkje weer te water …





De soepganzen hadden zich intussen weer omgedraaid om hun zoektocht naar voedsel voort te zetten alsof er niets gebeurd was …




Skûtsjesilen – inleidende perikelen

Al zo lang ik me kan herinneren worden er in de noordelijke bouwvak in Fryslân zeilwedstrijden gehouden met oude vrachtschepen, de skûtsjes (spreek uit als ‘skoetsjes’). In de eerste twee weken trekt er onder auspiciën van de SKS (Sintrale Kommisje Skûtsjesilen) een vloot van 14 skûtsjes door de provincie, die iedere dag (behalve op zondag) de strijd met elkaar aanbinden. De schepen vertegenwoordigen ieder een dorp of stad uit de provincie Fryslân. Deze schepen moeten ooit echt als vrachtschip hebben gediend en de schipper moet afkomstig zijn uit een oude schippersfamilie.

Sinds 1981 is er een tweede organisatie die zeilwedstrijden met skûtsjes organiseert, de IFKS. De IFKS (Iepen Fryske Kampioenskip Skûtjesilen) organiseert een open Fries kampioenschap. De IFKS-vloot bestaat uit 53 schepen uit het hele land, die in de laatste week van de noordelijke bouwvak dagelijks in 4 klassen de strijd met elkaar aangaan. Als weer en wind meewerken, dan kun je bij de IFKS van 10:00 uur ’s ochtends tot ca. 16:00 uur ’s middags genieten van de skûtsjes.

Toen ik me tijdens onze laatste gezamenlijke fotokuier in Jetskes’ bijzijn liet ontvallen, dat ik ijs en weder dienende op 6 augustus weer eens naar het skûtsjesilen op het Tjeukemeer wilde, vroeg Jetske me of ze dan wel mee mocht, want dat wilde ze toch ook wel eens meemaken. En dus pikte ik Jetske donderdag even na tienen op om samen naar het skûtsjesilen bij Echten te gaan. Onderweg daar naar toe, zei ik tegen Jetske dat ik er een hard hoofd in had of er wel gezeild zou kunnen worden, want er stond geen zuchtje wind. Bij het Tjeukemeer aangekomen, werd mijn vrees bevestigd: de schepen in de B- en C-klasse lagen met gestreken zeilen doelloos te dobberen op het meer, hun wedstrijden waren intussen wegens een gebrek aan wind afgelast …





Zwaar bepakt met camera’s, koelbox en stoeltje togen we vanaf de parkeerplaats naar de oever van het Tjeukemeer bij Echten. Omdat we mooi op tijd waren, hadden we al snel een mooi plekje gevonden …





Wat zeg ik … een mooi plekje? Wis en waarachtig, we zaten op de eerste rang bij het Veenpolder gemaal …





Het was alleen jammer dat er (nog) niet gezeild kon worden. Jetske tastte met haar verrekijker regelmatig de horizon af, maar op het meer viel voorlopig weinig te beleven …





Maar desondanks hoefden we ons niet te vervelen, want verschillende vogels die zich vlak voor ons op en rond de golfbrekers ophielden, zorgden in eerste instantie voor voldoende afleiding …





Visdiefjes vlogen af en aan en deden regelmatig vruchteloze pogingen om een visje te vangen. Dat deed ook een aalscholver, die na elke duik weer hard moest werken om zijn veren droog en in de plooi te krijgen …





Ook een paar mantelmeeuwen waren niet te beroerd om zo af en toe even voor ons te poseren op de stenen …





Ook Tsjûke en March (over hen zal ik binnenkort nog wel eens wat meer vertellen) tuurden vruchteloos over het water. Hoewel … zag ik dat nu goed …? Jawel, in de verte waren een paar skûtsjes met gehesen zeilen te zien …





Terwijl Jetske zich bezig hield met een distelvlinder, die op de bloem van het leverkruid was neergestreken, ontstond er wat reuring op de intussen goed gevulde publieke tribune …





Jawel, het was zo ver. Heel voorzichtig kwam er een briesje over het meer, de skûtsjes in klasse A-klein waren aan het inzeilen en zochten een plekje achter de startlijn …




 

Wit en zwart in de polder

Eigenlijk had ik me donderdagmiddag voorgenomen om even een fotokuiertje te maken naar de vogelkijkhut aan de zuidelijk plas in de Jan Durkspolder, maar daar kwam ik niet aan toe. Terwijl ik over de Geau in de richting van de vogelkijkhut reed, zag ik een grote zilverreiger aan de rand van de plas neerstrijken …





Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik hoe de grote witte vogel op gracieuze wijze tussen de beplanting door schreed …





Een stukje verderop stonden twee aalscholvers op een paar paaltjes. Met gespreide vleugels trachtten ze hun veren te drogen …





En zo had ik – zonder dat ik er al teveel voor hoefde te doen – ineens een mooi zicht over de zuidelijke plas in de Jan Durkspolder met een grote zilverreiger en twee aalscholvers. De windmotor aan de andere kant van de plas maakte het beeld compleet …




Skywatch Friday 316 – De Leijen

Vandaag neem ik jullie weer even mee naar één van mijn favoriete plekjes aan het water: de westkant van de Leijen bij Doktersheide …

Today I’ll take you to one of my favorite spots on the waterfront again: the west side of the small Lake Leijen …





Het was er weer heerlijk rustig met alleen wat kleine rimpelingen op het water …

It was very quiet again with only some small ripples on the water





De bomen op het kleine verzonken eilandje kleuren wit van de vogelpoep van rustende en hun veren drogende aalscholvers …

The trees on the small sunken island are colouring white of the bird droppings of resting and their feathers drying cormorants …





Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Skywatch Friday 312

Deze onweersbui zag ik onlangs over het meer de Leijen trekken …

Recently I saw this thunderstorm move over the small lake Leijen …





De eerste foto heb ik om 14:45 uur gemaakt, de tweede foto is van 20 minuten later …

The forst photo was taken at 14:45 o’clock, the second one was made 20 minutes later …





Intussen deden de vogels wat ze altijd doen …

Meanwhile the birds did what they always do …






Een aalscholver droogde hoog in een boom zijn veren, en een visdiefje keek uit naar een lekker hapje …

A cormorant was drying its feathers high in a tree, and a common tern was looking for a tasty snack …





Toen er rond 15:10 uur een grote groep druk pratende wandelaars in de vogelkijkhut kwam, heb ik een laatste foto gemaakt en ben ik verder gegaan …

When a large group of chattering walkers came into the cabin at around 15:10 o clock, I have taken a large picture and then I moved on …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Laagvliegende aalscholver

Wie op basis van de foto’s van de laatste dagen het idee heeft gekregen, dat ik niet van een strak blauwe lucht houd, heeft het mis. Ook van een strak blauwe lucht kan ik op zijn tijd echt genieten, maar vanuit fotografisch oogpunt hebben buienluchten veel meer te bieden. De bewegingen in de wolken, de schitteringen op het wateroppervlak en het voortdurend veranderende licht blijven me fascineren …

Terwijl ik vorige week dinsdag vanaf het ongeveer 10 meter hoge Reaklif, het Rode Klif (kaartje Google Maps), naar de over het IJsselmeer trekkende buien stond te kijken, verscheen er ineens een laagvliegende aalscholver in beeld …

Hij scheerde zo laag over het water, dat zijn vleugeltippen de golven bijna leken te raken. Hoewel hij me maar weinig tijd bood, lukte het toch om deze aalscholver in volle vlucht van bovenaf te fotograferen, een bepaald niet alledaagse aanblik …

Daarna heb ik de camera nog eenmaal op één van buien boven het IJsselmeer gericht …

Morgen zetten we de bloemetjes buiten bij het iets zuidelijker gelegen haventje van Laaksum (kaartje Google Maps)