Spelen met gekleurd licht

Zoals ik gisteren al vertelde, heb ik maandagavond even gespeeld met het gekleurde tegenlicht van de Hue-spot, die bij de vijver op het terras staat. Die spot kan behalve gewoon wit licht ook talloze kleuren licht over tuin en vijver laten schijnen. Met deze foto ben ik gisteren geëindigd …

 

 

Daarna heb ik een even soort lichtcarrousel laten draaien met op de voorgrond achtereenvolgens nogmaals het silhouet van de uitgebloeide bloemen en van de metalen lisdodden, die als tuinornament achter de vijver staan. Ook van de heksenbol is nog een glimpje te zien …

 

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Voor alle duidelijkheid: we maken er niet elke avond een kermis van, normaal gesproken brandt er alleen (gedimde) wit licht. Maar in de loop van deze kille en grijze week ben ik bij het zien van de weerkaarten stilaan in een zekere staat van opwinding geraakt. Er tekent zich een klassieke wintersituatie af, waarbij we vanaf morgen diep de winter in duiken. Eindelijk kunnen we ons eens ergens anders mee bezighouden dan met Corona. Daar kan best even wat feestelijk licht bij ter doorbreking van de schier eindeloze grijsheid van de afgelopen dagen.

UPDATE: Omdat blijkbaar niet iedereen de diashow kon zien, hieronder nog even een paar van de foto’s:




Visser op laag water

Het is niet koud voor de tijd van het jaar, maar als gevolg van de defecte thermostaat in mijn lijf begonnen mijn benen na een kwartiertje toch vrij snel af te koelen. Daarom besloot ik de vogelkijkhut te verlaten en mijn ritje te vervolgen met het gebruikelijke rondje aan de noordkant van Earnewâld …

Daar was ik er korte tijd later getuige van dat een ooievaar in één van de petgaten een smakelijk hapje gevangen leek te hebben …

Even netjes afspoelen en weg was het …

Hé … zwemt daar nu ook nog wat voorbij …?

Dat viel blijkbaar tegen, waarna hij rechtsomkeert maakte en met ferme pas aan de terugweg begon. Ik startte mijn mobiele kijkhut weer en vervolgde mijn weg …

De lange witte winter (2)

De winter heeft ons de rug toegekeerd, en dat is een slechte zaak in de aanloop naar de Kerst. Maar niet getreurd, ik doe mijn best om de winterstemming er in te houden. Vandaag deel 2 van de serie “De lange witte winter” over de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân …

121216-0001x

Deel 2 is getiteld “De winter doet zijn intrede” en speelt zich af van 14 t/m 16 december 2009.
Na een rustige, overwegend bewolkte eerste helft van de maand, werd het vanaf half december echt winter. Op 14 december bleef het voor het eerst de hele dag vriezen, zodat ik een eerste ijsdag kon noteren. In de dagen daarna waren natuur en landschap getooid met een laagje rijp, dat vanwege mist en bewolking maar niet echt wilde sprankelen.
Op de avond van de 16e december begon het rond 21:00 uur te sneeuwen, en het bleef sneeuwen … uren achtereen …

“De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.

Volgende week zondag Woensdag aanstaande deel 3: “Een eerste pak sneeuw”.

De Diakonievene 2

Geert noemde het gisteren al in zijn reactie en het is ook te zien op het informatiebord bij de ingang van het terrein: er loopt een pad rondom de pingo-ruïne …

110919-1600x

Dat pad was me maandagmiddag wat te lang, maar ik heb me aan de noordkant van de plas prima vermaakt bij een woud van lisdoddes …

110919-1533x

Tegen de tijd dat het blad van de bomen is, lijkt het me wel wat om op een goede dag die rondgang eens te maken …

110919-1534x

Op weg terug naar de auto zag ik nog weer een mooi in het zonnetje staande grote parasolzwam. Een vlieg gaf hem nog even wat extra’s …

110919-1540x

Even scherpstellen op de bloemen die voor de grote paddenstoel staan … Zie ik dat nu goed …? Het lijkt op het roemruchte Jacobskruiskruid

110919-1539x

Volgens mij heb ik die niet eerder zo laat in het jaar aangetroffen, maar met een bloeitijd van juni tot oktober zal het hem wel zijn …

110919-1518x

Terug bij de ingang van het terrein ben ik nog even lekker in het zonnetje gaan zitten aan de picknicktafel die daar staat …

110919-1551x

Vrijwel meteen streek er een libel neer. Hij zat in eerste instantie wat ongelukkig op het licht, maar zo te zien aan zijn snor is het een steenrode heidelibel …

110919-1550x

Tot slot nog even een laatste blik over het gebied, en dan terug naar huis, op naar de koffie …

110919-1553x

Riet binden met twijg

Vorige week liet ik hier een aantal foto’s zien van de meest moderne manier van rietbinden. Dat ziet er zo uit …

110420-1439x

Gisteren ben ik voor het eerst zonder mijn trouwe gids, tolk en fotomaatje Jetske – tevens deskundig in de rietteelt – naar het rietland in de Kop van Overijssel gereden, “omdat ut oalderwetse ryt binen mit twiig aigenlik ok noch ev’n op’e film most …” Ja, Fries is in moeilijke taal, maar plat Overijssels valt ook niet mee … 😉

110427-1400x

Maar ter zake nu. Eigenlijk zou ik op het bedrijf van rietteler Klaas en zijn compagnon Jan een demonstratie van de ouderwetse manier van riet binden met wilgentwijgen krijgen. Dat kon echter niet doorgaan, omdat de twijgen waren uitgedroogd en bij het binden meteen braken. Om de flexibiliteit van het materiaal te bewaren, moeten de twijgen in het water worden bewaard. Deze twijgen lagen echter al wat te lang droog. Gelukkig kwam Klaas met een nog veel mooier alternatief. Niet zo ver van het bedrijf zit nog een rietbinder die het werk nog volledig op de ouderwetse manier midden in de natuur doet. Samen met ‘neef Bert’, die me werd toegewezen als gids, ben ik naar de aangewezen locatie gereden …

110427-1401x

Nadat ik had gevraagd of ik wat video-opnamen van zijn werk mocht maken, kreeg ik toestemming om enkele shots te maken. “Maar niet te lang,” voegde de rietbinder eraan toe, “want dan word ik zenuwachtig … ”

110427-1403x

Deze man doet zijn werk nog volledig op de grond, zoals het vroeger ook werd gedaan, en hij doet dat – voor zover ik daar kijk op heb – met grote accuratesse. Uit een dik bos riet verwijdert hij eerst de dulen, dat is riet van slechte kwaliteit, zoals b.v. de stengels van de lisdodde. Dit is op de derde foto goed te zien …

110427-1405x

Vervolgens graait de man diep voorover gebogen met zijn handen een bos riet met een omvang van 46 cm bijeen. Op een soort werkbord wordt de onderkant van de rietbos gelijk gemaakt, waarna het riet met buigzame wilgentwijgen bijeen wordt gebonden. Tot slot worden vier bosjes riet met een stuk touw samengebonden. Even kan de rietbinder zijn rug rechten als hij met de bijeen gebonden bosjes naar de al verwerkte stapels loopt …

110427-1404x

De gemiddelde hedendaagse rietbinder werkt met bindtafels, waardoor het meeste werk rechtop staand gedaan kan worden. Daarvan is bij deze man geen sprake, hij doet alles in diep voorover gebogen houding. “Ja, zei de rietbinder, “ik heb wel eens last van mijn rug, hoor … Maar ik heb geen luidruchtig aggregaat nodig zoals de meeste van mijn collega’s …”

110427-1406x

Ja, en daar zit wel wat in … Want deze rietbinder doet zijn werk wel te midden van het ontluikend groen, waar de vogels luid kwinkelieren, terwijl er diverse soorten libellen rond zijn werkplek zweven. Wie van de lezers heeft er ook zo’n geweldige werkplek?