De taarten van het jaar

2017 was weer een goed taartenjaar. Daarbij heb ik het dan niet over de baksels uit ‘Heel Holland bakt’, maar over de taarten die Pepijn en Tijmen dit jaar ieder op hun verjaardag mochten aansnijden. Ze waren weer niet alleen mooi, maar ook erg lekker …

Op de taart van Pepijn was de hoofdrol dit jaar weggelegd voor Yoda.
Tijmens’ taart werd gesierd door Super Mario & Bowser …

Ik wens jullie allen gezellige Kerstdagen met mooie lichtjes en lekkere hapjes en zo … 😉

Je verwacht ’t niet …

We zaten dinsdag aan het eind van de middag rustig een kopje koffie te drinken bij Nils en Marianne en de kinderen, toen er plotseling op de deur werd gebonsd … Wie stappen daar binnen …? Sinterklaas en Zwarte Piet!
Dat was toch wel even schrikken. De diep gelovige Pepijn schrok nog het meest van allen. Hier had hij duidelijk niet op gerekend. Toen Sinterklaas hem ook nog eens ‘ernstig’ toesprak, omdat hij vond dat Pepijn zijn kersttrui eigenlijk toch wel een dag te vroeg droeg, wist het mannetje echt even niet meer hoe hij het had. Maar lang duurde dat gelukkig niet, want Piet voelde de sfeer perfect aan en hij maakte er voor iedereen een prachtig showtje van …

Voordat Sinterklaas te midden van de familie kon gaan zitten, nam Piet zijn staf over. Om vervolgens zelf zijn handen ook vrij te houden, richtte Piet zich tot Tijmen: “Ik moet dat ding toch even ergens kwijt, Tijmen. Nou weet ik dat ze in Leeuwarden parkeermeters hebben, dus jij bent eerst even de parkeermeter voor de staf en ik betaal met pepernoten. Noot voor noot begon hij ‘parkeermeter Tijmen’ te vullen …

Om te voorkomen dat Tijmen ‘lamme armen’ zou krijgen, vond Piet al snel dat beppe haar kleinzoon best even kon aflossen als tijdelijk hoeder en houder van de staf …

Intussen had Pepijn de eer om het eerste gedicht voor te lezen en het bijbehorende pakje uit te pakken. De bonus hierbij was dat het pakje was ingepakt in feestelijk pakpapier dat hij zelf had gemaakt en vervolgens bij zijn schoen had gelegd, omdat bijna alle pakjes onderweg naar Nederland nat waren geworden …

Pepijn had zijn eerste schrik en schroom voor Sinterklaas al snel overwonnen. En dat was helemaal het geval toen hij aan het eind van de sessie nog even met Sinterklaas en Zwarte Piet op de foto mocht. Om het beeld extra speciaal te maken, stelde Piet voor dat Pepijn even Sinterklaas zijn mijter op mocht hebben en dat Sinterklaas dan de door Pepijn gemaakte mijter even op zou zetten …

Nadat we het hoge bezoek hadden uitgezwaaid, volgde nog een lange en gezellige pakjesavond.

How time flies …

Tjongejonge, alweer een maand voorbij zonder ook maar enige activiteit op mijn weblog. Het wordt tijd dat daar weer verandering in komt. Die inactiviteit strekt zich overigens ook verder uit. Mijn leven is de laatste maanden vooral getekend door vermoeidheid. Als ik nu niet oppas, dan vrees ik dat die vermoeidheid langzaam over dreigt te gaan in luiheid, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Hopelijk kan het bloggen me binnenkort weer aanzetten tot het ontplooien van wat meer activiteit …

In het vorige logje vertelde ik dat Tijmen en Pepijn een paar dagen bij ons logeerden. Een week of vier later hadden wij het genoegen om bij hen te logeren. Omdat de jongens in april zijn verhuisd – samen met hun ouders Nils en Marianne, dat gelukkig wel – vroegen Nils en Marianne ons of we in het nieuwe huis een weekendje op de jongens èn hun nieuwe aanwinst Oskar wilden passen …

Dat idee sprak ons wel aan, want ze hebben echt een prachtige nieuwe stek gevonden. Ik had in april meteen al gezien dat ik daar bij de juiste omstandigheden niet snel uitgekeken zal raken. Dat kwam in dit weekend meteen goed van pas, want het weekend van de jongens was goeddeels gevuld met diverse activiteiten buitenshuis en verder vonden die bengels het vooral leuk om pake wat te plagen tijdens het fotograferen … 😉

Morgen meer over deze voor mij absoluut uitdagende locatie.

En nu weer verder …

Het was de afgelopen weken eigenlijk wel lekker bloggen met die vakantie op Terschelling nog vers in het geheugen en enkele honderden foto’s in het archief. Eigenlijk zou ik de draad nu weer enigszins normaal moeten zien op te pakken, maar dat zit er nog niet in …

Om te beginnen hebben de kleinzonen Tijmen en Pepijn besloten om de eerste dagen van mijn zestigste levensjaar op feestelijke wijze luister bij te zetten door hier maar weer eens een paar dagen te logeren. Nadat Aafje vanmorgen het ochtendprogramma voor haar rekening had genomen met Memory en andere bezigheden, ben ik vanmiddag met de mannen naar het speeltuintje getogen. Daar hebben we eerst de bal een paar maal rond laten gaan, waarna ik lekker op het bankje ben gaan zitten. De jongens vermaakten zich intussen wel …

Daar komt nog bij dat Aafje vandaag is begonnen aan de tweede helft van haar vakantie. Als de MS en de Acnes zich wat blijft gedragen zoals dat de afgelopen week het geval is, dan zullen we er na afloop van de logeerpartij van de jongens samen waarschijnlijk ook nog wel eens een dagje op uit trekken. Kortom: van enig vast ritme is vooreerst nog geen sprake, maar we vermaken ons wel. 🙂

Tijmen tennist



Tijmen heeft de afgelopen jaren al verschillende sporten geprobeerd, maar op de tennisbaan lijkt hij echt zijn draai te hebben gevonden …





Zondag had hij een toernooi in Stiens, en ik mocht erbij zijn om wat foto’s te maken …





Een kleine serie actiefoto’s in een diashow …


Deze slideshow heeft JavaScript nodig.




Hoewel het nog knap fris was op de wind, heb ik genoten van Tijmen zijn spel.



Ook Pepijn bedwingt D53

Zoals hier gisteren al te zien was, trok Tijmen na aankomst bij de hunebedden meteen een sprintje om als eerste hunebed D53 te beklimmen …





Hij zat dan ook al snel fier als een vorst op zijn troon …





Bij die aanblik van zijn grote broer bovenop het hunebed kon Pepijn natuurlijk niet achterblijven, zo goed en zo kwaad als het ging worstelde hij zich naar boven …





Met een beetje hulp verplaatste hij zich vervolgens van de ene zwerfkei naar de andere …





Het duurde dan ook niet lang …





Toen zat ook Pepijn trots op zijn rots …





Omdat zijn eigen camera nog steeds een lege batterij had, vroeg Tijmen vlak voordat we de hunebedden achter ons lieten, of hij met mijn camera nog even een groepsfoto mocht maken. Dat leek me een prima afsluiting van ons bezoek aan de hunebedden …