Op het terras …

Aafje, Oskar en drie lege glazen …

Doodlopend vaarwater

Gisteren heb ik hier al laten zien dat er van alles langs huis en terras zwemt, maar zo af en toe komt er ook wel eens wat voorbij varen …

Deze kanovaarders waren een klein beetje afgeweken van de Elfstedenroute of welke andere kanoroute dan ook maar. Daar zouden ze al snel achter komen, want voorbij de bocht loopt de waterweg hier al snel dood …

En Oskar weet dat … Zoals het een echte schapendoes betaamt, is Oskar enorm waaks en blaft hij naar alles en ieder die zijn domein benadert. Hij ging in dit geval dan ook met de blik gericht op de bocht van het water zitten wachten, alsof hij wist: ‘Nog even dan mag ik weer …’

En jawel hoor, zodra die vrouw enige tijd later voorbij het rietkraagje onze kant weer op kwam peddelen, sloeg Oskar weer luidkeels aan …

In dit geval gaat het spreekwoord ‘blaffende honden bijten niet’ zeker op, want Oskar doet nog geen vlieg kwaad. Van oudsher ben ik een kattenmens, maar na de afgelopen week is dat wat gaan schuiven. Niet eerder heb ik zo’n lieve en gezellige hond als Oskar meegemaakt …

In een andere wereld

Terwijl Aafje met Oskar aan de wandel ging, besloot ik het hogerop te zoeken om de omgeving weer eens in ogenschouw te nemen vanaf het dakterras …

Even voor alle duidelijkheid: als wij op Oskar passen wanneer de kinderen op vakantie zijn, dan logeert Oskar niet bij ons, maar wij logeren bij Oskar, zodat we ook meteen op het huis kunnen passen …

Wij zijn altijd tevreden geweest met ons tuintje van 5 bij 10 in Drachten, maar tegen de weidsheid rondom het huis waar Tijmen en Pepijn sinds een jaar met hun ouders wonen, kan ons met schuttingen omgeven tuintje niet op …

Rondom grazige groene weiden waar boterbloemen welig tieren en koeien tevreden grazen, met daarboven het uitgestrekte blauwe firmament met alleen her en der wat witte pluizige wolkjes, wat wil een mens nog meer …?

Nou …, wat zou je denken van zicht op het nest van een broedende meerkoet als bonus …? En laat ik het maar vast verklappen: later in de week verschenen er 6 van die prachtige jonkies …

Oppasdienst

Begin mei hadden Aafje en ik opnieuw het voorrecht om ruim een week op Oskar te mogen passen. Oskar is intussen uitgegroeid tot een prachtige schapendoes die deze maand een jaar oud wordt …

In februari/maart hield hij ons ’s nachts nog wel eens blaffend of jankend uit de slaap. Inmiddels heeft hij ons – het ene moment speels & dartel en even later rustig & bedaard – volledig geaccepteerd als zijn reserve-baasjes …

Omdat er rondom het huis ook ditmaal weer van alles te fotograferen was, zal ik daarvan de komende tijd op mijn weblog het en ander de revue laten passeren …

How time flies …

Tjongejonge, alweer een maand voorbij zonder ook maar enige activiteit op mijn weblog. Het wordt tijd dat daar weer verandering in komt. Die inactiviteit strekt zich overigens ook verder uit. Mijn leven is de laatste maanden vooral getekend door vermoeidheid. Als ik nu niet oppas, dan vrees ik dat die vermoeidheid langzaam over dreigt te gaan in luiheid, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Hopelijk kan het bloggen me binnenkort weer aanzetten tot het ontplooien van wat meer activiteit …

In het vorige logje vertelde ik dat Tijmen en Pepijn een paar dagen bij ons logeerden. Een week of vier later hadden wij het genoegen om bij hen te logeren. Omdat de jongens in april zijn verhuisd – samen met hun ouders Nils en Marianne, dat gelukkig wel – vroegen Nils en Marianne ons of we in het nieuwe huis een weekendje op de jongens èn hun nieuwe aanwinst Oskar wilden passen …

Dat idee sprak ons wel aan, want ze hebben echt een prachtige nieuwe stek gevonden. Ik had in april meteen al gezien dat ik daar bij de juiste omstandigheden niet snel uitgekeken zal raken. Dat kwam in dit weekend meteen goed van pas, want het weekend van de jongens was goeddeels gevuld met diverse activiteiten buitenshuis en verder vonden die bengels het vooral leuk om pake wat te plagen tijdens het fotograferen … 😉

Morgen meer over deze voor mij absoluut uitdagende locatie.