Even uitwaaien

Na een lange hete zomer is het nu dan toch eindelijk echt herfst. Enige dagen geleden werd ons voor vandaag een storm in het vooruitzicht gesteld, maar daar lijkt weinig van terecht te komen. Toch moet ’t met wat tegenwind wel lukken om even uit te waaien …

Tegenwind gaf me in de vakantie de kans om eindelijk Oskar’s mooie bruine ogen eens te kunnen fotograferen. Normaal gesproken gaan de ogen van dat langharige monstertje bijna altijd schuil achter een dikke pony …

even lekker uitwaaien (4)

Einde zomerstop

Het heeft even geduurd, maar nu wordt het toch zo langzamerhand tijd om een eind aan mijn zomerstop te maken. Die lange stop had ik ook wel even nodig in deze lange, warme zomer. Om te beginnen dank aan allen die de afgelopen periode belangstelling en zorg toonden voor mijn gezondheidssituatie. Het warme weer heeft mijn benen weer geen goed gedaan, maar verder ben ik er aardig doorheen gerold …

Het laatste deel van de warmte hebben we doorstaan in onze datsja aan de noordkant van Leeuwarden. Met water rondom is dat ook ’s zomers voorwaar geen verkeerde plek. Het levert mij echter steevast één probleem op: ik kom na elk verblijf daar met veel teveel foto’s thuis, zo ook nu weer …

Tja, en waar begin je dan mee? Een mooie serie van onze trouwe vakantievriend Oskar? Of een serie van één van de vele mooie zonsondergangen? Of toch maar een fotoverslag van onze reis naar de reuzen …?

En om de keuze nog wat moeilijker te maken, heb ik vanmorgen ook nog weer een mooie serie gemaakt van de lepelaars en een blauwe reiger in de Jan Durkspolder. Vandaag volsta ik met een klein voorproefje van wat er hier de komende periode zoal te zien zal zijn …

Op het terras …

Aafje, Oskar en drie lege glazen …

Doodlopend vaarwater

Gisteren heb ik hier al laten zien dat er van alles langs huis en terras zwemt, maar zo af en toe komt er ook wel eens wat voorbij varen …

Deze kanovaarders waren een klein beetje afgeweken van de Elfstedenroute of welke andere kanoroute dan ook maar. Daar zouden ze al snel achter komen, want voorbij de bocht loopt de waterweg hier al snel dood …

En Oskar weet dat … Zoals het een echte schapendoes betaamt, is Oskar enorm waaks en blaft hij naar alles en ieder die zijn domein benadert. Hij ging in dit geval dan ook met de blik gericht op de bocht van het water zitten wachten, alsof hij wist: ‘Nog even dan mag ik weer …’

En jawel hoor, zodra die vrouw enige tijd later voorbij het rietkraagje onze kant weer op kwam peddelen, sloeg Oskar weer luidkeels aan …

In dit geval gaat het spreekwoord ‘blaffende honden bijten niet’ zeker op, want Oskar doet nog geen vlieg kwaad. Van oudsher ben ik een kattenmens, maar na de afgelopen week is dat wat gaan schuiven. Niet eerder heb ik zo’n lieve en gezellige hond als Oskar meegemaakt …

In een andere wereld

Terwijl Aafje met Oskar aan de wandel ging, besloot ik het hogerop te zoeken om de omgeving weer eens in ogenschouw te nemen vanaf het dakterras …

Even voor alle duidelijkheid: als wij op Oskar passen wanneer de kinderen op vakantie zijn, dan logeert Oskar niet bij ons, maar wij logeren bij Oskar, zodat we ook meteen op het huis kunnen passen …

Wij zijn altijd tevreden geweest met ons tuintje van 5 bij 10 in Drachten, maar tegen de weidsheid rondom het huis waar Tijmen en Pepijn sinds een jaar met hun ouders wonen, kan ons met schuttingen omgeven tuintje niet op …

Rondom grazige groene weiden waar boterbloemen welig tieren en koeien tevreden grazen, met daarboven het uitgestrekte blauwe firmament met alleen her en der wat witte pluizige wolkjes, wat wil een mens nog meer …?

Nou …, wat zou je denken van zicht op het nest van een broedende meerkoet als bonus …? En laat ik het maar vast verklappen: later in de week verschenen er 6 van die prachtige jonkies …