Een lhb-tje, een matroos en ’n kapitein

Sinds zondagavond had ik halverwege de maandagmiddag onverwachts een afspraak. Omdat ik na een actieve week en een pittig weekend nog in de ‘bijtankmodus’ stond, heb ik me na het plaatsen van mijn logje ‘Nattigheid’ in afwachting van het moment van vertrek naar die afspraak eerst maar weer lekker in mijn stoel genesteld …

Terwijl ik even later wat lag te sluimeren, bekroop me het gevoel alsof ik bekeken werd. Een blik door de ramen leerde dat daar niets te zien was. Het gegluur moest dus van binnen komen. En toen zag ik ineens vanuit een ooghoek iets bewegen … Op het tafeltje naast mijn stoel bleek een lieveheersbeestje bezig te zijn met rek- en strekoefeningen op mijn iPad …

De camera lag ook ditmaal weer niet ver weg, zodat ik nog even wat van zijn activiteiten vast kon leggen. Niet lang daarna klom het beestje via het oplaadkabeltje omhoog. Boven aangekomen, ontdekte hij dat dit een doodlopende weg was. Nadat hij vervolgens een paar maal van boven naar beneden was gelopen en weer terug, vloog hij weg …

Omdat het nooit een straf is om wat eerder op de plek van de afspraak aan te komen en daar eerst wat rond te kijken, vertrok ik een kleine drie kwartier later. Daardoor kwam ik wat vroeger dan oorspronkelijk gepland, maar toch precies op het juiste moment op de plek van bestemming aan. Tegelijk met de vakantiegangers uit het zuiden des lands stapte ik op het kleine parkeerplaatsje bij de Ecokathedraal uit de auto …

Na een hartelijke kennismaking met medeblogger Matroos Beek en haar kapitein, die deze week tijdelijk voor anker zijn gegaan in het zuidoosten van Drenthe, begonnen we gedrieën aan een tocht door de in ’t groen gehulde Ecokathedraal. Terwijl de kapitein – zoals dat hoort – zijn eigen koers uitzette, loodste ik de matroos zo goed en zo kwaad als het ging door dit bijzondere stukje Fryslân …

Alsof we elkaar al jaren kenden, kletsten we intussen honderduit over allerlei zaken des levens. Om de beleving van de Ecokathedraal niet ongemerkt voorbij te laten gaan, hielden we af en toe bewust even stil. De matroos maakte hier en daar een foto, ik ben daar nauwelijks aan toe gekomen ditmaal. De gesprekken waren te mooi en te intensief om me ook nog met fotograferen bezig te houden. Ja, natuurlijk heb ik de foto nog, die ik van dat bijzondere stel maakte, terwijl we na afloop van de rondgang op de bankjes vooraan zaten na te praten …
Uit privacyoverwegingen koester ik die foto voorlopig echter in mijn privé-archief … 🙂

Matroos Beek & Kapitein, het was me een genoegen om kennis te maken. Dank voor de gezellige gesprekken. Ik vond het mooi om bepaalde beelden en ideeën bevestigd te zien worden. Snel zal het zich niet voordoen, maar bij gelegenheid zal ik een volgend samenzijn niet uit de weg gaan. Een hele fijne vakantie verder!

Nattigheid

Met het grijze en donkere weer van de afgelopen dagen lieten de salamanders zich niet zien, daarom heb ik de camera maar eens op wat andere zaken rond de vijver gericht …

De knop van de gele plomp was het water ontstegen. In bedaard tempo vouwde hij de stevige, met fijne druppels bedekte bloembladeren open. Door wat uit te zoomen, werd aan de andere kant van de vijver ons ‘Vrouwtje aan het water’ zichtbaar …

De krabbenscheer heeft nog maar eens een bloemetje tot bloei weten te brengen. Een klein vliegje liet zich door de druppels niet weerhouden om er toch even op neer te strijken …

Ik sluit af met een paar foto’s van de hosta’s. Ondanks het voortdurende geknabbel aan hun bladeren door slakken, zijn ze allebei tot volle bloei gekomen. Hier was het een hommel, die ondanks de nattigheid noest bleef werken aan de bestuiving …

Ecokathedrale Fotokuier 22

Erg veel was er niet veranderd sinds mijn vorige bezoek aan de Ecokathedraal. Maar dat kon natuurlijk ook nauwelijks in minder dan twee maanden tijd. Maar ja, ook wanneer ik tijdens een ritje in de buurt van Mildam ben, zonder dat dat vooraf gepland is, maak ik er meestal even een tussenstop. Zo ook in januari 2017.

De in aanbouw zijnde koepel was weer een stukje opgehoogd. Hoewel hij vanwege de voortgaande werkzaamheden niet echt makkelijk te betreden was, heb ik er voor het eerst even binnen gekeken. Veel viel er niet te zien, maar ik moest het even gevoeld hebben.

De rest van deze grijze winterkuier stond goeddeels in het teken van mos. Want als er iets is wat het in alle jaargetijden goed doet in de Ecokathedraal, dan is het wel mos. In dit jaargetijde van de kale takken aan bomen en struiken waren de ‘Inca-tempels’ verderop in de Ecokathedraal weer van onder tot boven te zien …

Salamanders in de vijver

Ik geef het toe, ik heb er weer een verslaving bij … een hele vermoeiende verslaving.

Maar daarover straks meer, eerst even een kleine ergernis. Sinds enige tijd lijkt er een vervelend bugje in (mijn) WordPress te zitten. Regelmatig komt het voor dat een door jullie ingevoerde reactie in eerste instantie niet meteen in beeld verschijnt. Vrijwel altijd verschijnt die reactie echter wel als je evt. een paar seconden wacht, en dan de pagina nog eens vernieuwt b.v. met behulp van functietoets F5. Het is maar een tip …

Dan nu mijn nieuwe verslaving …
Dinsdag schreef ik al over de salamanders die onze vijver als verblijfskwartier hebben uitgekozen. Afgelopen week heb ik vooral tussen twee en vijf uur ’s middags op zonnige momenten zoveel mogelijk tijd aan de rand van de vijver doorgebracht. Dan heb ik namelijk de beste omstandigheden om video-opnamen te maken van die salamanders.

Om de beste beelden te kunnen maken, heb ik de camera daarbij op de hoogste stand op het statief. Om die camera vervolgens goed te kunnen bedienen, moet ik bij het statief staan. Dat laatste maakt het me weer niet makkelijker, want lang stil staan en MS, dat is geen gunstige combinatie. Maar ja, het is zo geweldig leuk om die beestjes door het water te zien scharrelen, daar heb ik dan wel weer wat extra vermoeidheid voor over …

Om mijn onderdanen tussendoor wat rust te geven, heb ik de camera regelmatig een tijdje zonder verdere bijsturing laten draaien, zodat ik zelf even kon gaan zitten. Veel van die opnamen zijn intussen na een eerste schouw (deels) in de digitale prullenbak verdwenen, omdat er weinig of niets op stond. Maar ik heb intussen ook al bijna een uur aan beelden die alleszins het bekijken waard zijn.

De komende dagen schijnen we wat minder zon te krijgen. Dat geeft mij de tijd om wat opnamen tot een paar filmpjes te monteren. En dan kunnen mijn benen voor de volgende zomerse periode mooi wat tot rust komen. Tot die tijd moeten jullie het nog doen met wat nieuws videostills van de salamanders…