De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Langzaam varen

Vanmorgen kreeg ik bij De Wilgen de kans om een mooie witte buizerd te fotograferen. Best kans dat het ‘de nieuwe witte van De Wilgen was’, maar dat zal ik wel nooit meer kunnen controleren. Mijn camera vertoonde kuren, waardoor alle elf foto’s die ik van hem maakte onscherp waren. En dat zou me helaas verderop tijdens de rit nog een paar maal overkomen. Inzoomen gaat nog goed, maar goed scherpstellen is er niet meer bij op enige afstand. Als gevolg daarvan heb ik – na wat nabewerking – maar één acceptabele foto van de buizerd overgehouden  …

Enige kilometers verderop werd mijn aandacht bij de buurtschap Pean getrokken door een bord dat daar aan de linkerkant van de oprit staat bij de gelijknamige zeilschool  …

Gelukkig kon ik dat bord nog net wel scherp in beeld krijgen: ‘ZEILSCHOOLZONE – LANGZAAM VAREN’. Christophe Meijer en zijn mensen hebben duidelijk gevoel voor humor, maar de boodschap is duidelijk. Pean telt naast de zeilschool amper meer dan een boerderij, enkele huizen en een paar woonboten. Met 132 slaapplaatsen en 122 beschikbare boten is dit in het seizoen verreweg het drukste deel van Pean …  😉

In de tuin

De kruitdampen zijn weer opgetrokken en de zon scheen vrolijk vanmorgen, tijd om voor het eerst dit jaar eens een rondje door de tuin te maken. Er is voorlopig nog niets dat op winter wijst …

Integendeel, hoewel ’t nog maar 3 januari is, kondigt het naderende voorjaar zich alweer aan. Achter in de tuin worstelen de eerste voorjaarsbloeiers zich al door het beschermende bladerdek heen …

Wat meer in het zicht staan op enkele plaatsen de campanula en de maagdenpalm (Frisselgrien in het Fries) alweer (of nog steeds, dat weet je nooit bij deze planten) te pronken met hun paarse bloemetjes. Volgens Wikipedia wordt de maagdenpalm gerekend tot de zogenaamde afweerkruiden. Het zou afweer bieden tegen hekserij …

Voorlopig lijkt nog niets te wijzen op echt winterweer, maar de geschiedenis heeft geleerd dat dat snel kan veranderen.

Villa Vijversburg

Voordat we verder gaan met onze rondgang door Park Vijversburg nog even dit …

Villa Vijversburg vormt van oudsher het hart van park Vijversburg. Dokter Nicolaas Ypey liet hier in 1844 samen met zijn vrouw Baudina Looxma de neoclassicistische Villa Vijversburg bouwen als buitenverblijf. In de tweede helft van de 19e eeuw is de Villa meerdere keren verbouwd en deels weer afgebroken. Sinds 1892 is de Villa eigendom van de ‘Stichting op Toutenburg’ …

Rond de villa werd een park aangelegd, dat officieel Groot Vijversburg heet. In de volksmond werd het park al snel het ‘bos van Ypey’. Wanneer er in dit deel van Fryslân meer dan honderd bomen bij elkaar staan, dan is er in deze contreien al snel sprake van een bos. Dat was zeker het geval in de negentiende eeuw, toen men nog niet snel even de auto kon pakken om ergens in het zuidoosten van Fryslân of in Drenthe een boswandeling te maken …

Groot Vijversburg was dus eigenlijk een bos om de hoek. In het park waren vernuftige slingerpaden en kronkelende vijverpartijen aangelegd, zodat er lange wandelingen gemaakt konden worden zonder dat de wandelaars in de gaten hadden dat ze verschillende keren (bijna) langs dezelfde plek liepen. En dat werkt nog steeds zo, hebben we later op die middag ondervonden. Want hoewel het park en de Villa in de afgelopen jaren een enorme remake en een naamsverandering hebben ondergaan, zijn de slingerende paden in het oude deel van het park gebleven …

Een bijzonder element van de villa wil ik er even uit lichten. Aan de achterzijde staat op het dak van ‘Villa Vijversburg’ een klokkenstoel. Dat heb ik bij mijn weten niet eerder op een dergelijke manier op een villa of landhuis gezien …

– wordt vervolgd –

Ooievaarsnest Vijversburg

Park Vijversburg is een historisch landgoed uit de 19e eeuw bij het Friese dorp Tytsjerk. Het bestaat uit een publiek toegankelijk park – vroeger ook wel bekend als het Bos van Ypey – rondom de villa Vijversburg en een aan de noordzijde van de rijksweg N355 gelegen Overtuin …

Omdat we al snel waren uitgekeken bij de golfbaan ten zuiden van het park, maakten we na enige tijd de oversteek naar het ooievaarsnest aan de noordkant van het park. Dat ooievaarsnest staat op de plek waar op de bovenstaande plattegrond de ooievaar vliegt …

bij het ooievaarsnest

In werkelijkheid zat de ooievaar op dat moment amechtig hijgend op het nest. Zoals ik gisteren al schreef was de maximumtemperatuur in onze tuin in de schaduw die dag ruim 27 graden. Op dat ooievaarsnest in de volle zon zal het ruim 30 graden geweest zijn, schat ik …

Aan de voet van het ooievaarsnest staat langs de N355 een groepje gekleurde palen, waarvan ik (nog) niet heb kunnen achterhalen wat het zijn. Het lijkt me een of andere kunstinstallatie. Maar het kunnen net zo goed vreemd een soort snuffelpalen zijn of een communicatiecentrum voor het buitenaardse. Ik heb geen idee, maar ik vond het wel een mooi rijtje om fotografisch even wat mee te spelen …

Wat verder in westelijke richting lokte een opvallende rode beplanting. Eigenlijk had ik er wel even naar toe gewild, maar dat leek me gezien de warmte niet verstandig. Op de website van Vijversburg las ik later:

“In het parkdeel “Ooievaarsnest” heeft de Duitse kunstenaar Tobias Rehberger een kunstzinnig landschap aangelegd met als titel “get lost on the way home, finding ways in the nothingness”. Als inspiratiebron gebruikte hij de tuin die zijn oma had: spannend, veel fruit, geen paden en heel anders dan bij zijn klasgenootjes. Achter elke hoek een nieuw avontuur, een nieuwe verrassing, een tuin die je zelf moet ontdekken. Een tuin die als een zelfstandig eiland in de vorm van een ruit ligt.

De buitenrand bestaat uit rode bomen en struiken, er is geen enkele hint wat er binnen te vinden is. Wie zich er aan waagt, betreedt een sprookje en kan zomaar een diepe kuil ontdekken of een tunnel, een meertje met een steiger en waterlelies, hangmatten met een boekenmachine in de buurt of geweven fruitbomen …”

Dat lijkt me voldoende reden om nog eens in de herhaling te gaan, maar op dat moment leek het me beter om eerst maar weer de schaduw op te zoeken …

– wordt vervolgd –

Niet alleen donker

’t Is ook bijna elk jaar hetzelfde met die dagen voor de kerst … ze zijn niet alleen donker, maar nog nat ook …

Daar zit deze mooie jongen volgens mij ook niet op te wachten … die natte, druipende veren steeds … niks aan!