De vleugels van een libel

De pergola boven ons terras vormde ook de afgelopen zomer op zonnige dagen weer regelmatig de uitvalsbasis voor een heidelibel. Op één van die dagen heb ik er maar eens werk van gemaakt om die vanuit allerlei hoeken en standpunten te fotograferen. We beginnen met de vleugels …

Wie wel eens de moeite heeft genomen om een tijdje te kijken naar een jagende libel, zal gezien hebben dat hij een voorbij vliegende prooi vrijwel nooit mist. Met zijn grote facetogen ziet hij een prooi al op afstand vliegen. Hij schat snelheid en koers van de prooi in en schiet dan als een speer omhoog. Dankzij zijn vier sterke, onafhankelijk van elkaar bewegende vleugels kan hij in de lucht razendsnel van koers veranderen en alle kanten op schieten om zijn prooi te vangen …

In de wintertuin

Geen paniek mensen, het is winter en dan valt er nu eenmaal af en toe wat sneeuw. Ons tuintje fleurde er gisteren helemaal van op. Zeg nou zelf, zo’n laagje sneeuw brengt de tuin meteen in de kerstsfeer zonder dat je er wat voor hoeft te doen …

Meer dan een centimeter of 7 sneeuw hebben we hier de afgelopen dagen niet gehad, zoals de foto’s goed laten zien. Maar het was genoeg om de dag een stuk lichter te maken dan normaal gesproken vaak het geval is in de spreekwoordelijke donkere dagen voor kerst …

Bijkomend voordeel is dat de vogels zich meteen weer meer laten zien in ons tuintje. De merel behoort weer tot de vaste bezoekers van het voederhuisje, dat sinds vorige week weer op het terras staat …

Gisteravond rond half elf heb ik nog even in de tuin gekeken. Hoewel op dat moment ook in Fryslân code rood van kracht  was, heb ik me nog even in de tuin gewaagd om de situatie in ogenschouw te nemen …

Van een sneeuwjacht was ook op dat moment nog bepaald geen sprake, zodat ik rustig even blootsvoets een rondgang kon maken. Dat is voor mij nog altijd één van de grootste geneugten van een laagje sneeuw. Of het komt door de MS weet ik niet, maar het brengt zowel tijdens de korte kuier als nadien een tijdlang een heerlijke tinteling teweeg in mijn voeten … The big barefooted snowman was here again …

Tegen middernacht dwarrelden de laatste sneeuwvlokjes neer rond de nog blad dragende hazelaar in ons tuintje. Op dit moment (dinsdag 14:00 uur) is de temperatuur inmiddels opgelopen tot bijna 3ºC. De laatste sneeuwresten smelten gestaag weg, zodat de donkere dagen voor kerst gewoon terug kunnen keren. Dat geeft mij de kans om de zaak de komende dagen weer wat op de fleuren met nog wat zomerse foto’s …

Raar in de war

Veel sneeuw hebben we hier tot dusver niet gehad, met een centimeter of 2-3 houdt het wel op. Maar alles en iedereen raakt tegenwoordig zo raar in de war van een beetje sneeuw. Gisteren de hele dag code oranje voor gans het land, en zojuist heeft het KNMI zelfs code rood afgegeven voor het midden en zuiden van ons land … man man man …

Zou de hazelaar hier nou ook echt van in de war raken?  Er hangen momenteel nogal wat met sneeuw behangen bladeren in de boom, en ook aan de katjes die zich alweer verheugen op het voorjaar kleeft nogal wat sneeuw … Hij zal toch volgend jaar wel weer gewoon gaan bloeien en van die lekker nootjes produceren …? Ik denk het toch wel …

Nee, de natuur redt zich wel, die wordt niet warm of koud van een beetje sneeuw. Waar ik het echt sneu voor vind, dat is de buurvrouw … Sinds een week of wat heeft ze zonnepanelen op het dak, die zullen toch niet veel opleveren met dit weer. Sneu hoor …, raar in de war …

Insecten uit eigen tuin

Menigeen zal toch wel even geschrokken zijn dat hier donderdag ineens een actueel logje verscheen, kan ik me zo voorstellen. Nou, wees gerust … dat was vooreerst weer een eenmalig gebeuren.

In het oosten van ons land schijnt momenteel plaatselijk al flink wat sneeuw te liggen. Hier in het noorden schijnt de zon nu nog vrolijk bij een graad of 4. Dat alles geeft mij mooi de kans om, voordat we vandaag of morgen mogelijk ook hier een pak sneeuw krijgen, eerst nog wat zomerse foto’s uit eigen tuin aan jullie te slijten …

Aan groenten en fruit heeft ons tuintje niets meer te bieden sinds de druif de geest heeft gegeven, maar ondanks de algehele neergang van de insectenpopulatie kan ik nog wel een paar insecten uit eigen tuin aanbieden …

Dit drietal – van boven naar beneden: een groene vleesvlieg, een (tuin)hommel en een blinde bij (met dank aan Soli voor de determinatie van de blinde bij) heb ik eind juli op en rond de vlinderstruik kunnen vastleggen …

Ook zeldzaam: de zilveren maan

Nadat we allebei een aantal foto’s hadden gemaakt van de uiterst zeldzame grote vuurvlinder, staken Anna en ik het witte bruggetje over om iets verderop in een stuk hooiland op zoek te gaan naar een andere vlinder die op de Nederlandse Rode Lijst van Dagvlinders staat, de zilveren maan (Boloria selene)

Onderweg kwamen we opnieuw de Engelsman tegen. Op onze vraag of hij al wat gevonden had, begon hij enthousiast te verhalen: “Ooh … there are so many Silvery Moons as you call them overthere, it’s awesome …”
Terwijl de Engelsman zijn weg vervolgde, ontdekten wij al snel dat hij niets teveel had gezegd. Bij vrijwel iedere stap die we deden fladderde er wel één van de oranje vlinders vanuit het lange gras omhoog …

De zilveren maan kwam in de eerste helft van de vorige eeuw bijna overal in ons land nog algemeen voor. Een paar kaartjes op het tabblad ‘Verspreiding’ van de zilveren maan laten goed zien hoe de populatie sinds 1950 sterk is afgenomen. Op dit moment komt de zilveren maan in Nederland alleen nog voor in het veenweidegebied op de grens van Utrecht en Zuid-Holland, in de kop van Overijssel, in Friesland en op Terschelling. De zilveren maan staat verder op de Waalse, Vlaamse en Britse Rode Lijst. In Duitsland staat de soort in de categorie ´bijna bedreigd´. …

De zilveren maan is familie van de vossen, de parelmoervlinders en de weerschijnvlinders. In 2011 heb ik tijdens een fietstocht op Terschelling eens een ander lid van de parelmoervlinders gefotografeerd, de duinparelmoervlinder …

Met dank aan Anna voor de tip en het perfecte gidswerk, zijn de foto’s van de uiterst zeldzame grote vuurvlinder en de evenzeer erg bedreigde zilveren maan in het hoofdstuk ‘natuurfoto’s’ dit jaar toch wel mijn meest bijzondere foto’s geworden.

Een zeldzaamheid: de grote vuurvlinder

Al een jaar of tien heb ik tijdens de gezamenlijke fotokuiers in De Weerribben samen met Jetske in juli-augustus regelmatig uitgekeken naar de grote vuurvlinder. De grote vuurvlinder (Lycaena dispar batava) is een ernstig bedreigde vlindersoort, die in ons land alleen voorkomt in drie laagveengebieden in Noordwest-Overijssel en Zuidoost-Friesland: De Weerribben, De Wieden en de Rottige Meente.

“De grote vuurvlinder is gezien aan de Hoogeweg en bij het witte bruggetje waar je kunt parkeren,”  gonsde er half juli over het vlindernetwerk. Deze mare bereikte mij via een zuster van Jetske, die zelf ook al een tijdlang had uitgekeken naar de grote vuurvlinder. En meer nog: ze was zelfs bereid om mij tot gids te dienen …

En zo zoefde ik 18 juli samen met Anna over ’s heren wegen in de Kop van Overijssel, op zoek naar de grote vuurvlinder. Lang hoefden we niet te zoeken. Zoals vogelaars in groten getale op een bijzondere vogel afkomen, zo doen vlinderkenners dat bij de grote vuurvlinder. De twee neergehurkte fotograferen, afkomstig uit Zuid-Holland, maakten slechts na enig aandringen spaarzaam ruimte voor ons en voor de vóór ons lopende Engelsman …

Maar uiteindelijk lukte het toch om wat foto’s te maken van de eerste grote vuurvlinder die ik in het wild te zien kreeg, een vrouwtje …

Het eerste wat me opviel was dat deze grote vuurvlinder eigenlijk helemaal niet zo groot was. Eigenlijk was ze amper groter dan haar nichtje de kleine vuurvlinder, en ook qua kleur en tekening leek ze daar toch wel op …

Wat ik eigenlijk nog opvallender vond, was dat deze vlinder in tegenstelling tot de meeste andere vlinders die ik ken heel lang heel rustig op één en hetzelfde plekje op de kattenstaart bleef zitten. Hoeveel fotograferen er ook rondliepen en hoe dicht ze haar ook benaderden met hun toeters, de vlinder bleef zitten waar ze zat …

Om nieuwkomers ook de kans te geven wat foto’s te maken van dit exemplaar van de grote vuurvlinder, vervolgden Anna en ik onze weg. Op een stuk hooiland aan de andere kant van het bruggetje wemelde het van een andere zeldzame vlindersoort hoorden we, de zilveren maan, die komt in het volgende logje voorbij …

Met de grote vuurvlinder ben ik overigens nog niet klaar. Ik heb nu wel een vrouwtje kunnen fotograferen, maar een mannetje heb ik nog niet in de collectie. En die is nog veel mooier, zoals te zien is op de onderstaande foto, die Jetske in juli 2008 heeft gemaakt. Omdat ze toen nog geen weblog had, kreeg ik indertijd de primeur …

De sint jansvlinder

Op een van de weinige dagen waarop ik afgelopen zomer even alleen de natuur in ben geweest, trof ik vlak bij het bankje op het oostelijke pad in het Weinterper Skar deze vlinder aan …

De sint jansvlinder ook wel bloeddrupje of bloeddropje genoemd, is een algemeen voorkomende dagactieve nachtvlinder…

Het was een fijn model, dat zich probleemloos van alle kanten liet fotograferen …

De komende dagen aandacht voor een paar echt bijzondere vlinders …