De start van de Turfrace

Nadat de Turfrace om 14:00 van start was gegaan bij De Veenhoop, nam ik tegen half drie mijn positie aan de Smalle Eesterzanding in. Het was niet helemaal het plekje dat ik vooraf had uitgezocht, daar was het in zon en in de luwte van de bomen veel te warm op dat moment. Het alternatieve plekje lag 600 m verder naar het westen. Het zicht werd er wat gehinderd door de rietkraag, maar ik kon het bootje van de wedstrijdleiding een kwartiertje later voorbij zien varen. Dat zou met de skûtsjes vast ook wel lukken ….

Voordat ik het eerste skûtsje in zicht kreeg, zag ik eerst nog een sleepboot met een grote vracht voorbij varen. Dat ging voor de koploper van de wedstrijd kennelijk niet snel genoeg, want een moment later perste het skûtsje de ‘Sterke Jerke’ uit Earnewâld zich tussen het vrachtschip en de rietkraag …

De ‘Sterke Jerke’ werd meteen gevolgd door een skûtsje waarvan ik het zeilteken niet goed kon zien. Vermoedelijk was het de ‘Verwisseling’ uit Yndyk. Het beloofde een mooie strijd te worden, want ook de nummer drie, ‘de Lege Wâlden’ uit Terherne, hoorde bij de kopgroep …

De kop was eraf, daarom besloot ik naar de werf aan het Buitenstvallaat te rijden voor het vervolg …

Lakenvelders bij Smalle Ee

Vorig weekend werd rond Drachten de 5e editie van de Turfrace georganiseerd. Twee dagen lang voeren skûtsjes en pramen door de wateren en dorpen van de gemeente Smallingerland. Ter voorbereiding daarop maakte ik donderdagmiddag op de Joiny even een verkenningsritje langs de route die vrijdagmiddag zou worden gevaren ,,,

Ik hoopte ze drie keer te zien passeren, achtereenvolgens bij de Smalle Eesterzanding (linksboven), bij Buitenstvallaat (rechtsboven) en bij de Pijpbrug in Drachten. Onderweg passeerde ik Smalle Ee, met ca. 45 inwoners het kleinste dorp van de gemeente Smallingerland, dat intussen bijna aan Drachten vast gegroeid zit …

Een boer in Smalle Ee heeft zich gespecialiseerd in Lakenvelders. De Lakenvelder is een bijzonder runderras. De dieren zijn meestal roodbruin, maar ook de zwarte uitvoering komt voor. De lakenvelder is herkenbaar aan de witte band tussen de voor- en achterpoten om de buik en rug. Een paar van de jonge dieren liepen vorige week simultaan grazend in een weiland bij het strandje van Smalle Ee …

Als ik hier langs kom en de dieren staan in de wei, dan maak ik toch wel regelmatig even een korte stop. Ook ditmaal heb ik een tijdje rustig aan de kant van het weiland staan genieten van deze mooie runderen, voordat ik de terugweg naar huis aanvaardde …

Mijn eerste dronebeelden

Voor mijn eerste vlucht met de DJI Flip ben ik naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop gereden (OpenStreetMap). Halverwege de weg staat in de zuidelijke berm een laag boompje, verder is er in een omtrek van bijna 500 m geen boom te vinden. Een prima plek dus om zonder gevaar van een crash mijn eerste vluchten te kunnen maken. Daar heb ik de auto in de berm geparkeerd …

Met de camera naar het noorden gericht, laat ik om te beginnen het beeld van west naar oost over de vaarweg naar Drachten glijden. Op de eerste foto zien we in noordwestelijke richting de Wide Mûntsegroppe. Vervolgens zien we op de middelste foto recht voor ons aan de overkant van de Mûntsegroppe de locatie waar het nieuwe meer bij Oudega wordt gegraven. Op de laatste foto kijken we in noordoostelijke richting naar de Smalle Eesterzanding in de verte …

Morgen laat ik de camera hier wat verder rond gaan …

Het haventje van Smalle Ee

Vorige week vrijdag heb ik met fotomaatje Jetske op fiets en iLark een rondje met het pontje gedaan. Kort nadat we Drachten achter ons hadden gelaten, passeerden we het haventje van Smalle Ee. Omdat het water er als een spiegeltje bij lag, stelde ik voor om daar meteen maar even een korte stop te maken …

Met welgeteld 12 vaartuigen, variërend van roeiboot tot speedboot, was het haventje goed gevuld. Met bijna rimpelloze weerspiegelingen en het uitzicht over de landerijen in de richting van de Smalle Eesterzanding, ademde het één en al rust …

Op zoek naar verkoeling

Het leven met MS heeft af en toe zo zijn nadelen. Mijn defecte inwendige thermostaat kan de plotselinge temperatuurstijging weer niet aan. Na een paar dagen met temperaturen boven de 25°C is de meeste kracht alweer uit mijn benen gevloeid …

Gisteren hadden mijn onderdanen er weer moeite mee om me van voor tot achter in de tuin te dragen. Dat was sinds vorig jaar zomer niet meer gebeurt. Daarom heb ik vooral in de schaduw en binnenshuis gezeten …

Op dit moment voelen mijn benen weer net wat krachtiger dan gisteren, maar het is nog vroeg. Als het een beetje kan, wil ik straks toch maar even een ritje maken op de iLark. Misschien rijd ik wel even weer naar de Smalle Eesterzanding, kijken of wind en water wat verkoeling kunnen brengen …

Hoe dan ook, ik wens jullie allen een mooie dag. Geniet ervan!

Een grasmus op zijn zangpost

Twee dagen achter elkaar een langere rit op de iLark is wat teveel van het goede, heb ik vorige week geleerd. Daarom doe ik het nu maar om en om. Maandag heb ik een ritje gemaakt dat me o.a. langs de Smalle Eesterzanding voerde. Daar heb ik me even lekker in de zon op een bankje genesteld …

Dat bleek precies het goede plekje te zijn. Ik zat nog maar net, toen ik vanuit een boom links voor het bankje een vrolijk en gevarieerd gefluit hoorde klinken. Nadat ik mijn blik enige tijd over de boom had laten glijden, zag ik het vogeltje zitten. Een paar foto’s waren snel gemaakt, want hij nam alle tijd om me vanaf zijn zangpost toe te zingen. De ‘Merlin Bird ID app’ wist me vervolgens te vertellen dat het een grasmus is …

Je verwacht het niet, maar een grasmus zit vrijwel nooit in het gras, meestal zit hij in struiken en struweel. En ondanks zijn naam is de grasmus geen directe familie van de huismus. Hoe dan ook, hij was uiterst welkom. Niet alleen omdat ik genoot van zijn zang, maar ook omdat ik later ontdekte, dat ik nog maar één foto van een grasmus in mijn archief had zitten. Dat is de onderstaande foto, die ik vorig jaar heb gemaakt met de Canon Powershot. Ook toen had ik een pauze tijdens een ritje op de iLark …

Van Leeuwarden naar Drachten

Al snel lieten we Leeuwarden achter ons en kwamen we op voor mij bekender terrein, omdat ik er regelmatig een ritje en/of een fotokuiertje maak …

Eerst kwam rechts van ons het watersportdorp Earnewâld in beeld met linksboven de Jan Durkspolder (foto linksonder). Vrijwel op hetzelfde moment zag ik in de verte het meertje De Leijen voor me liggen (foto midden). Aan de rechterkant vlogen we even later langs de Smalle Eesterzanding, de toegangspoort naar Drachten over het water (foto rechtsonder) …

Hoe meer bekende (water)wegen en locaties ik zag en herkende, hoe mooier ik het begon te vinden. Hieronder zien we het dorpje De Wilgen, dat in de loop der jaren in feite aan Drachten is vastgegroeid …

Dan komen de kenmerkende lijnen van de meest westelijke Drachtster woonwijk de Sanding in beeld …

Op de onderstaande foto zien we op de bovenste helft de wijk Himsterhout. Op de onderste helft van de foto zien we rechts van het riviertje de Drait de woonwijk De Trisken, waar ik van 1987 tot 1995 in een klein appartementje heb gewoond …

Zodra we het riviertje de Drait overgestoken zijn, vliegen we boven de gelijknamige wijk. Ik had tijdens de vlucht even wat moeite om het te herkennen, maar op de middelste van de onderstaande foto’s is ons huis voor het eerst – tamelijk anoniem – te zien …

Ik sluit dit deel af met een foto van het winkelcentrum en de sporthal in onze wijk. De sporthal wordt momenteel gesloopt om te worden vervangen door nieuwbouw. Op de foto is ook wijkcentrum It Fallaet te herkennen, één van de locaties waar ik tijdens mijn arbeidzame leven als sociaal-cultureel werker regelmatig actief was …

  • wordt vervolgd