Een handig rollend bankje

De zon scheen volop, toen Jetske en ik anderhalve week geleden de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder binnen stapten. Bij het verlaten van de hut was de zon verdwenen in de gestaag verder oprukkende bewolking …

Voordat we in de auto stapten, liep Jetske nog even naar het hek van het weiland waar een drietal pony’s liep. Begin oktober kreeg ik aan de andere kant van de Jan Durkpolder een paar kleine paardenmeisjes voor de lens, nu was dat het geval met een al wat groter paardenmeisje. Of het nu gaat om honden, pony’s of koeien, Jetske gaat er graag even mee in gesprek …

‘Heb je dat mooie bankje wel gezien …?’ vroeg Jetske toen we even later in de auto stapten. Tegenover de ingang van de vogelkijkhut staat een huis met rondom een mooie grote tuin. In die tuin staat inderdaad al enige tijd een heel handig bankje. Ik had het wel al in gebruik. gezien, maar ik had er nog geen foto van. Voor wie wat een grotere tuin heeft, lijkt dit me een ideaal kruiwagenbankje …

Ik heb altijd gedacht dat dit mooie kruiwagenbankje door de bewoners zelf gemaakt is, maar het kan ook gekocht zijn, ontdekte ik vanmorgen: Wheelbench | Kruiwagenbank

Vrijwilligers in de polder

Er was al hard gewerkt langs de Geau, toen Jetske en ik maandag tegen het eind van de ochtend naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder liepen. Dat zei ik dan ook tegen de benjamin van het groepje vrijwilligers. Hij vertelde dat ze de wilgen langs het pad voor de helft knotten, zodat er weer meer ruimte is op de paden. De dikste takken worden elders weer gebruikt bij de aanleg van een scherm …

Ook de schermen langs het paadje naar de vogelkijkhut waren flink onder handen genomen. Dat was ook wel nodig, want het groeizame zomerweer had de wilgen aan alle kant flink laten uitlopen. Ook aan het paadje zelf was gewerkt. Nadat in de afgelopen winter en het voorjaar de kade rond de grote plas was verhoogd, was nu ook de toegang tot het paadje verhoogd. Dat was netjes afgewerkt met betonnen platen …

Eenmaal in de hut kwamen we al snel tot de conclusie dat er weinig leven te bespeuren viel rond de hut. In de lucht was mooi te zien dat er vanuit het zuidwesten ander weer op komst was. De eerste bewolking deed een poging om de zon af te dekken. Dat lukte nog niet echt, maar het zonlicht tekende wel een mooie schaduw van een vliegtuigstreep op het dunne wolkendek eronder …

Bij de Monnikenmolen

Na de afgebroken boerderij die ik hier gisteren liet zien, kwamen we terecht bij de Monnikenmolen. Een groter verschil was nauwelijks denkbaar, want de molen stond er prachtig en goed onderhouden bij. Het is al eeuwenlang een herkenningspunt aan de rand van Sint Jansklooster. De molen dankt zijn naam aan de monniken van het kloosterconvent op de Sint Janskamp, die ooit eigenaar waren van de voorganger van deze molen.

De huidige achtkantige stellingmolen werd gebouwd in 1857, op een plek waar al eeuwenlang een standerdmolen stond. Generaties van het molenaarsgeslacht Van Benthem hielden de molen draaiende als koren- en pelmolen. Hier werd graan gemalen voor de omgeving en speelde de molen een belangrijke rol in het dagelijks leven van de streek …

Dankzij de inzet van vrijwilligers en de Stichting Vrienden van de Monnikenmolen is niet alleen het monument behouden gebleven, maar ook de kennis van het malen met windkracht en het verwerken van lokaal graan. Zo blijft een belangrijk stukje geschiedenis van Sint Jansklooster zichtbaar. Bezoekers kunnen tijdens openingstijden een kijkje nemen in de molen, graan zien malen tot meel en een pannenkoek eten in het restaurant of een kijkje nemen in het winkeltje met meelsoorten en andere producten naast de molen …

Uitzichtpunt ‘de Putten’ toen

Afgelopen week schreef ik hier en hier dat ik het oude uitzichtpunt op de oever van de Leijen bij ‘de Putten’ al een jaar of tien mis. Zo zag dat uitzichtpunt eruit. Het was eigenlijk niet meer dan een verhoging van ruim een meter met rondom een hekwerk van oude paaltjes …

Waar je nu rondom tegen een brede rietkraag aankijkt, kon je vanaf die verhoging mooi over een bescheiden rietkraagje heen kijken. Je had er een ruim zicht over de Leijen. Vooral voor een winterse zonsondergang was het een prachtig plekje. Ten afscheid van het oude uitzichtpunt bij de Putten hieronder een kleine greep uit de foto’s, die ik er tussen 2007 en 2015 heb gemaakt …

Over en door ‘de Ring’

Dit is de fietsbrug ‘de Ring’ over de A7 bij Drachten. De brug, die in 2005 is aangelegd, verbindt Drachten met het bedrijventerrein Azeven Zuid. Daar vandaan kun je fietsend verder naar de bosrijke omgeving van Beetsterzwaag en Bakkeveen …

Meestal rijd ik in de auto onder ‘de Ring’ door, maar half juli ben ik er op de Joiny weer eens overheen en doorheen gekomen. Samen met een ooievaar die op één van de grote lichtmasten in de middenberm van de A7 stond, heb ik een tijdje staan genieten van het uitzicht rondom. De bouwvakvakantie was begonnen, dus het was rustig op de weg …

Zwarte sterns bij De Tike

Het bleef donderdag lang grijs en relatief koel. Dat had als voordeel dat ik het aandurfde om samen met oud-studiegenoot en Blueskyganger Andries een wandeling naar de vogelkijkhut bij de Leijen te maken. Eenmaal ter plekke viel dat echter nog niet eens mee, want het paadje langs het rietland begon flink dicht te groeien …

Het eilandje ‘de Kninepôle’ dat vorig jaar is hersteld, begon intussen gelukkig weer groen te kleuren. We moesten de hut delen met twee vogelaars, een van hen vertelde dat we de ijsvogel – zoals zo vaak – net hadden gemist. Verder was het rustig rond de hut. Er zwommen een paar futen en wat eenden rond. Een paar jonge meerkoeten waren bezig met hun ochtendgymnastiek op een kennelijk losgelagen broedvlotje. De show werd echter vooral gestolen door enkele zwarte sterns zie met een zekere regelmaat voor de hut langs vlogen. De foto’s daarvan bewaar ik nog even …

Na een ritje door de omgeving zijn we vervolgens nog even naar de Jan Durkspolder gereden. Daar was het zo mogelijk nog rustiger rond de vogelkijkhut. De grote zilverreigers bleven op grote afstand in de bomen zitten en de enige lepelaar die even in de buurt van de hut landde, deed dat op hetzelfde plekje als anderhalve week geleden, toen ik met Ria in de Jan Durkspolder zat. Deze keer bleef hij voor mij echter verborgen achter de bladeren van een pol gele lissen. Dat kon een paar gezellige uurtjes echter niet op de valreep bederven …

Skûtsjesilen bij De Veenhoop

Zoals ik al hoopte, is het uitstekend gelukt om even lekker uit te waaien en het hoofd leeg te maken bij het skûtsjesilen. Het was prachtig weer voor de skûtsjes met een mooie bries uit het noordwesten. De wolken werkten lekker mee om er een paar aardige plaatjes van te kunnen schieten …

Om de skûtsjes goed te kunnen bekijken en de wedstrijd te kunnen volgen kun je beter naar de live uitzending bij Omrop Fryslân TV kijken dan vanaf het fietspaadje bij De Veenhoop. Maar het is wel gezellig om er af en toe een praatje te kunnen maken met een kennis of een willekeurige passant. Het beeld van de witte en bruine zeilen, die boven de rietkaag in de verte voorbij schuiven, deed de rest …

Op weg terug naar huis heb ik nog enige tijd aan de picknicktafel bij het Noordergemaal gezeten. Terwijl daar de klanken van het wedstrijdverslag helder te horen waren, kon ik er nog wat foto’s maken van een paar visdiefjes. Al met al was het een prima dag …