Lichtshow in zwaar onweer

Tijdens de passage het vorige grote onweerscomplex in de nacht van vrijdag 19 op zaterdag 20 juni kwam er al snel een eind aan mijn poging om er foto’s van te maken. Al na een paar minuten barstte er toen een stortbui los. Met windvlagen uit de ongebruikelijke zuidoostelijke hoek werd er een bak water de bijkeuken in geblazen. Er zat een waas van druppels op de lens en ik was druipnat. Dat was bij een temperatuur van nog steeds 26°C eenmalig niet erg. Maar de wind bleef water naar binnen jagen, daarom ben ik er toen onverrichterzake mee gestopt …

Zaterdagavond had ik meer geluk. Rond 21:00 uur trok er een eerst onweersbui ten oosten van ons langs. Een uurtje later trok het eerst deel van een enorm onweersfront over ons heen. Ik nam mijn positie in de bijkeuken weer in met de camera op het statief in de deuropening. Zware regen bleef eerst nog uit en de wind waaide nu vanuit de normalere zuidwest. Ik heb er een uurtje kunnen zitten genieten, daarna vond ik het welletjes …

Diep in de nacht werd ik gewekt tijdens de passage van van het laatste deel van het complex dat met enorm geweld gepaard ging. Al met al zijn we er schadevrij en met slechts 20 mm regen goed van af gekomen. Tien kilometer zuidoostelijker is ruim 100 mm regen gevallen …

Een timelapse van de buienradar laat mooi zien dat het bij ons rond 21:40 begon en dat het pas rond 6:00 ’s ochtends voorbij was …

De start van de Turfrace

Nadat de Turfrace om 14:00 van start was gegaan bij De Veenhoop, nam ik tegen half drie mijn positie aan de Smalle Eesterzanding in. Het was niet helemaal het plekje dat ik vooraf had uitgezocht, daar was het in zon en in de luwte van de bomen veel te warm op dat moment. Het alternatieve plekje lag 600 m verder naar het westen. Het zicht werd er wat gehinderd door de rietkraag, maar ik kon het bootje van de wedstrijdleiding een kwartiertje later voorbij zien varen. Dat zou met de skûtsjes vast ook wel lukken ….

Voordat ik het eerste skûtsje in zicht kreeg, zag ik eerst nog een sleepboot met een grote vracht voorbij varen. Dat ging voor de koploper van de wedstrijd kennelijk niet snel genoeg, want een moment later perste het skûtsje de ‘Sterke Jerke’ uit Earnewâld zich tussen het vrachtschip en de rietkraag …

De ‘Sterke Jerke’ werd meteen gevolgd door een skûtsje waarvan ik het zeilteken niet goed kon zien. Vermoedelijk was het de ‘Verwisseling’ uit Yndyk. Het beloofde een mooie strijd te worden, want ook de nummer drie, ‘de Lege Wâlden’ uit Terherne, hoorde bij de kopgroep …

De kop was eraf, daarom besloot ik naar de werf aan het Buitenstvallaat te rijden voor het vervolg …

Grijs boven ’t Fochteloërveen

Het was kil en grijs toen Aafje en ik op Bevrijdingsdag ’s ochtends na de koffie in de auto stapten. En het werd er in het Fochteloërveen niet op, maar een mens wil wel eens wat …

Jaren geleden maakten we er samen nog wel eens een wandeling, maar sinds er halverwege de weg door het veen ‘een knip’ is aangebracht, is dat er niet meer van gekomen. Aafje was blij verrast om weer eens wat wollegras of veenpluis te zien …

In en boven dit soort plassen zou het nu al flink moeten wemelen van het leven, daar was echter op die koude Bevrijdingsdag geen sprake van. Wij hielden het op die open vlakte ook niet lang vol, want er stond een koude wind …

Verandering op komst

In de overgang van winter naar voorjaar heb ik de afgelopen dagen meer foto’s in mijn archief in gedachten in zwartwit zien verschijnen. Als ik denk, dat zwartwit best eens een verrijking kan zijn, zet ik zo’n foto in Photoshop echt om naar zwartwit.

Zo ook bij deze foto, waarin op twee manieren verandering op komst is. Om te beginnen komt er een dreigende lucht aan, die ander weer zal brengen. Daarnaast vormt de oprukkende stad een bedreiging voor het platteland …

De Veenhoop in ’t wit

Wie weet wat februari nog voor ons in petto heeft, maar voorlopig lijken we hier de laatste sneeuw van januari te hebben gehad. Dat is een mooie gelegenheid om het voorlopig ook laatste dronefilmpje van de besneeuwde wereld hier in Fryslân te tonen.

Dinsdag 6 januari lag er ongeveer 7 cm verse sneeuw. De zon scheen lekker en in de verte dreven nog wat buien voorbij. Mooi weer om de DJI Flip bij De Veenhoop een rondje te laten vliegen boven de witte vlakten doorsneden door diepblauwe waterwegen. De Veenhoop in ’t wit …

Winter rond de Bûtendiken

Na de koffie ben ik dinsdag in de auto gestapt om eerst een ritje naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop te maken. Daar kon ik de auto parkeren op het nog bijna maagdelijke sneeuwdek op het kleine parkeerplaatsje voor het Noordergemaal (kaart OpenStreetMap) …

Een paar minuten later hing Flip op ruim 100 m hoogte. Erg lang duurde dat niet, al snel kreeg ik een waarschuwing voor harde wind en het advies om af te dalen naar een veiliger hoogte. Nadat er even later op ca. 80 m hoogte opnieuw een waarschuwing oplichtte, ben ik afgedaald naar ongeveer 40 m.

Op de eerste 3 foto’s hieronder, kijken we van west naar oost uit over het vaarwater naar Drachten. Op de laatste twee foto’s is te zien dat eenden en zwanen gezamenlijk een groot wak open houden in It Krûme Gat vlak voor het gemaal …

Achter twee dijken

Bij de Alddyk 22 – 24 zagen we dat er ook achter de oude dijk en de dijkkoupure graan stond. Ik kon het niet nalaten om even om het hoekje te gluren …

Er stonden een paar bloeiende klaprozen tussen de graanhalmen. Voor een echte close-up stonden ze te ver weg, maar ik vond dit ook al heel mooi …

Tot slot nog een laatste blik op de langgerekte akker met graan, die zich uitstrekt tot de Waddendijk, die op dit punt ca. 1.250 m verderop ligt …