Op pad met Tijmen

Onze kleinkinderen raakten al van jongs af aan vertrouwd met mijn camera. Het duurde dan ook niet lang voordat Tijmen –  de oudste van de twee – zelf ook foto’s wilde maken. Op zijn vijfde kreeg hij de beschikking over het eerste oude digitale cameraatje van zijn ouders. Vanaf dat moment maakten Tijmen en ik regelmatig samen een fotokuiertje wanneer hij bij ons logeerde …

augustus 2014 – met Tijmen in het Weinterper Skar

Ons eerste fotokuiertje bracht ons in augustus 2011 naar de dobbe in het Weinterper Skar. Daar maakten we aan de waterkant allebei foto’s met fraaie weerspiegelingen. En wat is er mooier om na gedane arbeid samen met je kleinzoon op een bankje in de natuur te zitten. Gezellig samen kletsen over ditjes en datjes en tot verrassing van Tijmen een selfie te maken m. b.v. de afstandsbediening …

In maart 2012 maakten we samen een fotokuiertje in de Jan Durkspolder. Samen wandelden we door het rietland. Tijmen maakte op die dag voor het eerst kennis met het begrip ‘vogelkijkhut’ …

Een halfjaar later wandelden we samen over smalle paadjes en wiebelende bruggetjes langs en over de petgaten in de Deelen. Op één van die bruggetjes nam Tijmen alle tijd om het onderwaterleven in een ondiep petgat te bestuderen …

In mei 2014 maakten we op één dag twee wat kortere kuiertjes. We begonnen in het rietland bij Earnewâld. Daar zag Tijmen voor het een rietsnijder aan het werk. Vooral het verbranden van de ruigte vond Tijmen een spannende aangelegenheid. Onze tweede bestemming was het prieeltje aan de rand van de Leijen bij De Tike …

Mei 2015 waren we voor het eerst samen in de Ecokathedraal bij Mildam. Dat was me toch een vreemde, spannende wereld, vond Tijmen. Maar of het nu ging om stenen of om vlinders, bij alles wat hij wilde fotograferen, ging hij voorzichtig en geconcentreerd te werk

Juli 2015 trokken we opnieuw samen door De Deelen. Dit werd een dag waarop we ons vooral richtten op vlinders, juffers en libellen. Ook daar wist Tijmen knappe plaatjes van te maken …

Omdat ik vanaf 2016 steeds meer geplaagd werd door buikklachten, maakte ik steeds minder en kortere kuiertjes. Daardoor kwam de klad in onze gezamenlijke fotokuiertjes. Wetend hoe snel de belangstelling van tieners zich kan verleggen, was ik er al min of meer vanuit gegaan dat onze gezamenlijke kuiertjes wel voorbij zouden zijn. Niets bleek echter minder waar te zijn …

oktober 2019 – samen op een bankje …

– wordt vervolgd –

Een bui boven de Deelen

Na afloop van mijn fotokuier in de Ecokathedraal ben ik via landelijke wegen huiswaarts gereden. Daarbij heb ik eerst koers gezet naar Mondial bij Terband. Daar bleek het reuzenrad intussen te zijn gedemonteerd, we mogen er dan ook gevoeglijk vanuit gaan dat het volledige transport op tijd in Londen aan zal komen …

Van Terband ben ik doorgereden naar de Deelen, want dat lag nu toch op mijn route. Het kwam me eerlijk gezegd wel goed uit dat er vanuit het noordwesten net een flinke bui naderde. Nu had ik een goed excuus om mijn toch al vermoeide benen niet nog meer op de proef te stellen. Vanuit de auto kon ik net een paar foto’s maken. Een felle opklaring deed de herfstkleuren in de verte even oplichten. Terwijl dreigende wolken dichterbij kwamen, zochten enkele ganzen een goed heenkomen in het petgat. Daarna moest het raampje flux worden gesloten om niet heel snel erg natte bovenbenen te krijgen …

SBB blameert zich in De Deelen

Omdat ik in de buurt was, heb ik gistermiddag weer even een tussenstop gemaakt bij De Deelen. Het mooie weer had veel wandelaars naar het mooie natuurgebied getrokken, want de parkeerplaats stond zo goed als vol.

Staatsbosbeheer staat er als beheerder van het gebied bij veel van de bezoekers duidelijk niet best op. Dankzij de aanhoudende “Afsluiting wegens werkzaamheden” van de korte wandelroute is het gebied eigenlijk alleen nog interessant voor mensen die goed ter been zijn. Er werd dan ook flink gemopperd, want ook ouderen die geen kilometers meer kunnen lopen, maken hier graag even een kuiertje. Het is voor veel van de (vaste) bezoekers niet alleen teleurstellend, maar ook bevreemdend dat deze afsluiting nu al meer dan een jaar duurt …

Wie net als ondergetekende minder goed ter been is, is nu aangewezen op het fietspad langs de Hooivaartsloot. Daar kun je door de rietpluimen naar de overkant van het water koekeloeren. Veel meer valt er niet te beleven. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om een stuk(je) over het lange brede pad naar het centrum van De Deelen te lopen. Maar ook daar valt weinig te beleven. Uitzicht naar links en rechts heb je er niet en aan dat pad komt maar geen eind. Na een meter of 50 vond ik het welletjes en heb ik rechtsomkeert gemaakt …

Naar aanleiding van mijn klacht over de afsluiting van het gebied d.d. 5 februari kreeg ik via Twitter van Staatsbosbeheer deze reactie: @JanKaliasAfanja‬ ‪@BoswachterRoel‬ De boswachter geeft aan dat natuurorganisaties helaas geen recreatiebijdragen krijgen voor het herstel van voorzieningen zoals hier in De Deelen. We proberen deze brug te vernieuwen zodra er budget voor is. Iedereen kan daarbij helpen via buitenfonds.nl/brugoverdedeelen. Wie helpt mee?”

Kortom: als ik mijn geliefde korte rondje in De Deelen weer wil kunnen lopen, moet ik zorgen dat er eerst € 20.000 op het kleedje komt voor reparatie of vervanging van een simpele houten voetgangersbrug. Maar Staatsbosbeheer, als jullie geen subsidie hebben voor onderhoud en instandhouding van dit soort minimale recreatievoorzieningen, wat doen jullie dan in godsnaam nog in het gebied??? Zonder die minimale voorzieningen verliest het gebied toch zijn publieke waarde? Als het gebied niet meer toegankelijk hoeft te zijn voor wandelaars en natuurliefhebbers, laat het dan maar lekker aan de natuur over, komt helemaal goed …

Ik baal hier echt gruwelijk van. Stapje voor stapje wordt de toegang tot de natuur voor mensen die wat minder ver kunnen lopen steeds meer beperkt. Dat is hier in de buurt de afgelopen jaren al gebeurt op twee plaatsen bij de Leijen en bij het Weinterper Skar. En intussen is De Deelen dus aan de beurt. Staatsbosbeheer, skamje jimme!

De Deelen: wit en gevaarlijk

Naar aanleiding van mijn logje “De Deelen deels afgesloten” van 12 januari jl. kreeg ik enige tijd geleden een reactie van ‘een andere Jan’. Deze ‘andere Jan’ heeft in juni 2014 eens een prachtige fotoserie beschikbaar gesteld van de “Tall Ship Races Harlingen”

Terwijl ik van Earnewâld onderweg was naar de Ecokathedraal bij Mildam, maakte ‘andere Jan’ een wandeling door De Deelen. Bij de onderstaande foto’s schreef hij: “Het is zelfs voor validen hier en daar gevaarlijk een wandeling door het gebied te maken. De gedeeltelijk losse delen en gaas dat omhoog staat, kan de nodige problemen veroorzaken …”

“Afgelopen jaar zijn enkele brugjes geheel vervangen maar een grote brug/vlonder over een van de petgaten is al ruim een jaar niet te gebruiken.” Het is duidelijk dat de leuning van de brug geheel is verdwenen en aan het eind is een paar meter brug zelfs helemaal verdwenen …

Het onderstaande bruggetje verderop in het gebied is onlangs helemaal vernieuwd, aldus ‘andere Jan’. Het wordt tijd dat ook de andere knelpunten woorden aangepakt, @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … …

En tot slot nog even dit … De risico’s zijn in De Deelen net wat groter dan in de Jan Durkspolder, maar ‘andere Jan’ trof ook hier op die 24e januari de eerste vermetele schaatsers aan…

‘Andere Jan’, bedankt voor je aanvullende informatie en de mooie foto’s van de treurige situatie in De Deelen.

Gemaal Fjouwer Kriten

Het Tripgemaal dat mijn weblog de afgelopen dagen sierde, hoeft tegenwoordig in feite alleen nog maar mooi te zijn. Het wordt beoordeeld op zijn uiterlijk en niet op zijn maalvaardigheid. En dat is maar goed ook, want malen is er niet meer bij voor het Tripgemaal …

Het zware werk is in 1976 overgenomen door het gemaal Fjouwer Kriten, dat een kilometer zuidelijker aan De Deelenweg staat. Deze foto’s en de close-ups van gisteren heb ik gemaakt vanaf de Hooivaartsweg.

Het is een stuk minder mooi om te zien dan het Tripgemaal, het is eerder eenvoudig en degelijk. Gemaal Fjouwer Kriten heeft de beschikking 3 schroefpompen met een capaciteit van 200 m³, daarmee kan het gemaal 600 m³ per minuut pompen. Daar valt niet tegenop te drinken, maar het houdt de polder wel droog …

En nu maar hopen dat de Friese gemalen voorlopig tot laten we zeggen tot eind februari stil staan, want dat zou betekent dat er zicht is op een mooie lange winterperiode met een goede kans op schaatstochten op natuurijs.

De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Gekooid onderzoek

Die kleine drijvende wildernis van gisteren was er één van een stuk of drie. Ze dreven dicht bijeen in een kooi in één van de vele petgaten in De Deelen

Luttele meters verderop staat nog zo’n grote kooi in het water, deze is echter leeg …

Het fijne weet ik er niet van, maar waarschijnlijk wordt er – zoals wel vaker het geval is in dit gebied – weer op de een of andere manier onderzoek gedaan naar de kwaliteit van het water of iets van dien aard …