De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Gekooid onderzoek

Die kleine drijvende wildernis van gisteren was er één van een stuk of drie. Ze dreven dicht bijeen in een kooi in één van de vele petgaten in De Deelen

Luttele meters verderop staat nog zo’n grote kooi in het water, deze is echter leeg …

Het fijne weet ik er niet van, maar waarschijnlijk wordt er – zoals wel vaker het geval is in dit gebied – weer op de een of andere manier onderzoek gedaan naar de kwaliteit van het water of iets van dien aard …

Bufo bufo als tafelgast

Dat ging maar weer net goed gisteren. Terwijl ik aan het eind van een korte strooptocht langs wat struikgewas, waarbij ik op zoek was naar vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul, moeizaam terug liep naar één van de picknicktafels bij de parkeerplaats in De Deelen, kon ik net op tijd mijn rechtervoet terugtrekken …









Geen seconde te vroeg zag ik de schim van een kleine pad (Bufo bufo), die zich uiterst moeizaam voortbewoog door en over het lange gras. Bijna had ik hem geplet onder mijn maatje 47 …









Omdat ik van mening was dat het pokdalige diertje best een tegenprestatie mocht verrichten voor die levensreddende actie, besloot ik hem even bij me op de picknicktafel te zetten, zodat ik hem eens uitgebreid kon fotograferen …









Even zaten we oog in oog – ik aan de tafel, hij er bovenop – maar het leek mijn tafelgast niet echt aan te staan. Even lachen zat er niet in, integendeel, het chagrijn leek er bijna letterlijk van af te druipen …









Daarnaast deed hij ook nog eens dapper zijn best om zich tergend langzaam stapje voor stapje om te draaien, om zich vervolgens uit de voeten te maken en in de richting van de rand van de tafel van mij en de camera af te bewegen …









Maar wie mij een beetje kent, weet dat ik ook niet de makkelijkste ben en dat ik de moed niet meteen opgeef. Door hem tijdig weer even wat bij te sturen, en hem opnieuw even te verplaatsen, lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto’s van hem te maken …









Vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul heb ik er helaas niet kunnen fotograferen, maar de toevallige, bijna dodelijk verlopen ontmoeting met Bufo bufo maakte mijn dag helemaal goed …   🙂








Wegdromen aan de waterkant

Nu de temperaturen weer wat hoger worden, is het ook aan de waterkant weer goed toeven. Nadat ik voor het eerst sinds geruime tijd weer eens een wat langere fotokuier in De Deelen had gemaakt, heb ik een tijdje lekker bij de picknicktafel aan de oever van het eerste petgat gezeten …









De boerenzwaluwen die in het botenhuis nestelen, waren me veel te snel, daarom heb ik me – af en toe even lekker wegdromend – maar bezig gehouden met rustiger zaken zoals wat riet en oude wingerd …









Maar de herfst en winter al geruime tijd voorbij, had ik natuurlijk ook oog voor de jonge, frisgroene voorjaarsverschijnselen zoals deze katjes, waarvan ik niet weet tot wat voor soort ze behoren …









Even dacht ik good old Loch Petgat vlak voor me te zien opduiken, blijkbaar gingen droom en fantasie met me aan de haal … Tijd om de thuisreis te aanvaarden …









Tot slot: over riet en waterkant gesproken: Jetske heeft weer een mooi vervolg gepresenteerd van onze intussen gezamenlijke series over het werk in het natte rietland in De Weerribben: “Een vervolg in het natte rietland



Een oude bekende

Met tot dusver een gemiddelde temperatuur van 5 ºC is het een tamelijk modale maand maart. Dat was drie jaar geleden wel even anders, toen kwam de gemiddelde temperatuur uit op 1 ºC. Op 13 maart 2013 trof ik bij een temperatuur van ruim 4 graden in De Deelen een grauwe gans aan, die nogal worstelde met het ijs dat de petgaten toen nog bedekte …





Dit jaar stond ik daar op 12 maart ook weer even aan de waterkant en opnieuw zag ik vlak bij het boothuis van Staatsbosbeheer een paar grauwe ganzen. Bij een temperatuur van ruim 10 graden lieten ze zich op die dag rustig voort dobberen op het water …





Thuis gekomen zag ik, kijkend naar de halsband LCZ, dat het om dezelfde ganzen ging die ik hier drie jaar geleden ook heb gefotografeerd en gefilmd. Ik denk, dat we daarmee vast kunnen stellen, dat de zorgen die drie jaar geleden werden geuit over de halsband overbodig zijn …





Ik sluit af met het filmpje dat ik drie jaar geleden maakte over het geworstel van gans LCZ …




Dobberend in de decemberzon

Gistermiddag heb ik even een klein kuiertje gemaakt in De Deelen. Erg veel was er niet te zien, maar deze wortelstok van de gele plomp, die in één van de petgaten in het decemberzonnetje dobberde, moest toch wel even op de foto …





Door een minimale verandering van het standpunt ontstond er een heel ander beeld …




De eerste wintergasten

Na alle fotokuiertjes van de laatste weken met vele kniebuigingen om paddenstoelen te fotograferen, heb ik het me gisteren maar eens wat makkelijker gemaakt …





Ik heb mijn uitje van gisteren beperkt tot het maken van een ritje door het weidegebied ten westen van Drachten. Een paar maal heb ik een tussenstop gemaakt om even de benen te strekken en wat uit te waaien …





Tussen Aldeboarn en De Deelen heb ik de eerste ganzen gefotografeerd, die hier de afgelopen dagen zijn neergestreken om de winter in de grazige Friese weilanden door te brengen …





Attent als ze altijd zijn, schuifelen de ganzen verder het weiland in zodra er een auto stopt op de weg naast het weiland. En dan hoeft er maar weinig te gebeuren of de hele meute gaat de lucht in …





Na een korte rondvlucht strijken de ganzen over het algemeen al snel weer in één van de omringende weilanden neer. Dit zal hier de komende maanden weer een vertrouwd beeld zijn …