Terwijl de skûtsjes de finish naderden, heb ik maandagmiddag aan de picknicktafel bij het Noordergemaal aan de Bûtendiken (kaartje OpenStreetMaps) nog even wat water gedronken en een stukje koek gegeten. Boven it Krûme Gat – de uitloop van het gemaal – waren wat visdiefjes actief …
Een meter of vijf boven het water hangend, werd uitgekeken naar een smakelijk hapje onder de glinsterende waterspiegel. Eenmaal wat gezien, volgde er een duikvlucht naar beneden. Vrijwel iedere keer werd die duikvlucht echter afgebroken voordat de vogel het water raakte. Het leek een visloos dagje te worden …
Ook een passerende grote zilverreiger zag ik een aantal vergeefse pogingen doen om een visje te verschalken. Sneu voor de vogels, maar mijn dag was goed …
Zoals ik al schreef, ben ik gisteren weer naar de Jan Durkspolder gereden. Omdat het weerbeeld een stuk vriendelijker was dan vorige week maandag, ben ik ditmaal op de Joiny gegaan. Dat laatste had Ria niet verwacht, vertelde ze, nadat we elkaar hartelijk hadden begroet en Ria de Joiny had bewonderd …
Ria en ik hebben elkaar leren op Bluesky. Een paar jaar geleden hebben we eens samen een kuier in de Ecokathedraal gemaakt. Nu Ria een weekje vakantie heeft in Fryslân leek het haar leuk om weer eens wat af te spreken. En zo zaten we gistermorgen rond half elf in de grote vogelkijkhut. Terwijl we uitkeken over de plas, praatten we wat bij over de ditjes & datjes des levens.
Buiten de hut was het stil, de meeste vogels bleven ver weg. Maar ach, het was mooi weer en we zaten lekker in de buitenlucht. Het was trouwens niet eens zo warm in de hut. De noordoostelijke wind blies dermate fris naar binnen, dat we allebei toch maar even een extra vestje hebben aangetrokken …
Na een uurtje hielden we het voor gezien in de vogelkijkhut. Ria stelde voor om nog een stukje de polder in te gaan. Daarbij kon het vest al direct weer uit. Vanaf de Geau trokken we wandelend en rollend in noordelijke richting naar de kleine vogelkijkhut. De Joiny weerde zich kranig in het oneffen terrein en hij paste net over een smal houten bruggetje.
Een dagpauwoog deed onderweg zijn best om de show te stelen. Rond de kleine vogelkijkhut was het zo mogelijk nog stiller dan rond de grote hut. Een oeverlibel die regelmatig naar zijn plekje op een takje terugkeerde moest de show daar redden …
Tot slot wandelden we samen nog een stukje over het zandpad de Geau tot aan het bruggetje nabij de Krúsdobbe. Het was gezellig geweest, maar daar bij het bruggetje scheidden onze wegen voorlopig weer tot een volgende keer. Ria liep over de Geau terug naar haar auto om nog wat in de omgeving rond te zwerven. Ik zette via het fietspad en de fiets- & voetgangerspont De Grietman Eco koers naar huis.
Jetske en ik hadden onze afspraak voor vrijdag weliswaar gecanceld vanwege het weer, maar we hadden wel een mogelijkheid open gelaten om zaterdag evt. iets te doen. Op basis van de informatie die we ’s ochtends hadden ingewonnen over de toestand op de weg, durfde Jetske het gisterochtend wel aan om rond koffietijd naar Drachten te komen …
Na de koffie maakten we een ritje in noordelijke richting tot It Heechsân. Onderweg zagen we dat veel sloten vol driftsneeuw gewaaid waren. En waar een sloot gevuld was, stoof de sneeuw de weg op. Met beleid waren de meeste plattelandswegen redelijk tot goed te berijden.
Bij de haven van Rottevalle streek er een hongerige grote zilverreiger vlak voor ons neer. En verder hebben we o.a. genoten van de vele sierlijke sneeuwranden in sloten. In de buurt van It Heechsân was een medewerker van een loonbedrijf bezig met het sneeuwvrij maken van een weg. Noordelijker besloten wij veiligheidshalve niet te gaan, want hoe noordelijker, hoe meer sneeuw op de weg …
Onderweg terug naar huis kwamen we bij De Tike langs een weiland waar een paar kitesurfers actief waren in de sneeuw. Hoewel het minder hard waaide dan afgelopen nacht, bereikten ze af en toe een flinke snelheid …
Eigenlijk houdt Jetske niet minder van de winter dan ik. Dat hebben we in de afgelopen 19 jaar al vele malen bewezen. Het was daarom fijn om ook in deze bijzondere winterweek nog een dagje samen op pad te kunnen.
Al fotograferend liep ik rustig een stukje verder, zodat ik behalve de grote zilverreiger ook de stalen constructie van de IJmuider havenwerken meer in beeld kreeg …
Tot mijn verrassing kreeg ik daarbij ook nog een blauwe reiger in beeld, die vanuit mijn eerste positie schuil ging achter laag struikgewas. Nadat ik me voorzichtig weer wat had verplaatst, kon ik nog een paar mooie foto’s maken van de vissende blauwe reiger bij de oude roestige constructie …
De eerste interessante plek, die we na de Deltagoot langs het pad aantroffen, was een open plek met een grote plas water. Natuur, cultuur en techniek raakten elkaar hier meteen heel mooi …
De roestige restanten van een of andere constructie wijzen erop, dat hier onderzoekswerk is gedaan. En zo is het ook, op deze plek onderzochten de ingenieurs hoe de zeearmen van de haven van IJmuiden eruit moesten komen te zien. Maar voor ons was er nog wat anders te zien …
Aan de andere kant van de plas zat een grote zilverreiger tussen de oeverbegroeiing. Af en toe voorzichtig van positie veranderend, konden we hem mooi portretteren …
Vrijdag zijn Jetske en ik voor de derde keer naar het Waterloopbos bij Marknesse geweest. Hoewel het verleidelijk was, hebben we bij binnenkomst paviljoen ‘Het Proeflab’ eerst toch maar links laten liggen …
De eerste keer dat we er samen waren, was in 2011. Toen verkeerden veel van de proefopstellingen, waarmee belangrijk waterloopkundig onderzoek is gedaan, nog in originele en verwaarloosde staat. Het terrein bleek toen al snel te uitgestrekt voor me te zijn …
Om die reden hebben we het in 2019 beperkt tot het bekijken en uitgebreid fotograferen van de oude Deltagoot, die toen pas was omgevormd tot het 250 meter lange kunstwerk ‘Deltawerk//’ …
Met de komst van Whilly, is mijn actieradius zoals bekend weer een stuk groter geworden. Daarom konden we gisteren de 3,3 km lange rolstoelvriendelijke route volgen. We hebben ons anderhalf uur ondergedompeld in de natuur die er behalve waterwerken ook een breed scala aan vogels en libellen herbergt …
Opnieuw op zoek naar weidevogels, zag ik tijdens een ritje al op grote afstand een grote zilverreiger scherp afgetekend in het water staan …
Tot mijn grote geluk was hij zo geconcentreerd bezig, dat ik de auto rustig kon laten uitrollen. Eenmaal tot stilstand gekomen, kon ik deze scène schieten …
Afanja's Weblog 