Ruzie met de ganzen

In eerste instantie zag het er allemaal vredig uit in het hooiland aan de Bolderen bij Earnewâld. Aan de andere kant van de afscheiding met de lichtblauwe paaltjes liepen wat brandganzen, aan deze kant liepen een grote groep kolganzen en een tamelijk dominant uitziende grote zilverreiger …

Het had er alle schijn van dat de zilverreiger dit deel van het hooiland voor zichzelf probeerde op te eisen door de kolganzen naar hun neven aan de andere kant van afscheiding te jagen …

Erg succesvol was hij daarbij niet. Steeds vlogen enkele ganzen op om na een paar meter weer tussen de pitrussen neer te dalen. Daarna leken ze hem aan te kijken alsof ze wilden zeggen: “ach, vlieg toch zelf op …”

Hoe het zich verder ontwikkelde, weet ik niet, want ik moest ruimte maken voor een naderende vrachtwagen. Erg tevreden leek de zilverreiger in elk geval nog niet te zijn …

 

Grote zilverreiger steelt de show

Sta je op een mooie woensdagmiddag in juni in alle rust foto’s te maken van twee foeragerende lepelaars, komt er ineens heel parmantig een grote zilverreiger het beeld in stappen …

Doodgemoedereerd schreed hij voort, terwijl één van de lepelaars een vluchtige blik in zijn richting wierp …

In tegenstelling tot de naarstig naar voedsel op zoek zijnde lepelaars, leek de zilverreiger geen honger te hebben …

Op statige wijze vervolgde hij zijn weg, niets leek hem te kunnen storen …

Even stonden we nog oog in oog met elkaar …

Daarna beende hij resoluut weg …

Wit in it Wikelslân

In de voorbije winterperiode heb ik veel foto’s gemaakt van het wit berijpte Wikelslân bij Earnewâld …

Met het huidige weertype is het er weer donker. Zo’n grote witte zilverreiger valt nu weer extra op …

Een vissende zilverreiger

Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …

Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …

“Shit … weer mis …!”

Grote zilverreiger aan de wandel

wEen uurtje nadat ik de reeën die ik hier gisteren toonde achter me had gelaten, zag ik in de buurt van Earnewâld een grote zilverreiger parmantig door het land stappen …

Meestal gaan ze er wiekslags vandoor zodra ze ook maar op grote afstand een auto zien stoppen, maar tot mijn verwondering trok dit exemplaar zich er niets van aan dat ik ons Golfje rustig in de berm liet uitrollen …

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leek hij het echter toch welletjes te vinden, want door weg te duiken in de slootkant, probeerde hij aan mijn camera te ontkomen …

Dat liet ik op mijn beurt echter niet over mijn kant gaan …

– wordt vervolgd –

Zilverreiger aan de lunch

Omdat er weinig vaart zat ik het bergingswerk bij de gaslocatie, heb ik tussendoor maar even een rondje gereden ten noordoosten van Earnewâld …





Vlakbij de plek waar ’s ochtends op de Bolderen een blauwe reiger doodgemoedereerd over de weg kuierde, spotte ik ditmaal een grote zilverreiger …





Ik was net op tijd om vast te kunnen leggen dat hij een hapje wegwerkte, zo te zien was het een mol, maar het kan ook een vette muis geweest zijn …





Kijkend naar de manier waarop hij even later zijn weg vervolgde, zag het er naar uit dat zijn honger nog niet was gestild. Dat heb ik echter niet meer afgewacht …




Zilverreiger bij de vogelkijkhut

Nadat ik vorige week vrijdag wat van het onstuimige weer had opgesnoven bij de Leijen, ben ik nog even doorgereden naar de Jan Durkspolder …





Daar scharrelde bij de grote vogelkijkhut een grote zilverreiger rond …





Statig stapte hij door het water, voortdurend scherp om zich heen kijkend of er nog wat te eten was, maar dat leek tegen te vallen …