Diner voor twee

De meeste foto’s die ik vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder maak, geven een beeld van het oostelijke en het zuidelijke deel van de plas. Onlangs heb ik eens een paar foto’s in westelijke richting gemaakt …

Daar was een juveniele lepelaar – wadend door het water – op zoek naar voedsel …

Enkele meters verderop dobberde een eend op het licht rimpelende wateroppervlak …

Zonder ’t zich bewust te zijn, vormden ze samen – parallel foeragerend – een mooi fotogeniek diner voor twee …

Wrede honden, die woerden

In het logje “Zemmende passanten” liet ik hier dinsdag al een foto zien van een stoere woerd, die regelmatig over de wateren rond het huis heen en weer paradeerde. Kijk, daar is hij alweer …

Ik vertelde toen al dat we hem nog eens terug zouden zien in een wat minder fraaie, tamelijk heftige scène. Op Bevrijdingsdag zat ik aan het eind van de ochtend lekker met een bakkie koffie op het terras, toen ik plotseling werd opgeschrikt door een enorm gesnater en geplons in het water. Toen ik opstond zag ik al snel wat er gaande was. Vier woerden leefden zich in een tamelijk dramatische groepsverkrachting uit op een eend, terwijl één woerd zich steeds afzijdig leek te houden …

Na enkele minuten werd het wat rustiger en ik verkeerde in de veronderstelling dat het voorbij was. Niets was echter minder waar. Het hele clubje zwom onder steiger door, waarna het spektakel aan de andere kant van het huis nog eens dunnetjes werd over gedaan …

Na een minuut of vijf kwam er dan toch echt een eind aan het gewelddadige paringsritueel. Het eendje zwom achter één van de woerden aan. Zou dat nou die ene stoere woerd zijn die zich steeds afzijdig had gehouden …?

Hoe dan ook, met nog wat verwarde veertjes op haar kop keek het eendje nog eenmaal om, daarna verdween ze met haar kerel uit beeld …

Tot slot:
Eén troost voor wie zich opwindt bij het zien van een wijfje dat keer op keer kopje onder gaat: bij die dramatische groepsverkrachtingen schijnt de vrouwtjeseend het heft in handen te hebben. De anatomie van haar geslachtsorgaan is zo geëvolueerd dat zij ongewenst (zwak) zaad op een zijspoor kan zetten en het zaad van de uitverkoren woerd haar eieren laat bevruchten. (bron: Vroege vogels)

Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

Eendengezin gaat te water

In de buurt van Pean stond vorige week een lam zo mooi aan de waterkant dat ik wel even moest stoppen om een foto te maken …





Terwijl ik de foto maakte, zag ik een moedereend met drie jongen vanuit het weiland naar de sloot lopen …





Onder het toeziend oog van het lam hingen de eenden gevieren te water voor een zwemtochtje …





Even kreeg ik de jongen alleen voor de lens …





Moeder voegde zich al snel weer bij haar kroost, want met een fotograaf op de wal kun je maar niet voorzichtig genoeg zijn …





Niet veel later verdween het hele gezin in een dwarssloot uit beeld …




Grote waternavel rukt op

In de afgelopen weken liet Groninganus al eens wat zien van de oprukkende grote waternavel in de buurt van Hoogkerk. Tijdens een ritje langs de Opsterlandse Compagnonsvaart viel het me gisteren op, dat ook hier op verschillende plaatsen een dik pakket grote waternavel op het wateroppervlak drijft, zoals hier bij de brug “Wijnjeterp” over de Compagnonsvaart. Vanaf de oevers groeit de vaart in hoog tempo dicht …





Grote waternavel (Hydrocotyle ranunculoides) is van oorsprong afkomstig uit Noord-Amerika. De Nederlandse naam is een letterlijke vertaling van de wetenschappelijke naam. De plant heeft min of meer ronde vijflobbige bladeren met een diameter van 4 tot 10 centimeter. De bladeren staan op een dunne steel die in het midden aan het blad vastzit. Aan één kant is het blad diep ingesneden tot aan de bladsteel …





De plant wordt ongeveer 1 tot 3 cm groot, bloeit van mei tot augustus en is te vinden in allerlei zoete, voedselrijke wateren en kan grote omvangrijke drijftillen (een soort deken) vormen. De groei begint meestal vanaf de oever, maar ook tussen rietkragen. De plant breidt zich vervolgens cirkelvormig uit …





Grote waternavel is een uitheemse waterplant die hier zo welig tiert (mede dankzij de zachte winters), dat sloten en vaarten waar hij voorkomt in korte tijd helemaal bedekt zijn met een dik pak groene bladeren en belemmert de doorvaart en verstikt het andere waterleven …





De plant is in Nederland geïntroduceerd als vijver- en aquariumplant en was te koop in tuincentra. Nu bekend is hoe de plant in onze wateren woekert, is verkoop ervan officieel verboden. Maar daarmee is het probleem niet opgelost, om er vanaf te geraken moet grote waternavel tot en met het laatste blaadje worden verwijderd …





Omdat grote waternavel explosief groeit, kunnen sloten en vaarten verstopt raken, waardoor een goede aan- en afvoer van water in het gedrang kan komen, en dat kan zeker in een natte tijd voor problemen zorgen. Het leek me dan ook wijs om Wetterskip Fryslân middels een mailtje maar op de hoogte te stellen van het voorkomen van deze exoot in de Opsterlandse Compagnonsvaart …





Omdat de grote waternavel Fryslân vanuit het oosten en zuidoosten binnendringt, vind ik het vreemd dat Wetterskip Fryslân er dit jaar voor kiest om de nadruk op de controle op het schoonmaken van sloten, vaarten en duikers te richten op het westelijk deel van de provincie. Volgend jaar (2015) vindt de herfstschouw plaats in het oostelijke deel van Fryslân en het Groninger Westerkwartier.

IJsvrij

Na ruim twee weken komt er vandaag een eind aan de Olympische Winterspelen in Sotsji. Twee weken lang ben ik in de greep geweest van ijs en sneeuw en heb ik volop genoten van de sportieve prestaties die daar werden geleverd. Daar komt na vandaag dus een eind aan …





Daarmee komt er ook een eind aan de serie licht ijzige foto’s die ik op 30 en 31 januari rondom Drachten heb gemaakt om de Olympische Winterspelen op mijn weblog enige luister bij te zetten. Behalve de sloten, vaarten en meren zal ook mijn weblog vandaag voorlopig weer ijsvrij zijn …





Ter afsluiting nog even een blik op de medaillespiegel. Niet eerder heeft ons land zoveel medailles gewonnen tijdens de Olympische Winterspelen, en ik denk dat we dat ook niet weer mee zullen maken. Het NOC*NSF had zich 9 medailles voor de Olympische Spelen in Sotsji ten doel gesteld (de acht behaalde plakken van Vancouver plus één). Daarin is Team NL dus met vlag en wimpel geslaagd, maar een doelstelling van 24 medailles plus één lijkt me voor de Winterspelen van 2018 in Pyeongchang in Zuid-Korea niet echt realistisch …