Terug naar normaal

Na 48 blogjes over drie dagen in de Waddenregio is het tijd om weer eens wat andere onderwerpen voorbij te laten komen. Terug naar normaal dus eigenlijk. Zoals te doen gebruikelijk was, kan dat weer van alles zijn. Zo zal er weer wat vaker een landschapje uit mijn eigen rayon te zien zijn …

Maar ook beestjes zullen er wel weer voorbij komen. Wat te denken van die hele grote slak, die ik samen met het allerkleinste slakje ooit kon fotografeerde. Of gewoon eens een neergedwarreld herfstblad in de tuin…

Als het zo uitkomt, kun je hier zelfs enige dichterlijkheid in herfsttinten aantreffen …

Wetend dat november in diverse opzichten vaak niet mijn beste maand is, heb ik voor alle zekerheid wel een ruime collectie ‘dijkzichten’ uit de periode 2003-2021 bijeengezocht in mijn digitale archief. Die houd ik voorlopig achter de hand. Want hoe het jullie vergaat, weet ik niet, maar zelf ben ik nog steeds niet uitgekeken op die streek …

Nu het met Corona weer helemaal de verkeerde kant op gaat en onze premier nog steeds alleen met holle woorden kan regeren, sluit ik zelfs niet uit, dat ik zo af en toe eens met wat modder ga gooien …

’t Is maar dat u het weet.

Smalle Eesterzanding

Nadat ik wat plaatjes van het hekkelwerk had geschoten, heb ik gisteren een kort fotokuiertje gemaakt bij het strandje van Smalle Ee. Op mooie zomerdagen kom ik er liever niet, dan is het meestal te druk en te luidruchtig …

Buiten het zomerseizoen is het er echter vaak goed toeven. Het is een fijn plekje om even te zitten en wat over het zacht kabbelende water van de Smalle Eesterzanding te turen …

De palenrij biedt vrijwel dagelijks een rustplek voor diverse watervogels, zoals eenden, meeuwen en aalscholvers. Een van de aalscholvers wierp me vanaf zijn paal ’n hooghartige blik toe. Hij was me blijkbaar liever kwijt dan rijk …

De natuur is hard

Opdat huis en hond van de jeugd in goede handen waren, terwijl zij een midweekje in Zuid-Duitsland zaten, hadden wij begin mei weer een paar dagen oppasdienst op de rand van stad en platteland. Lekker op de steiger zitten was er helaas niet echt bij, want het was gemiddeld een graad of 5 kouder dan vorig jaar in dezelfde periode. Maar ook van achter de warme glazen pui lukte het wel om afleiding te vinden bij allerlei jong leven rond huis …

Dit dappere drietal bleef steeds in de buurt van het huis. Vermoedelijk waren er voor onze komst wel meer pulletjes geweest, maar dat weet ik niet. Bij dreigend onheil riep moeder haar kroost steevast bij zich, waarna ze ze onder de schijnbaar veilige steiger loodste …

Op de laatste dag van ons verblijf was alleen het gele pulletje nog in de buurt van de moedereend. Zou mama niet weten dat ratten en snoeken in tegenstelling tot reigers en kraaien van onderen opereren …?
Hoe dan ook, de natuur is hard … hard en wreed …

Een oogje in ’t zeil houden

Even een dutje doen kan geen kwaad.
Wat zeg ik …? Vaak is ’t zelfs lekker ontspannend en inspirerend …

Maar als je – zoals de heer slobeend – samen met je geliefde lekker in de zon ligt te dobberen, dan is het zeker in ’t voorjaar wel verstandig om af en toe even een oogje in het zeil te houden …

Diner voor twee

De meeste foto’s die ik vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder maak, geven een beeld van het oostelijke en het zuidelijke deel van de plas. Onlangs heb ik eens een paar foto’s in westelijke richting gemaakt …

Daar was een juveniele lepelaar – wadend door het water – op zoek naar voedsel …

Enkele meters verderop dobberde een eend op het licht rimpelende wateroppervlak …

Zonder ’t zich bewust te zijn, vormden ze samen – parallel foeragerend – een mooi fotogeniek diner voor twee …

Wrede honden, die woerden

In het logje “Zemmende passanten” liet ik hier dinsdag al een foto zien van een stoere woerd, die regelmatig over de wateren rond het huis heen en weer paradeerde. Kijk, daar is hij alweer …

180505-1055x

Ik vertelde toen al dat we hem nog eens terug zouden zien in een wat minder fraaie, tamelijk heftige scène. Op Bevrijdingsdag zat ik aan het eind van de ochtend lekker met een bakkie koffie op het terras, toen ik plotseling werd opgeschrikt door een enorm gesnater en geplons in het water. Toen ik opstond zag ik al snel wat er gaande was. Vier woerden leefden zich in een tamelijk dramatische groepsverkrachting uit op een eend, terwijl één woerd zich steeds afzijdig leek te houden …

Na enkele minuten werd het wat rustiger en ik verkeerde in de veronderstelling dat het voorbij was. Niets was echter minder waar. Het hele clubje zwom onder steiger door, waarna het spektakel aan de andere kant van het huis nog eens dunnetjes werd over gedaan …

Na een minuut of vijf kwam er dan toch echt een eind aan het gewelddadige paringsritueel. Het eendje zwom achter één van de woerden aan. Zou dat nou die ene stoere woerd zijn die zich steeds afzijdig had gehouden …?

180505-1143x

Hoe dan ook, met nog wat verwarde veertjes op haar kop keek het eendje nog eenmaal om, daarna verdween ze met haar kerel uit beeld …

180505-1146x

Tot slot:
Eén troost voor wie zich opwindt bij het zien van een wijfje dat keer op keer kopje onder gaat: bij die dramatische groepsverkrachtingen schijnt de vrouwtjeseend het heft in handen te hebben. De anatomie van haar geslachtsorgaan is zo geëvolueerd dat zij ongewenst (zwak) zaad op een zijspoor kan zetten en het zaad van de uitverkoren woerd haar eieren laat bevruchten. (bron: Vroege vogels)