Categorie archief: Fryslân

Een walvis bij de rijsdammen

Geplaatst op door

In 1993 werd in de Waddenzee vlakbij de pier van Holwerd het beeld van een walvis onthuld. Het was gemaakt door de Drachtster beeldhouwer Anne Woudwijk en het was een geschenk van Wagenborg Passagiersdiensten.

Op 25 september 2001 voer de veerboot Sier in dichte mist tegen de walvis aan. Daarbij werd het beeld beschadigd. De staart en snuit van Belgisch hardsteen werden uit het water gehaald. De breuk in de kop van de walvis – veroorzaakt door de aanvaring – is nog goed te zien, maar netjes gerestaureerd. Het tweedelige beeld staat sindsdien veilig op een talud voor de veerboot terminal, ingegraven in de veerdam. Op die plaats is het op 25 april 2008 onthuld …

Wat er verderop te zien was vond ik echt minstens zo interessant: rijsdammen die de kwelder nog steeds laten groeien. Ook dit is weer een lijnenspel waar ik elke keer op de pier door word getroffen. Afhankelijk van het getij ziet het er elke keer weer anders uit …

Witte buizen op de pier

Geplaatst op door

De eerste stop tijdens ons ritje naar het Wad was op mijn verzoek bij de Pier van Holwerd. Het was rustig toen we daar tegen het middaguur arriveerden …

Ik richtte me eerst eens op de witte, op het asfalt gemonteerde buizen die moeten voorkomen dat auto’s wat al te makkelijk vanaf de pier het slik van de Waddenzee in rijden …

Intussen was de Oerd bijna thuis en de Sier was onderweg naar hier …

Rust bij ‘it Timpeltsje’

Geplaatst op door

Na een aantal dagen met wat gezellige drukte rond mijn verjaardag, begin ik de nieuwe week in alle rust met een foto van een favoriet plekje: het Tempeltje van Ids. Ik heb de foto vrijdagmiddag gemaakt tijdens een tochtje met Aafje en fotomaatje Jetske langs het Wad.

Het Tempeltje is een van de landschapskunstwerken van Ids Willemsma. Het staat op de kruin van de Zeedijk bij Marrum. Het is volgens de kunstenaar een presenteerblad dat de Waddendijk optilt en presenteert. Door de gelijkenis met een Grieks-Romeinse tempel wordt het in de volksmond aangeduid als De Timpel, De Timpel fan Ids en als It timpeltsje op de seedyk … 

Meer informatie: De Timpel fan Ids – Wikipedia

Uitzichtpunt ‘de Putten’ toen

Geplaatst op door

Afgelopen week schreef ik hier en hier dat ik het oude uitzichtpunt op de oever van de Leijen bij ‘de Putten’ al een jaar of tien mis. Zo zag dat uitzichtpunt eruit. Het was eigenlijk niet meer dan een verhoging van ruim een meter met rondom een hekwerk van oude paaltjes …

Waar je nu rondom tegen een brede rietkraag aankijkt, kon je vanaf die verhoging mooi over een bescheiden rietkraagje heen kijken. Je had er een ruim zicht over de Leijen. Vooral voor een winterse zonsondergang was het een prachtig plekje. Ten afscheid van het oude uitzichtpunt bij de Putten hieronder een kleine greep uit de foto’s, die ik er tussen 2007 en 2015 heb gemaakt …

Vlinders bij ‘de Putten’

Geplaatst op door

Het slecht gemaaide pad liep rond de heuvel waar ooit het uitzichtpunt was. Er was nog een dicht begroeide verhoging te zien, maar daar viel met de beste wil van de wereld mijn oude uitzichtpunt niet meer in te herkennen. Van de Leijen rondom was niets meer te zien, het water bleef vrijwel helemaal verborgen achter een hoge en dichte rietkraag …

Gelukkig maakten wat vlinders op her en der bloeiend koninginnekruid de gang naar de Putten nog wat goed. Een mooie gave distelvlinder wilde beide kanten van zijn profiel wel even tonen. Een dagpauwoog werkte wat minder mee, die fladderde al na één foto weg. Een koolwitje liet zich nog net even in de vleugels kijken, voordat ze naar elders fladderde …

Het is voor het eerst dat ik de Putten heb kunnen verkennen sinds de herinrichting een jaar of 10 geleden. Ik heb niet het gevoel dat ik er de afgelopen jaren iets aan heb gemist. En ik denk ook niet dat ik de moeite nog eens neem om het gebied in te gaan. Er zijn gelukkig betere plekjes in de omgeving …

De wildernis in …?

Geplaatst op door

Een kwartiertje nadat we bij het strandje waren vertrokken, kwamen we aan bij de vogelkijkhut ‘de Blaustirns’ bij Doktersheide. Dat wil zeggen, we kwamen tot het hek van het paadje dat door het rietland naar de hut leidt …

Over het hek kijkend was het paadje naar de hut nauwelijks nog te zien. Het paadje was vrijwel helemaal dichtgegroeid. Toen ik hier op 23 juli samen met Andries was, lukte het nog net om ons een pad naar de hut te banen. Dat was voor mij nu niet te doen, op de Joiny niet en met de stokken evenmin. De terreinbeheerder wordt bedankt …

Maar Jetske zou Jetske niet zijn, als ze toch niet even wilde ontdekken hoe ver ze kon komen. Dat was dus niet erg ver, er zat niets anders op dan maar weer op haar schreden terug te keren. Het was duidelijk, er was geen doorkomen aan …

Meer dan een streepje in de verte kregen we niet van de Leijen te zien. Toch jammer, want we hadden gehoopt vanuit de hut misschien nog wat foto’s van de zwarte sterns te kunnen maken …

Een speelse labrador-retriever

Geplaatst op door

We hadden onze broodjes bijna op, toen er bij het bankje een stukje naar rechts actie ontstond. Daar zaten een man en een vrouw met een mooie zwartbruine hond. Aan het gedrag van het dier was duidelijk te zien dat hij zijn energie even kwijt moest. Het baasje leek daar even later met plezier aan mee te willen werken …

Talloze malen gooide de man een apporteerspeeltje in het water. De hond ging daar keer op keer met volle vaart achteraan. Het was prachtig om te zien.

Na afloop van de apporteersessie vertelde de man dat het een labrabor-retriever van zes jaar oud was. Ze hadden het dier anderhalve maand geleden uit een asiel gehaald. Het dier moest nog veel leren, maar hij leerde snel bij, aldus het baasje. En dat liet hij zien ook. Nadat de hond zijn speeltje eerst paar keer in het water liet vallen bij het strandje, bracht hij hem later netjes naar de baas op het bankje …