De zwaan en de kievit

Nadat ik de foto’s van de grutto en de gehoornde koeien had gemaakt, ontbrak er nog een graag geziene gast in de Friese weiden. En nee, daarmee bedoel ik niet de zwaan …

Terwijl ik in de buurt van Earnewâld wat foto’s probeerde te maken van een koppel zwanen, verscheen er plotseling een kievit in beeld. Dat is de vogel die ik bedoelde …

Net als met de grutto gaat het ook met de kievit – ljip in het Fries – slecht. Het is lang geleden dat ik zijn bekende roep regelmatig hoorde klinken …

Met dank aan het voorjaarszonnetje liet dit exemplaar mooi de kleurrijke glans op zijn ogenschijnlijk geheel zwarte verendek zien. Mijn dag was weer goed …

Gehoornde koeien

Tevreden met mijn foto’s van de grutto, heb ik ook nog even een kijkje genomen bij het naastgelegen weiland …

Daar liep een aantal fraai gehoornde koeien in de wei … stevige dames die garant staan voor een goed stukje vlees …

Verderop zag het weiland er helaas een stuk minder romantisch uit, daar leek een stortplaats te liggen …

Toch jammer dat een boer dat zo doet, want het doet toch afbreuk aan het verder fraaie plattelandsbeeld …

Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

In de wolken (7)

Tijd om het raadsel rond de videobewerkingen van de voorgaande dagen uit de doeken te doen …

Vorig jaar kreeg ik op mijn verjaardag een mini statiefje met houder voor mijn iPhone. Daarmee heb ik op 16 oktober van dat jaar een timelapse opname gemaakt bij de petgaten bij De Veenhoop. Dat resulteerde in het onderstaande filmpje, dat uiteindelijk de basis zou vormen voor de bewerkingen, die ik hier maandag en woensdag heb getoond …

Die bewerkingen zijn spelenderwijs ontstaan met de iPad op schoot m.b.v. de app ‘Living Planet’ voor IOS en Android. Met dit appje kun je landschapjes op foto of video omtoveren tot mini planeetjes. Als je een video als uitgangspunt neemt, dan blijft beweging zichtbaar in je bewerking, zodat er dan als het ware sprake is van een kleine ‘Levende Planeet’ …

Van serieuze videobewerking kunnen we hier nauwelijks spreken en je hebt er geen werk van. Het is in feite een kwestie van ‘spielerei’, waarbij de app na enkele vingerbewegingen het werk voor je doet. Een kind kan de was doen, maar de keuze van de juiste foto of video is van groot belang voor het resultaat. Hieronder nog twee voorbeelden van een bewerking met Living Planet.


1. Een zonnige timelapse opname bij het zuidelijke ven in het Weinterper Skar leverde na enig spelen met ‘Living Planet’ de korte video ‘Planeet Skar’ op …

(voor de originele opname KLIK HIER)


2. Wat experimenteren met een timelapse opname van een dag waarop er donkere wolken over het Weinterper Skar dreven, resulteerde in dit dreigende filmpje, getiteld ‘Donkere wolken’

(voor de originele opname KLIK HIER)

In de wolken (7b)

Ik weet het … maandag schreef ik hier dat ik vandaag de originele opname van de toen getoonde videobewerking zou laten zien. Maar helaas, ik heb me bedacht … Op de originele opname zullen jullie nog even een paar dagen moeten wachten. Eerst wil ik jullie nog even een andere bewerking van dezelfde opname laten zien. Het is een soort bewegend zoekplaatje dat al een aardig tipje van de sluier kan oplichten …


Tot vrijdag! 🙂

In de wolken (7a)

Het herfstweer van de laatste tijd biedt alle gelegenheid om af en toe eens wat te experimenteren met foto’s of video-opnamen. Toen ik vorige week wat zat te spelen met een timelapse opname die ik vorig jaar oktober heb gemaakt bij De Veenhoop, was dit het verrassende resultaat …

Woensdag de originele opname …?