De Jan Durkspolder van boven

Goed, lang genoeg gerust bij de picknicktafel, tijd om de uitkijktoren ‘Romsicht’ te beklimmen …

Boven gekomen, richt ik de blik eerst naar het zuidwesten. In de verte is nog net de Hooidamsbrug te zien …

Het was 10 oktober, herfstvakantie in het zuiden van ons land. Er gaan dagen voorbij dat het in de zomer minder druk is op de Hooidamsloot dan op deze stralende herfstdag …

Aan de overkant van de Hooidamsloot ligt het grootste deel van Nationaal Park de Alde Feanen, dat eigenlijk alleen over het water toegankelijk is. Rechts aan de horizon op de volgende foto ligt in noordelijke richting het watersportdorp Earnewâld verborgen achter de bosschages …

Een beetje verder naar rechts draaiend en dan flink inzoomend is de Afanja-mobiel tussen de bomen te zien …

Naar het noordoosten kijkend, strekt de Jan Durkspolder zich voor me uit. Voor wie echt heel goede ogen heeft, is op de foto hieronder de grote vogelkijkhut te zien …

Maar ik zal het jullie niet te moeilijk maken, ik heb tenslotte niet voor niks een camera met een flinke zoom …

We draaien verder door naar rechts, zodat we in zuidoostelijke richting uitkijken over de Jan Durkspolder …

Nog wat naar rechts draaiend, komen we weer uit bij de Hooidamsbrug, die alweer open staat. Wat er aankomt …?

Even een glimp  …

– wordt vervolgd in Skywatch Friday –

Op oude fundamenten

Daar staat hij dan, de 13 meter hoge uitkijktoren ‘Romsicht’. Vooral vanaf het tweede platform biedt de toren een mooi ruim uitzicht over de Jan Durkspolder en de Alde Feanen. Het rieten dak is bedekt met riet dat in de polder zelf gewonnen is en het houten onderstel is van Europees FSC gekeurd eikenhout …

En hij staat stevig, want de toren is gebouwd op de oude fundamenten van een boerderij die hier van 1929 tot 1962 heeft gestaan …

Wie meer wil weten over de geschiedenis van dit kleine stukje Fryslân en de oude boerderij die er eerder stond, kan hiervoor terecht op het logje dat ik in december 2011 bij mijn vorige bezoek aan ‘Romsicht’ heb gepubliceerd: “Romsicht” op oude fundamenten

Fragmenten van de fundamenten …

Morgen gaan we naar boven …

– wordt vervolgd –

Bufo bufo als tafelgast

Dat ging maar weer net goed gisteren. Terwijl ik aan het eind van een korte strooptocht langs wat struikgewas, waarbij ik op zoek was naar vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul, moeizaam terug liep naar één van de picknicktafels bij de parkeerplaats in De Deelen, kon ik net op tijd mijn rechtervoet terugtrekken …









Geen seconde te vroeg zag ik de schim van een kleine pad (Bufo bufo), die zich uiterst moeizaam voortbewoog door en over het lange gras. Bijna had ik hem geplet onder mijn maatje 47 …









Omdat ik van mening was dat het pokdalige diertje best een tegenprestatie mocht verrichten voor die levensreddende actie, besloot ik hem even bij me op de picknicktafel te zetten, zodat ik hem eens uitgebreid kon fotograferen …









Even zaten we oog in oog – ik aan de tafel, hij er bovenop – maar het leek mijn tafelgast niet echt aan te staan. Even lachen zat er niet in, integendeel, het chagrijn leek er bijna letterlijk van af te druipen …









Daarnaast deed hij ook nog eens dapper zijn best om zich tergend langzaam stapje voor stapje om te draaien, om zich vervolgens uit de voeten te maken en in de richting van de rand van de tafel van mij en de camera af te bewegen …









Maar wie mij een beetje kent, weet dat ik ook niet de makkelijkste ben en dat ik de moed niet meteen opgeef. Door hem tijdig weer even wat bij te sturen, en hem opnieuw even te verplaatsen, lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto’s van hem te maken …









Vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul heb ik er helaas niet kunnen fotograferen, maar de toevallige, bijna dodelijk verlopen ontmoeting met Bufo bufo maakte mijn dag helemaal goed …   🙂








De eerste dagpauwoog van 2016

Een kleine drie kwartier nadat ik het gruttopaartje had gefotografeerd, zette ik de auto op de parkeerplaats bij De Deelen. Omdat het nogal wat waaide, nestelde ik me lekker in de zon bij de meest beschutte van de vier picknicktafels in de buurt van de parkeerplaats …









Ik was niet de enige die dat had bedacht, want ik zat nog maar net, toen er een dagpauwoog neerstreek op de bank aan de andere kant van de tafel. Hoe voorzichtig ik het ook probeerde, het beestje wilde zich niet laten fotograferen met de macrolens, daarvoor was hij veel te onrustig en te schrikachtig. Maar met deze eerste foto’s van een vlinder in 2016 ben ik ook alweer heel tevreden …








Een gevleugelde boeienkoning

Toen ik onlangs na afloop van een fotokuiertje in De Deelen nog even wat langs het struikgewas bij de parkeerplaats rond struinde, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe een kleine vos verstrikt raakte in spinnenweb …





Vrijwel meteen kwam een forse kruisspin uit zijn schuilplaats vandaan om koers te zetten naar zijn prooi …





Bekomen van de eerste schrik begon de vlinder uit alle macht te fladderen. Het web deinde heftig heen en weer. Het ging zo tekeer, dat de spin besloot om het zekere voor het onzekere te nemen en terug te keren naar zijn schuilplekje …





Het heftige gefladder van de vlinder miste zijn doel niet, na korte tijd wist hij zich als een ware Houdini te bevrijden van de kleverige draden om vervolgens weg te vliegen en een stukje verderop neer te strijken op de picknicktafel …





Daar bleef het diertje een tijdje zitten om bij te komen van dit hachelijke avontuur …




Picknicktafel met uitzicht

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik mijn fotokuiertjes bij voorkeur maak op een plaats waar op zijn minst één bankje staat. Dat valt in onbekende gebieden nogal eens tegen, vooral in de Kop van Overijssel zijn bankjes maar mondjesmaat aanwezig. Daarom stelde ik maandag aan mijn fotomaatje voor om ons rondje met een paar korte kuiertjes maar op Friese bodem te beginnen, Jetske woont tenslotte pal op de grens van Fryslân en Overijssel …

Toen we na een heel kort ritje onze eerste tussenstop op Friese bodem maakten, stond daar meteen een mooie picknicktafel met een fraai uitzicht voor ons klaar …




De lange witte winter (6)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 6 is getiteld “Whiteout 1” en speelt zich af op 22 december 2009. Nadat ik ’s ochtends even een kijkje in het Weinterper Skar had genomen, heb ik ’s middags een ritje gemaakt door het witte weidegebied ten westen van Drachten. Daar zorgde een combinatie van sneeuw en mist voor bijzondere beelden. Als sneeuw en mist samenvallen, lijkt de omgeving gelijkmatig helder te zijn. De horizon verdwijnt, waardoor grond en lucht naadloos in elkaar over gaan. Contouren en schaduwen lijken op te lossen in het niets. Je krijgt het gevoel dat je in een lege, oneindige witte of lichtgrijze ruimte staat. Op zo’n moment is er sprake van een zogenaamde ‘whiteout’. Dit verschijnsel treedt vooral in de poolstreken op, maar in een witte winter kun je er ook hier in terecht komen.





Zondag 30 december volgt deel 7: “Whiteout – 2”, ook nu zorgen sneeuw en mist weer voor onwerkelijke plaatjes, omdat de zon op deze dag af en toe door het wolkendek en de mist heen prikte, ontstonden bijna oogverblindende plaatjes.