Op oude fundamenten

Daar staat hij dan, de 13 meter hoge uitkijktoren ‘Romsicht’. Vooral vanaf het tweede platform biedt de toren een mooi ruim uitzicht over de Jan Durkspolder en de Alde Feanen. Het rieten dak is bedekt met riet dat in de polder zelf gewonnen is en het houten onderstel is van Europees FSC gekeurd eikenhout …

En hij staat stevig, want de toren is gebouwd op de oude fundamenten van een boerderij die hier van 1929 tot 1962 heeft gestaan …

Wie meer wil weten over de geschiedenis van dit kleine stukje Fryslân en de oude boerderij die er eerder stond, kan hiervoor terecht op het logje dat ik in december 2011 bij mijn vorige bezoek aan ‘Romsicht’ heb gepubliceerd: “Romsicht” op oude fundamenten

Fragmenten van de fundamenten …

Morgen gaan we naar boven …

– wordt vervolgd –

Terug naar ‘Romsicht’

Op één van mijn eerste pijnvrije dagen bedacht ik me dat het een mooie dag was om weer eens naar ‘Romsicht’ te gaan. ‘Romsicht’ is een uitkijktoren die aan de westelijke rand van de Jan Durkspolder staat …

De eerste en tevens laatste keer dat ik die toren heb beklommen, was in december 2011. Nadien heb ik samen met Jetske nog eens een poging ondernomen om er naar toe te gaan. Toen bleek de uitkijktoren echter te ver weg te staan, waardoor we genoodzaakt waren om halverwege om te keren. Met de loopfiets zou het nu toch wel weer mogelijk moeten zijn om er te geraken, bedacht ik me …

En jawel, sneller dan verwacht was ik ter plekke. Je zou bijna kunnen zeggen dat het nu een fluitje van een cent was, maar dat is overdreven. Ik had echter nog wel voldoende kracht in de benen om – voordat ik bij de picknicktafel ging zitten – nog even wat foto’s te maken vanaf het bruggetje …

Eerst even een blik in noordelijk richting waar in het verlengde van de vaart Earnewâld ligt. Daar in de verte was ik vandaan gekomen. Nu leek het toch weer een heel eind om straks terug te moeten. Nog maar even niet aan denken …

In zuidelijke richting zien we de Hooidamsbrug die net open ging om een zeilboot door te laten. Het zou niet de laatste keer zijn dat de brug die dag bediend werd. Het was voor bijna half oktober druk op het water. Maar het was met ruim 22 ºC op de thermometer dan ook weer ongekend mooi weer voor de tijd van het jaar …

– wordt vervolgd –

 

Een nieuw vervoermiddel

De afgelopen jaren zijn steeds meer favoriete natuurgebieden, waar ik in het recente verleden menig fotokuiertje heb gemaakt, buiten mijn bereik geraakt. Dat heeft enerzijds te maken met het geleidelijk verder achteruit gaan van mijn loopvermogen als gevolg van de MS. Anderzijds heeft het te maken met het feit dat er in ’t buitengebied steeds meer wegen worden afgesloten voor autoverkeer.

Dit was o.a. het geval met het verdwijnen van de Nije Heawei bij het Weinterper Skar en bij de Leijen waar een deel van de Mienskerwei werd afgesloten. Dat komt de natuurgebieden wel ten goede, maar voor de natuurliefhebber die wat minder goed ter been is, gaat er daarmee veel plezier verloren …

Om mijn actieradius weer wat te vergroten heb ik onlangs een ultra lichte loopfiets gekocht die precies in de auto past. Intussen ben ik er een paar maal mee op pad geweest en dat is me wel goed bevallen. Het is een kwestie van het fietsje uit de auto pakken, het zadel even op de juiste hoogte stellen, het mandje erop klikken en karren maar. De laatste jaren moest Jetske tijdens onze gezamenlijke fotokuiers regelmatig de pas inhouden om mij weer even bij te laten komen, dat is nu verleden tijd …

Tijdens ons laatste gezamenlijke tochtje kwam de loopfiets goed van pas. Er stond een fotokuier in Fryslân op het programma, waarbij we ons ten doel hadden gesteld om een paar mooie staatsieportretten te maken van de Kening fan’e Greide. Omdat er in het gewone boerenland hier in de verre omtrek geen grutto te vinden is, waren we aangewezen op een voor autoverkeer afgesloten weg door een prachtig plas-dras gebied …

Lang hoefden we niet te zoeken en ver hoefden we niet te gaan – maar wel verder dan ik had kunnen lopen zonder de loopfiets – al snel zagen de eerste grutto rond stappen bij een plas. Terwijl verderop de roep van een kievit en een paar grutto’s klonk, zagen we ook een tureluur rondscharrelen …

Een stukje verderop hebben we een tijdje alleen maar staan luisteren naar de geluiden van de verschillende weidevogels. In mijn nog wat jongere jaren hoorde je de vrolijke klanken van grutto, kievit, tureluur en veldleeuwerik overal in Fryslân. Tegenwoordig kun je ze eigenlijk alleen nog in wat grotere aantallen zien en horen in speciaal daarvoor ingerichte natte gebieden, waar op zijn vroegst half juni wordt gemaaid …

Uiteindelijk kregen we ruim de gelegenheid om de koning op zijn troon te vereeuwigen. Jetske ging er eens goed voor zitten, waarom dat uiteindelijk toch niet helemaal tot het gewenste resultaat leidde, kun je op Jetskes’ weblog lezen …