In Drachten kies ik graag voor een van de fietspaden die er in de westelijke woonwijken door het groen lopen. Onderweg naar huis zag ik vorige week donderdag dat het meest zuidelijke pad vanaf 2 november dicht gaat. Omdat dit ook voor een ander fietspad is aangekondigd, ga ik er van uit dat er een nieuwe deklaag op de fietsbruggen zal worden aangebracht. Goed om even rekening mee te houden ….
Toen ik een stukje verderop over één van de bruggen reed, zag ik dat medewerkers van Jelle Bijlsma bezig waren met het opschonen van de vijvers en de oevers rondom. Maaien, oprapen en afvoeren, het kan allemaal met dit multifunctionele vaartuig …
Vanaf de Wite Mar trok ik donderdagmiddag verder de stilte in, over smalle paden dwars door het bos reed ik in de richting van Landgoed Lauswolt. Onderweg vond ik weer dat kleine bruggetje, dat ik hier in 2012 voor het eerst ontdekte. Toen wist ik nog niet wat zich aan de overkant bevond, dat weet ik nu wel ….
Dit romantische bruggetje — met zijn overkapping en het jaartal 1748 in het hek — is in feite de achterdeur naar het landgoed van Rutger Hauer. Hier, in de rust van Fryslân, vond hij een thuis wanneer Hollywood ver weg leek. In zijn verbouwde boerderij was hij geen filmster, maar gewoon een man op zijn eigen plek tussen zijn eigen muren.
Op 19 juli 2019 stierf Rutger Hauer hier na een kort ziekbed. Hij werd 75 jaar …
Sinds enkele jaren hangt er een klein bordje aan het hek:
In loving memory of RUTGER HAUER “Like Tears in Rain”.
De woorden verwijzen naar de monoloog van Roy Batty, het personage dat Hauer onsterfelijk maakte in de slotscène van ‘Blade Runner’. Maar ze dragen ook de titel van de documentaire van Sanna Fabery de Jonge — een stil eerbetoon aan zijn leven en werk …
Voordat ik vrijdagmiddag koers naar huis zette, maakte ik nog even een ommetje langs het riviertje de Drait dat onze woonwijk scheidt van de Trisken. Vaak vind ik het wel lekker om nog even op één van de bankjes langs de waterkant te zitten. Deze keer koos ik – wachtend op de voorspelde regen – voor het bankje bij het noordelijke fietsbruggetje …
Het was er ook die dag weer een komen en gaan van fietsers die van oost naar west of vice versa passeerden. Maar ik heb meer van dat soort plekjes in de buurt waar ik graag eens op een bankje neerstrijk om passanten te bekijken en te fotograferen. Hoewel ik zelf niet meer fiets, kijk ik er nog altijd graag naar …
* Ik had al eerder mee zullen doen met de Fotobingo van Saturn9, maar het kwam er steeds niet van. Nadat er vrijdag verscheidene fietsers waren gepasseerd, lag deelname aan de Fotobingo ditmaal voor de hand.
Het leek wel zomer gisteren. Bij temperaturen ruim boven de 25°C heb ik een ritje door de bosrijke omgeving van Olterterp – Beetsterzwaag gemaakt …
Hoewel het eind september is, voelde het door het aanhoudend warme weer als een bijzondere waarneming, dat ik langs de fietspaden her en der tientallen paddenstoelen zag staan. Deze vliegenzwammen waren de eersten van het seizoen …
Nadat we de Freulevijver achter ons hadden gelaten, verlieten we een kleine kilometer noordelijker ook het Oude Bosch. Opnieuw staken we het Alddjip over, deze keer reden we over een houten bruggetje waar een paar tegenliggers ons netjes voor lieten gaan. Terug op de Mersken wilde een buizerd ter hoogte van de Merskenheide wel even voor ons poseren op een paaltje …
Het leek Jetske een leuk idee om nog even op de Merskenheide te kijken. Omdat ik daar een week eerder nog was geweest, toen de heide nog net mooi in bloei stond, stelde ik voor om langs de weg te wachten. De foto’s hieronder heb ik op 24 augustus gemaakt op de Merskenheide. Het uitbundige paars roze en paars begon toen al wat bruine randjes te krijgen …
In de noordoosthoek van het kleine natuurgebied staat een stukje naaldbos dat de afgelopen zomer zo ongeveer de genadeslag heeft gekregen door de klimaatverandering. Het was al langere tijd geen gezond stukje bos, maar veel van de bomen zijn in de afgelopen maanden al gevallen of gebroken. Het is triest om aan te zien …
Dat laatste geldt trouwens ook voor de aanblik van mijn Joiny korte tijd later. Op een bepaald moment draaide ik me om naar Jetske, nadat ik in één van de spiegels had gezien dat ze mijn kant weer op leek te komen. Wat er daarbij precies gebeurde, weet ik nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik kort na elkaar twee felle tikken hoorde en dat de Joiny ineens naar links viel. Jetske omschreef het later als een harde knal. Gelukkig gebeurde het op een moment dat ik stil stond, zodat ik mezelf makkelijk kon opvangen …
Voordat Jetske weer bij me was, was ik alweer overeind gekrabbeld. Zo goed en zo kwaad als het ging duwde ik de Joiny naar het bankje verderop. Terwijl ik daar even ging zitten, was Jetske al in de actiemodus geschoten. Ze stelde eerst Aafje op de hoogte van ons pechgeval en belde daarna de dealer. We hadden geluk, ze hadden de bus bij de zaak en bij wijze van uitzondering wilden ze me wel ophalen …
In de eerste week van september maakten fotomaatje Jetske en ik nog maar eens een ritje op e-bike en Joiny. Daar was het tenslotte nog mooi weer voor. Jetske was meteen al prettig verrast was door de eerste nieuwe paden die ik voor die dag in gedachten had. Dicht bij de Mersken gaf deze jongedame ons de kans om wat foto’s te maken van haar en haar ruim 30 jaar oude pony …
In het volgende nieuwe pad zat een bruggetje waar we het Koningsdiep of Alddjip overstaken. Ook hier hielden we even halt om wat foto’s te maken …
Ten zuiden van het Alddjip kwamen we in het Oude Bosch uit. Ik had gepland om bij het nieuwe bankje voor Bert een hapje te eten. En dat lukte, want het bankje was vrij toen we er langs kwamen. En niet alleen dat, de zon scheen ook nog eens lekker tussen nog groene bladeren door …
Nadat we de inwendige mens hadden verzorgd, vervolgden we ons ritje. Al snel maakten we een volgende tussenstop bij de Freulevijver. Ook hier was het ondanks de warme en droge zomer nog flink groen. Als de nazomer het toelaat hoop ik hier binnenkort nog wat herfstkleuren te kunnen scoren …
Als ik thuis op de Joiny stap, ben ik in westelijke richting al na enkele minuten in het water en weidegebied, in zuidelijke richting ben ik na een paar minuten in bos- en heidegebieden. Dat laatste heb ik onlangs ook weer eens gedaan …
Na de tussenstop bij het Witte Meer volgde ik het Himrikerpaad(kaartje). Ik had gehoopt dat ik even in de schaduw op één van de bankjes bij het bruggetje over het Alddjip zou kunnen zitten. Dat zat er helaas niet in, de bankjes waren allebei bezet …
Er zat niets anders op dan mijn weg gewoon in zuidelijke richting te vervolgen. Dat was trouwens geen straf, de Himrikkerskarren is een mooi gedeelte van het beekdal van het Alddjip of Koningsdiep …
Niet veel later kwam ik aan bij de Skarrekiker, de multifunctionele toren die uitkijkt over het beekdal. Uit ervaring weet ik hoe mooi het uitzicht is, maar het was me die dag echt te warm voor een klimpartij …
In plaats daarvan ben ik lekker in de schaduw gaan zitten op een stuk van een oude boomstam dat prima als bankje dienst kon doen. Even zitten en wat drinken om daarna weer verder te karren in de Himrikkerskarren …
