Tussen plomp en campanula

Gisteren schreef ik hier al dat ik op de warmste zomerdagen overdag de koelte in huis zoek. Tegen de tijd dat het rond zonsondergang wat begint af te koelen, trek ik weer naar buiten en nestel ik me lekker op het terras bij de vijver …


Zo ook vorige week donderdagavond. De temperatuur was rond zonsondergang gedaald van ruim 28°C gedaald naar 23°C. Dan begin ik weer op te leven. Het duurde niet lang, voordat ik werd bekropen door het gevoel, dat ik werd bekeken. Dat is vaak verbeelding, maar in dit geval was het toch echt zo …


Rond speurend ontdekte ik al snel een kikker, die vanaf steen tussen de gele plomp en de campanula naar me leek te kijken. Zo hebben we nog lang samen lekker op het terras gezeten die avond …

Stormschade?

Nou, reken maar! Maar gelukkig niet bij ons. De schutting van één van de buren werd meteen bij de passage van storm Dudley op woensdagavond al geveld. Sindsdien ligt hij horizontaal gestrekt in de tuin. Uitgerekend die schutting werd in juni 2015 ook al eens geveld door een windhoos of een valwind

Verder gingen er in de buurt aan verschillende kanten enkele bomen plat. Bij ons bleef het beperkt tot het regelmatig buiten zijn oevers treden van de vijver. Tijdens de zware buien stond er al snel een paar centimeter water op een flink deel van het terras …

Maar ja, dat is ook wel een beetje eigen schuld. Op ons verzoek heeft mijn meest handige zwager de afvoer van het regenwater vanaf het dak veranderd. Het water loopt daar nu via het dakje van het fietsenhok naar onze regenton. Wanneer de ton vol is, gaat het water via een ondergrondse overloop naar de achterkant van de vijver …

Onder normale omstandigheden gaat dat lang goed, maar bij de stormbuien van de afgelopen dagen loopt het nieuwe waterafvoersysteem tegen zijn grenzen. Zodra de vijver vol is, loopt het overtollige water het terras op, om zich daar te verzamelen in het zuidoostelijke kwadrant van het terras. Na enige tijd wordt een kleine verhoging aan de zuidkant van het terras overwonnen. Vanaf dat moment loopt het water langzaam over het paadje naar achteren. Waar het paadje bijna aan het eind van de tuin een bocht naar links maakt, vormt zich een grote plas. Als ook dat spaarbekken gevuld is, zoekt het water zich een weg naar de schuttingdeur. Daar loopt het vervolgens door de steeg naar de gemeentelijke regenwaterafvoer enkele meters verderop …

Uiteindelijk raken we het overtollige water dus wel kwijt, maar vanuit praktisch oogpunt is een ingreep op termijn wel het overwegen waard. Kijkend naar het leven in de vijver kan het vanuit oogpunt van natuur en milieu echter bijna niet beter functioneren dan op de huidige manier. De waterplanten tieren welig, en er hangen nu al twee dikke kikkers in de vijver rond …

Ook op grotere schaal valt het niet mee om het overtollige regenwater kwijt te raken. Daarom is het aloude Woudagemaal bij Lemmer weer onder stoom gebracht. De Leeuwarder Courant plaatste zojuist een filmpje over de werking van dit geweldig mooie stuk stoomtechniek:

https://lc.nl/friesland/fryske_marren/Woudagemaal-bij-Lemmer-deze-week-ingezet-om-regen-af-te-voeren.-Bekijk-hoe-het-oudste-gemaal-ter-wereld-werkt-27493980.html

Wachtend op het voorjaar

Met een laagste temperatuur van eenmalig -6,8°C in december en een gemiddelde temperatuur van 4,6°C over december en januari en is het tot dusver een winter van niks …

Vrijwel bewegingloos leek de kikker in onze vijver onlangs omhoog te zweven, alsof hij eens even wilde checken of het water alweer warm genoeg was om tot actie over te gaan …

Sindsdien is hij weer uit zicht verdwenen, vermoedelijk heeft hij het nog niet warm genoeg gevonden en is hij weer in een soort winterslaap weggedommeld …

Koelte bij de salamanders

Met een maximumtemperatuur rond de 22°C was het hier gisteren een fijne zomerdag. Daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt door even een ritje en een kort fotokuiertje te maken. Met temperaturen boven de 25°C, donderdag mogelijk oplopend tot tropische waarden, zal het daar de komende dagen niet meer van komen …

’s Ochtends is het op het terras bij de vijver in de salamanders nog goed uit te houden. Water brengt niet alleen extra leven naar de tuin, het geeft ook altijd het idee van verkoeling. De salamanders krijg ik momenteel trouwens nauwelijks nog te zien. De krabbenscheer doet het ook dit jaar weer zó goed, dat er met alle nieuwe loten nu eigenlijk alweer teveel krabbenscheer in de vijver zit. In ieder geval wel zoveel, dat de salamanders zich er heel goed in en onder kunnen verstoppen.

Gelukkig heb ik half mei, toen de krabbenscheer nog klein was, wat foto’s van die leuke diertjes kunnen maken. Ze lijken elkaar voortdurend op te zoeken, en soms gaan ze heel nieuwsgierig en speels samen een op iets nieuws af, zoals het bloemblaadje op de derde en vierde foto hieronder …

Maak er een mooie dag van en hou ’t hoofd koel. 🙂

Water brengt leven

Water is een voorwaarde voor leven. En water brengt ook altijd extra leven in onze tuin. Vorige week zag ik b.v. een pimpelmeesje dat zich even kwam opfrissen in het pierenbadje achter de vijver …

Nadat we zaterdagavond laat wandelende salamanders hadden aangetroffen op de keukendeur en op het terras, kreeg ik zondag aan het eind van de middag een kansje om voor het eerst dit jaar een foto van een salamander in de vijver te maken …

Salamanders aan de wandel

Tot nu toe heb ik dit voorjaar in de vijver nog maar één keer een salamander gezien. Maar met de lage temperaturen heb ik ook nog niet zo vaak lekker aan de kant gezeten. En voor de salamanders zal de lage watertemperatuur ook niet echt een pretje zijn, lijkt me …

Sterker nog, ik verdenk ze ervan, dat ze op zoek naar warmte het water ontvluchten. Daar deed de scène van gisteren in ieder geval sterk aan denken. Nadat Aafje gisteravond laat nog even buiten was geweest om iets in de afvalcontainer te gooien, riep ze me naar de bijkeuken. ‘Kijk nou eens,” zei ze …

Op de buitenkant van de deur was een salamander bezig met een steile wandwandeling. Blijkbaar hebben die beestjes flinke zuignapjes onder hun poten. Op het terras zag ik er later ook nog eentje zitten. Ik mag ’s avonds in de tuin wel gaan opletten waar ik loop …

Bij de campanula

Zondagmiddag heb ik een tijdje bij de campanula op de rand van terras en vijver gezeten om wat bijen te fotograferen. Toen die het eerst nog even lieten afweten, heb ik maar een paar profielshots van de campanula gemaakt. De gele plomp – de tweede die tot bloei is gekomen – deed op de achtergrond weer lekker …

Het duurde niet lang voordat de bijen ook weer terugkeerden. Ze deden flink hun best om alle lekkers te halen wat er maar te halen viel. Ze doken veelal letterlijk en figuurlijk  op de kop in bloemen van de campanula …

Toen Aafje er even later met koffie bij kwam zitten, verscheen ook de kikker weer ten tonele. Ik krijg bijna ’t idee dat hij gezelschap zoekt. Om onze relatie wat te vergemakkelijken, heb ik besloten hem vanaf nu maar Rick te noemen, Rick de Kikker naar de gelijknamige Nederlandse tv-serie voor kinderen uit de jaren zestig …