Salamanders in de vijver

Ik geef het toe, ik heb er weer een verslaving bij … een hele vermoeiende verslaving.

Maar daarover straks meer, eerst even een kleine ergernis. Sinds enige tijd lijkt er een vervelend bugje in (mijn) WordPress te zitten. Regelmatig komt het voor dat een door jullie ingevoerde reactie in eerste instantie niet meteen in beeld verschijnt. Vrijwel altijd verschijnt die reactie echter wel als je evt. een paar seconden wacht, en dan de pagina nog eens vernieuwt b.v. met behulp van functietoets F5. Het is maar een tip …

Dan nu mijn nieuwe verslaving …
Dinsdag schreef ik al over de salamanders die onze vijver als verblijfskwartier hebben uitgekozen. Afgelopen week heb ik vooral tussen twee en vijf uur ’s middags op zonnige momenten zoveel mogelijk tijd aan de rand van de vijver doorgebracht. Dan heb ik namelijk de beste omstandigheden om video-opnamen te maken van die salamanders.

Om de beste beelden te kunnen maken, heb ik de camera daarbij op de hoogste stand op het statief. Om die camera vervolgens goed te kunnen bedienen, moet ik bij het statief staan. Dat laatste maakt het me weer niet makkelijker, want lang stil staan en MS, dat is geen gunstige combinatie. Maar ja, het is zo geweldig leuk om die beestjes door het water te zien scharrelen, daar heb ik dan wel weer wat extra vermoeidheid voor over …

Om mijn onderdanen tussendoor wat rust te geven, heb ik de camera regelmatig een tijdje zonder verdere bijsturing laten draaien, zodat ik zelf even kon gaan zitten. Veel van die opnamen zijn intussen na een eerste schouw (deels) in de digitale prullenbak verdwenen, omdat er weinig of niets op stond. Maar ik heb intussen ook al bijna een uur aan beelden die alleszins het bekijken waard zijn.

De komende dagen schijnen we wat minder zon te krijgen. Dat geeft mij de tijd om wat opnamen tot een paar filmpjes te monteren. En dan kunnen mijn benen voor de volgende zomerse periode mooi wat tot rust komen. Tot die tijd moeten jullie het nog doen met wat nieuws videostills van de salamanders…

Verrassingen in de vijver (2)

Gisteren liet ik hier zien dat de flora in de vijver ons verraste met de bloei van de krabbenscheer. Vandaag is de fauna aan de beurt met een tweede verrassing. Terwijl ik zaterdagmiddag de pas verschenen bloemetjes van de krabbenscheer stond te bekijken, zag ik plotseling een onder water iets bewegen, en het was zeker geen vis …

Er blijken salamanders in de vijver te zitten. Al snel ontdekte ik dat het niet één exemplaar was, zoals we er in het verleden wel eens één hadden aangetroffen. Nee, er lijkt een aardige populatie te zitten. Af en toe zag ik drie, een enkele maal zelfs vier salamanders tegelijk door het water zweven. Waarschijnlijk gaat het om de kleine watersalamander, maar daar ben ik allerminst zeker van … …

Terwijl Max zondagmiddag op fabeltastische manier zijn rondjes draaide in de Formule1 van Oostenrijk, heb ik de camera op het statief bij de vijver gezet om wat video-opnamen te maken van de salamanders. Met behulp van die eerste opnamen ontdekte ik ’s avonds waar de in- en uitgang van hun grotwoning zich bevindt …

Als het weer en de salamanders eraan mee willen werken, dan hoop ik komende tijd nog wat meer opnamen te kunnen maken. Wellicht komt er t.z.t. nog eens een vervolg met een salamanderfilmpje. Van de eerste opnamen laat ik hieronder een paar stills zien, die zoals gebruikelijk weer kunnen worden vergroot door erop te klikken of te tikken …

In het gebladerte

Behoedzaam liep ik over het knisperende bladerdek op de zachte bosgrond bij de buurtschap Heidehuizen. Zoals bekend waren er nauwelijks paddenstoelen, maar in het bos is altijd wel wat te vinden dat de moeite van het fotograferen waard is. Zo vond ik een afgebroken tak, waar een paar bladeren tegenaan geplakt zaten. Eén van die bladeren was al bijna helemaal weggeteerd. De resterende bladnerven leverden een fraai stukje bladerkunst op …
Even klikken en vergroten:

Bijna weer bij de auto werd mijn aandacht getrokken door een boomstam, die half in grond liggend al deels was verdwenen. Terwijl ik er naar toe liep, meende ik een beweging in het gebladerte te zien. Ik bleef staan en richtte mijn aandacht op de plek waar ik beweging had gezien. Het duurde even voordat ik de bron van de beweging had gevonden. Hij was nauwelijks te zien, maar in de bladeren die aan het eind van de stam in het holle gedeelte lagen, zat een kikker. Nadat ik een foto had genomen, deed ik voorzichtig een paar passen voorwaarts. Met twee forse sprongen zat de kikker aan de andere kant van de boomstam. Daar kon ik nog een foto van hem maken, voordat hij onder het bladerdek verdween …

Een slenk vol kikkers

Lang ben ik niet achter die vrouw met haar hond aangelopen, de verkoelende slenk die door de noorkant van het Weinterper Skar loop, lokte me veel meer …

Al van ver lokte een bijna onophoudelijk gekwaak me die kant op …

Het was een drukte van belang in het koele, stromende water. Her en der werden wipjes gemaakt …

Een stukje verderop werd zo te zien een spelletje gespeeld …

Maar het kwam uiteindelijk toch steeds op hetzelfde neer … 😉

Het was omdat ik mijn krukje niet bij me had, anders was ik er lekker bij gaan zitten …

Desondanks heb ik me er een tijdlang uitstekend vermaakt …

Voorjaar in It Skar

Sinds het voorjaar volop is losgebarsten lijkt de tijd ineens weer voorbij te vliegen. De laatste weken heb ik weer meer foto’s gemaakt dan ik dagelijks op mijn blog kwijt kan. Deze serie heb ik ruim twee weken geleden gemaakt, toen ik samen met Jetske weer eens een kijkje in het Weinterper Skar heb genomen …

Bij het moerasgebiedje werd het beeld bepaald door oude lisdodden. Kikkers lieten zich wel af en toe even horen, maar ze lieten zich niet zien …

Nadat de Nije Heawei anderhalf jaar geleden uit het landschap is verwijderd, werd het kwetsbare gebied vorig jaar regelmatig doorsneden door sporen van fietsers en brommers en wat dies meer zij. Om de orchissen die hier altijd in bermen groeiden en bloeiden een betere kans te geven, wordt de vrije doorgang nu verhinderd door een aantal boomstammen …

In bedaard tempo stroomde er water door de slenk die het gebied aan de noordkant doorkruist …

Terwijl Jetske op zoek naar vogeltjes het noordelijk pad op wandelde, liep ik de andere kant op naar het eerste ‘Afanja-bankje’ …

Lekker in de zon op het bankje zittend, hoorde ik even later achter het bankje iets ritselen. Al snel zag ik waar het geluid vandaan kwam …

Jetske bleef intussen maar tevergeefs zoeken om vogeltjes, ook op het zuidelijke pad hield ze de blik omhoog gericht …

Eigenlijk was ’t nog wat een dooie boel in It Skar, want we waren er net voordat alles in bloei komt. Binnenkort nog maar eens in de herkansing.

De hagedis die ’n salamander was

Toen Ria gisteravond naar aanleiding van het logje “Een hagedis en een duizendpoot” vroeg “En waarom is dit nu geen salamander? Hagedissen komen hier zowat niet voor is me verteld”, begon ik al enigszins te twijfelen … Goeie vraag!

Voor zover ik weet, heb ik tot nu toe zowel in de tuin als in de ons omringende natuur eigenlijk alleen maar (levendbarende) hagedissen gefotografeerd. Maar was het niet zo, dat dit beestje (achteraf bekeken) wel heel traag bewoog, terwijl hagedissen meestal weg schieten, zodra je wat te dichtbij komt of een te abrupte beweging maakt …

Kort na middernacht meldde Tim zich met de volgende reactie: “Heel mooi, maar het is idd een Salamander, denk Kleine Watersalamander maar daar ben ik niet in thuis.”

Vanmorgen ben ik eens wat gaan zoeken op de kleine watersalamander. Daarbij ben ik toch wel wat foto’s tegengekomen van vergelijkbare bijna goudkleurige beestjes. Op dit moment lijkt het er dan ook sterk op dat deze fraaie vondst van Aafje geen hagedis is, maar een salamander. Niet dat het mij erg veel uitmaakt, het gaat mij vooral om de foto’s, maar er is al genoeg fake news in de wereld en we noemen een kat tenslotte ook geen hond …

Intussen is ook Limburgse Sandra tot de conclusie gekomen dat het hier om een kleine watersalamander gaat. Dank derhalve aan Tim, Ria en Sandra voor hun bijdrage.

Een hagedis en een duizendpoot

Toen Aafje op een mooie dag in augustus het donkere en rommelige hoekje achter de fietsenberging aan het opruimen was, trof ze daar tussen oude bloempotten, straatstenen, enzovoorts een hagedis aan …

Ze riep mij er meteen bij om een paar foto’s te maken, en wonderlijk genoeg bleef het beestje nog rustig op me wachten ook. Ik ben er wel blij mee, want zo’n geelbruine hagedis ontbrak nog in mijn collectie. En een toevallig passerende duizendpoot maakte het beeld helemaal af …