Herfsttinten voor Jetske

Het begint erop te lijken dat ik niet uit het bos bij Heidehuizen te slaan was de laatste tijd. Een kleine week na de fotosessie met de bosnimf toog ik die kant al weer op …

Mijn fotomaatje Jetske was nog niet in de gelegenheid geweest om te genieten van de mooie tinten die deze herfst de laatste tijd had voortgebracht. Omdat ze op 13 november naar Fryslân kwam voor een fotokuier, stelde ik voor om nog maar eens naar Heidehuizen te gaan …

Er was de dagen daarvoor al veel blad van de bomen gewaaid, maar er hing op diverse plaatsen nog steeds een gouden gloed in het bos. Ik nam de gelegenheid te baat om de kleurverandering van de periode tussen 1 en 13 november op een paar plaatsen in beeld te brengen …

We passeerden het bankje aan het vennetje waar het vorige logje was geëindigd. Het klinkt raar, maar zo’n bankje lacht me dan meteen toe en lijkt zelfs op verleidelijke wijze te wenken: “Kom maar, jongen …, even lekker zitten …”

De boomsculpturen leken geen al te grote indruk op Jetske te maken. Ze liep het eerste beeld in ieder geval voorbij zonder er naar op of om te kijken. Wat wel indruk maakte was de fotogenieke locatie. Vooral op de schaarse momenten dat de zon even door wolken prikte, kwam er steevast een mooi kleurenpalet tevoorschijn …

Ik werd verrast met een boomsculptuur die ik nog niet eerder had gezien. Daar was ik een week eerder zo aan voorbij gelopen. Maar dat is niet zo verwonderlijk, want op dat moment werd mijn aandacht waarschijnlijk voor het eerst getrokken door de bosnimf aan de overkant …

– wordt vervolgd –

Een bosnimf aan de waterkant

Eenmaal aangekomen bij het vennetje had ik meteen een déjà-vu. Die vent op die boom had ik eerder gezien. En dat klopt ook wel, want ik was aangekomen bij wat ik in 2015 maar ‘het boombeeldenbos’ ben gaan noemen. Eerst ben ik maar eens even lekker op een boomstam gaan zitten die er drie jaar geleden ook al lag. De ridder was in de afgelopen jaren weinig veranderd. Eigenlijk was hij alleen wat meer opgegaan in zijn omgeving …

Ik besloot de beelden eerst maar even te laten voor wat ze waren. De meeste van de tien boomsculpturen die er in 2015 in het kader van een ‘Landgoeddag’ zijn gemaakt, heb ik indertijd al bekeken en gefotografeerd. Nu wilde ik mijn aandacht wat meer op de omgeving te richten, daarom besloot ik een rondgang om het ven te maken …

Het werd me niet lang gegund om me op de omgeving te blijven concentreren. Terwijl ik bijna halverwege mijn rondje om het ven was, verscheen er aan de andere kant ineens leven in het zonlicht. Een soort van bosnimf liet zich daar in fraaie poses vereeuwigen door een fotograaf. Hoewel dit showtje vast niet voor mij werd opgevoerd, besloot ik er wel een paar foto’s van te maken, we bevonden ons tenslotte alle drie op openbaar terrein. Wel heb ik de dames in het kader van de privacy enigszins geanonimiseerd. Toegegeven, vooral het model is er daardoor niet knapper op geworden, maar dit leek me wel zo netjes …

Na enige tijd heb ik mij noodgedwongen losgerukt van het fraaie tafereel van die bosnimf in het boombeeldenbos. Mijn onderdanen lieten weten dat het tijd was om verder te gaan, want ik had nog een lange, deels oneffen weg te gaan …

Halverwege de weg terug naar de auto heb ik een wat langere pauze genomen op een bankje bij een vennetje waar ik wel vaker heb gezeten. De roodwitte plank was niet echt nodig om droge voeten te houden, maar wel handig om ondanks de droogte niet uit te glijden in de glibberige modder. Nog nagenietend, heb ik op dat bankje de eerste resultaten van de fotosessie van de bosnimf bekeken. Het was weer een bijzonder tochtje geworden …   🙂

Waar ik nog wel benieuwd naar ben … Wat zouden jullie gedaan hebben …?
Zou je ze gefotografeerd hebben? En zo ja, zou je de gezichten geanonimiseerd hebben?

Terug naar Heidehuizen

Precies een week later ben ik opnieuw naar Heidehuizen gereden. De eerste keer begonnen de herfsttinten net voorzichtig tevoorschijn te komen. De tweede keer was het alles goud wat er blonk in het bos …

Dat was ook deze beide dames duidelijk niet ontgaan. Terwijl de één foto’s maakte met haar telefoon, leek de ander haar de mooiste bladeren aan te wijzen. Ze waren zo enthousiast bezig dat ze niet in de gaten hadden dat ze het fietspad nogal blokkeerden …

Nadat we even hadden staan praten over hoe mooi de herfstkleuren waren, vervolgde ik mijn weg. Ditmaal had ik mijn loopfiets uit de auto getrokken, want ik wilde naar een plekje diep in het bos, waar ik drie jaar geleden voor het laatst was geweest …

Onderweg heb ik nog even lekker in de zon op een gevelde boom gezeten, waarvan de schors al helemaal was verdwenen. Mooi binnen bereik van mijn camera viel het zonlicht heel fraai op een aantal bladeren …

Niet veel later moest ik het geasfalteerde fietspad laten voor wat het was. Vanaf dat punt leidde een zandpad naar mijn eindbestemming en moest er gewerkt worden om vooruit te komen …

De laatste loodjes wogen zwaar daar, maar het was de moeite weer waard …

– morgen meer –

De grote droogte van 2018

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje gemaakt bij de Merskenheide …

Aan de linkerkant van het pad naar de heide ligt onder normale omstandigheden een ondiep vennetje, eigenlijk is het meer een wat groot uitgevallen plas water. Water valt daar nu in de verste verte echter niet te bespeuren …

NU komt het wel eens vaker voor dat deze plas droogvalt in een droge periode, maar voor zover ik me kan herinneren, heb ik dat in deze tijd van het jaar nog niet eerder meegemaakt …

Zo droog als de bodem er nu is, heb ik het ook nog niet eerder gezien. Normaal gesproken veert de bodem(begroeiing) altijd wat onder je voeten en zijn laarzen of goede schoenen gewenst, nu hoorde ik er slechts licht gekraak …

In voorgaande jaren heb ik hier in voorjaar en zomer diverse keren zonnedauw en juffers & libellen kunnen fotograferen. Ik ben benieuwd wat daar volgend jaar van terug komt na deze grote droogte …

Skywatch Friday 403 – Kersteditie

Voor deze Kersteditie van Skywatch Friday ben ik het archief ingedoken, want van de grijze lucht van de afgelopen week heb ik niets kunnen maken. Deze foto’s heb ik op 27 december 2007 gemaakt in het Weinterper Skar, toen liet Koning Winter zich van zijn mooiste kant zien …

For this Christmas edition of Skywatch Friday I took some pictures from my archive, because I coulnd’t make anything of the grey skies we had overhere this week. I made these pictures on December 27, 2007 in my favorite area the Weinterper Skar, when King Winter showed its best side …









En tot slot voor jullie allemaal:
Gezellige Kerstdagen en een Gelukkig en Gezond 2017!

And finally for all of you:
Merry Christmas and a Happy and Healthy 2017!





Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Spiegelende vennetjes

Dit zouden best eens de laatste foto’s kunnen zijn, die ik dit jaar in het Weinterper Skar heb gemaakt. Intussen zijn deze foto’s ook alweer bijna een week oud, maar ik kan er met het donkere en sombere weer van de laatste dagen niet toe komen om er op uit te trekken. En als het weer niet verbetert, dan zie ik het er dit jaar ook niet meer van komen …

De laatste maanden heb ik me vooral gericht op het midden en het zuiden van het Skar, omdat de noordkant vanwege de werkzaamheden zo mogelijk nog moeilijker toegankelijk was dan de zuidkant. De onderstaande foto toont een deel van het meest zuidoostelijke ven in het Weinterper Skar zoals het er vorige week vrijdag bij lag, met op de achtergrond de vernieuwde N381 …

Als we op die plek de blik in zuidwestelijke richting wenden, dan zien we een paar dode bomen, die aan de andere kant van het pad al jaren met hun voeten in het water staan …

Pakweg twintig meter verderop staat het meest zuidelijke bankje in het Weinterper Skar. Om eventueel een derde bankje langs het nieuwe pad te krijgen, zou dit bankje opgeofferd moeten worden … Daar kon ik natuurlijk niet mee akkoord gaan, want zeg nu zelf: zo’n prachtig uitzicht vanaf een bankje, dat wil je toch niet kwijt …!?

Het laatste beeld zal hier morgen nogmaals voorbij komen, maar dan gehuld in de prachtige wintertooi van 27 december 2007. Dat beeld vormde een perfect decor voor onze wenskaart voor 2017 …

Oant Moarn! Tot morgen! 🙂

Toch even van ’t padje

Vanaf een uur of drie begon het verlies van de Democraten zich afgelopen nacht heel langzaam, maar toch wel onafwendbaar af te tekenen in de Verenigde Staten. Ik nestelde me nog maar eens lekker in mijn stoel, want dit zou wel eens een historisch nacht kunnen worden, met een afloop waar ik allerminst gelukkig mee was. Toen The New York Times vannacht tegen vijf uur met een prognose van 95% voor President Trump kwam, besloot ik mijn bedje maar eens op te zoeken. Daar heb ik mezelf zachtjes in slaap gehuild …

Er was vanmorgen rond elf uur maar één oogopslag voor nodig om na het openen van mijn iPad te zien, dat een boze droom was uitgekomen: Donald Trump wordt de volgende president van de VS. Nadat ik bij een pittig bakje koffie mijn Twitterlijn had bekeken en een rondje langs diverse media had gemaakt, ben ik rond het middaguur eerst maar eens in de auto gestapt om een ritje naar het Weinterper Skar te maken …

Het was er stil, want de wegwegwerkers hadden zich in hun keet teruggetrokken om pauze te houden. Omdat het noordelijke pad naar de dobbe absoluut niet toegankelijk is vanwege een dikke laag modder, ben ik begeleid door een waterig zonnetje rustig naar de zuidelijke vennetjes gelopen. Nadat ik het plastic tasje dat ik voor dit doel altijd bij me heb op het natte bankje had uitgespreid, heb ik daar even frisjes, maar toch wel genoeglijk aan de waterkant zitten mijmeren …

Dat ik toch de hele dag een beetje van ’t pad lijk te zijn, ontdekte ik bij thuiskomst, toen ik mijn plastic tasje zoals gebruikelijk tevoorschijn wilde halen om het even netjes te laten drogen … Dat ligt dus nog op het bankje in It Skar (als het nog niet weggewaaid is tenminste). Nou ja, dan moet ik er morgen maar weer naar toe …