Mijn klein oranje

Tot nu toe is het uitstekend bevallen om (deels) oranje kleurige kevertjes in te zetten ter ondersteuning van het Nederlands elftal op het WK-voetbal in Brazilië. Daar ga ik onder het motto “never change a winning team” dus ook vandaag maar mee door. Daarom heb ik een paar niet eerder gepubliceerde foto’s opgedoken uit mijn goed gevulde archief …





Voor de spitspositie heb ik vandaag gekozen voor het wendbare en razendsnelle vierstippelig lieveheersbeestje (Exochomus quadripustulatus) op de bovenstaande foto. Het vierstippelig lieveheersbeestje is één van de kleinste lieveheersbeestjes, maar als hij eenmaal op pad is, is hij niet te stoppen …





Het middenveld en de verdediging worden bezet door het veelkleurig Aziatisch lieveheersbeestje (Harmonia axyridis) op de tweede en derde foto. Deze kleine veelvraat veegt zijn paadje wel schoon …






Als Messi of één van de andere Argentijnen uiteindelijk toch door de verdediging weet te breken, dan stuit hij op een ferme oranje sluitpost: het onverzettelijke en angstaanjagende zevenstippelig lieveheersbeestje (Coccinella septempunctata) op de onderstaande foto …





Op deze manier moet Argentië vanavond te kloppen zijn, lijkt me. Of dat vervolgens zondag ook gaat lukken tegen Duitsland, dat is nog maar zeer de vraag, maar dat zien we dan zondag wel weer. Voor vanavond wens ik jullie allen in elk geval weer een spannende en bovenal sportieve wedstrijd.

Een glurende distelbok

Terwijl ik gistermiddag in het Weinterper Skar bij een braamstruik probeerde een koolwitje te fotograferen, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd bekeken … Nadat ik mijn ogen even over de braamstruik heen had laten glijden, ontdekte ik de gluurder …
Het was een gewone distelboktor (Agapanthia villosoviridescens), ook wel kortweg distelbok genoemd, een tor van ongeveer twee centimeter lang, die door zijn minstens zo lange antennes nog een stuk groter lijkt …





Dit beestje leek me van achter een bloem aan de braamstruik nauwlettend in de gaten te houden.  Zelf was hij blijkbaar niet zo op aandacht gesteld, want meteen nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, spreidde hij zijn vleugels en vloog hij weg …





Door zijn formaat was de distelbok tijdens zijn verrassend snelle vlucht toch goed te volgen, zodat ik hem nadat hij een stukje verderop ergens was neergestreken, nogmaals voorzichtig kon benaderen om nog een paar foto’s te maken …




Een speels juffertje

Nadat hij was opgestegen van de rugleuning van het bankje bij een van de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar, maakte het vuurjuffertje een korte rondvlucht. Daarna streek hij neer op het uiterste punt van het zitgedeelte van het bankje …





Na de profielfoto’s die ik eerder van het beestje had kunnen maken, kwam ik nu oog in oog te zitten met het vuurjuffertje. Dat gaf me de kans om recht van voren een paar portretjes te schieten …





Zowel het juffertje als ik hadden er lol in. Zodra ik even wat te dichtbij kwam, vloog het juffertje weer op om korte tijd later weer net op een ander plekje op het bankje neer te strijken …





Ik sluit dit hoofdstuk af met een uitsnede van een foto, waarop de fijne facetjes van het linkeroog mooi te zien zijn. Het laatste deel van dit drieluik over het juffertje op het bankje volgt in het weekend …




De eerste herfstige kleinoodjes

Nu het met de bloemen, vlinders, juffers, libellen en andere insecten bijna gedaan is, wordt het tijd om op zoek te gaan naar andere onderwerpen voor de macrolens. Elzenproppen lenen zich daar alvast heel aardig voor …





Een pluizig iets met wat zaadjes dreigde in eerste instantie een rommelige en onooglijke indruk te maken voor de lens, maar toen Johan het dinsdagmiddag voorzichtig wat uiteen begon te trekken, kreeg het ineens een heel ander aanzicht …




Vermoeiende vakantieperikelen

Het doet me deugd dat er zo af en toe eens iemand is, die zich zorgen maakt als het eens een aantal dagen achtereen stil is op mijn weblog. Zo vaak gebeurt dat tenslotte niet, want ik streef er nog altijd naar om mijn weblog dagelijks bij te werken. Het zat er de laatste weken al een beetje in, dat dat niet zou blijven lukken. Sinds begin augustus zit ik weer in een fase van slopende vermoeidheid. Vooral de dagen waarop ik wat langer op pad was, zoals de dag bij het skûtsjesilen en mijn tocht langs de IJsselmeerkust hebben er behoorlijk ingehakt …





En dat was na afloop van de heerlijke vaartocht die Aafje en ik afgelopen maandag samen met Jetske op de Gieterse wateren hebben gemaakt al niet anders. Hoewel je aan boord weinig meer hoeft te doen dan lekker zitten en genieten van net uitzicht, vergt het voortdurende geschommel van zo’n sloep meer van mijn bovenbenen dan mij lief is. Voeg daar over de hele dag nog wat wind en volop zon op je bol bij, dan zal duidelijk zijn, dat ik uiterst rozig thuis kwam. Daar kon een partijtje zwemmen in de Beulakerwijde niets aan af doen. In tegendeel zelfs, daar zal het niet beter van zijn geworden, maar het was het weer waard, want het was een heerlijke en uiterst gezellige dag …





Dinsdag heb ik zo ongeveer de hele dag voor pampus gelegen om wat bij te tanken, maar dat zat er gisteren niet in. Een paar weken geleden hebben we nieuwe kozijnen gekregen, en die worden door Aafje en één van haar broers in eendrachtige samenwerking van een beschermende laag mergelwitte verf voorzien …





Omdat de rust thuis ver te zoeken was, ben ik gistermiddag maar even naar het Weinterper Skar gereden. Daar heb ik een eigenlijk al weer net wat te lange kuier naar de dobbe gemaakt, maar mijn inspanning werd weer ruimschoots beloond. Het uitzicht vanaf het bankje was mooi en rustgevend als altijd, en ik kreeg er ook nog leuk en fotogeniek gezelschap …





Net als in september 2012 kwam er bijna tien minuten lang een kleine levendbarende hagedis bij me op het bankje. Zowel beweeglijk als geduldig liet hij zich al die tijd van dichtbij portretteren, nu eens van links, dan weer van rechts. Ik zal er binnenkort nog wel eens een paar foto’s van tonen …





Toen ik later op de middag nog even zat te rusten op de paal aan het begin van het pad naar de dobbe, streek daar een bloedrode heidelibel naast me neer. Die moest natuurlijk ook nog even op de foto, voordat ik de terugreis naar huis aanvaardde …





Zo, hiermee zijn jullie eerst weer helemaal op de hoogte. Behalve de vermoeidheid die me plaagt, is er niets verontrustends aan de hand. Het zal zijn tijd wel weer even moeten hebben, tijd en rust … Van dat laatste zal de eerstkomende dagen echter wel niet zo gek veel terechtkomen, want van morgenmiddag t/m zondagmiddag komen Tijmen en Pepijn logeren. Omdat die mannetjes over het algemeen wel raad weten met mijn energie, zal het hier eerst nog wel even rustig blijven. Daarom wens ik jullie wat vroeger dan te doen gebruikelijk nu alvast een prettig weekend!

Hagendoornvlinder

Donderdagmiddag heb ik even een fotokuiertje gemaakt bij de Merskenheide. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder ergens in de vrije natuur zoveel vlinders heb zien dartelen als daar op dat moment …





Tussen de vele witjes, kleine vosjes, atalanta’s en kleine vuurvlinders viel vooral deze gele vlinder me op. Omdat hij zich schuil hield tussen de struikheide, waardoor ik hem moeilijk helemaal kon bekijken, dacht ik in eerste instantie dat het om een citroenvlinder ging …





Bij het bekijken van de foto’s was meteen duidelijk dat het om een andere vlinder ging. Gelukkig bracht Gardensafari weer uitkomst, het is een hagendoornvlinder. Het is een fraai getekende nachtvlinder uit de familie van de spanners. Het schijnt dat hij meestal gaat vliegen in de schemering, maar dit exemplaar was tot mijn grote vreugde op deze zonnige donderdagmiddag al rond 14:00 uur op pad …




Landkaartjes

De afgelopen weken had ik al diverse keren uitgekeken naar een landkaartje. Een paar maal heb ik ook wel een exemplaar zien fladderen, maar even ergens lekker rustig zitten om voor me te poseren, was er niet bij …





Terwijl ik vanmiddag na afloop van een korte rondgang door de Ecokathedraal bij Mildam nog even op een muurtje wat zat te mijmeren, zag ik ineens een landkaartje neerstrijken op een pol koninginnekruid …





Toen ik er naar toe liep, zag ik dat er maar liefst twee exemplaren op de bloemen zaten: een tamelijk ongeschonden exemplaar en eentje waarvan de vleugels al flink gerafeld waren …





En ze lieten zich nog goed portretteren ook. Mijn dag was meteen weer goed.   🙂