Tussen de juffertjes

Kijkend naar de reacties die ik de laatste dagen heb gekregen, heeft niemand er enig bezwaar tegen om zo eind november, terwijl regen of hagel af en toe luidruchtig tegen de ruiten tikken, nog te kijken naar foto’s van voorjaar of zomer. Dat treft dan, want voorlopig ga ik daar ook nog rustig mee door, want van actuele fotokuiers komt het met de TENS nog steeds niet …

De afgelopen tien, elf jaar ben ik niet eerder zo laat in het jaar op pad gegaan voor een fotokuier met Jetske in de Kop van Overijssel. Het was half juni, toen ik me daar op een mooie dag aan de rand van de vijver de koffie kon laten smaken. De foto-onderwerpen dienden zich al snel aan, want het krioelde er niet alleen in het water, maar ook erboven van het leven. Om te beginnen zag ik deze pas uitgeslopen, nog bleke waterjuffer naast zijn oude jasje zitten om op te drogen en uit te harden …

Een stukje verderop zat op de rand van het rechtop staande blad van een waterlelie een lantaarntje mooi te zijn …

Op een ander lelieblad zaten twee mooie blauwe waterjuffers – waarschijnlijk azuurjuffers – lekker in het zonnetje …

Hieronder lijkt het ene juffertje het andere te willen verleiden …

Ja, en dan komt van het een het ander en moeten er eitjes worden afgezet …

En tot slot het ene juffertje dat door zijn rode kleur wat uit de toon viel, de vuurjuffer …

Zomerprogrammering

Langzaam, héél langzaam komt mijn door de hitte van de afgelopen dagen geteisterde lichaam weer wat in zijn gewone doen. Voor een gezond mens zijn temperaturen boven de 30 ºC al moeilijk te verteren, voor mensen met MS zijn die tropische temperaturen ronduit slopend. De koele en regenachtige dag van gisteren heeft me goed gedaan, maar aangezien we de warmte ook de komende dagen nog niet kwijt zijn, zal het nog wel even duren voordat mijn energiebalans weer enigszins is hersteld …





Om het mezelf niet moeilijker te maken dan nodig is, schakel ik voorlopig maar even over op een zomerprogrammering op mijn weblog. Dat wil zeggen dat ik mezelf even geen druk opleg, niet om te schrijven en evenmin om te lezen. Laten we het er maar op houden, dat ik een paar snipperdagen neem. Kalm aan, dan breekt het lijntje niet. Op die manier kan ik de zon toch in het water zien schijnen, want mijn humeur heeft er gelukkig nog steeds niet echt onder te lijden. …




Een zomermiddag bij de Leijen

Het was een mooie middag om eens even lekker uit te waaien bij de Leijen. Terwijl ik bij Doktersheide door het rietland naar het prieeltje aan de oever van het meertje liep, zag ik dat er een scholekster op het dak van het prieeltje stond …

Bij het prieeltje aangekomen was de vogel gevlogen, en dus kon ik in alle rust een tijdje lekker tegen de balustrade hangend van het uitzicht genieten. Juist op dat moment dreven er even wat wolken voor de zon langs …

Toen de zon even later weer scheen, werd ik verrast door een fuut die vlak voor het prieeltje langs zwom …

Blijkbaar werd deze fraaie watervogel op zijn beurt verrast door mijn aanwezigheid, want zodra hij de klik van mijn camera had gehoord, zwom hij terug in de richting waar hij vandaan was gekomen …

Korte tijd later kwam er vanuit de rietkraag een eend tevoorschijn die even een ommetje maakte …

Met deze foto’s was mijn missie in feite al geslaagd, daarom ben ik vervolgens lekker met de voeten vlak boven het water bengelend op de steiger gaan zitten …

Gewoon even een tijdje lekker in zon en wind genieten van het uitzicht over de watervlakte, en van de aanblik van de waterlelies en helaas wat voorbij drijvend afval vlak voor me. Maar ja, het is ook zo moeilijk om zo’n plastic zakje mee te nemen naar huis en daar in de afvalemmer te gooien …   😦

Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant.

Bergopwaarts

Terwijl de Tourkaravaan zich in Zuid-Frankrijk tijdens de tweede rustdag opmaakt voor wat wel eens een barre driedaagse tocht door de Alpen zou kunnen worden, begin ik op mijn eigen manier weer bergopwaarts te gaan. De prednisolonkuur heeft de bacteriële infectie in mijn luchtwegen inmiddels aardig weten in te tomen. Dat wil echter niet zeggen dat ik er weer volledig overheen ben, want ik heb de afgelopen weken toch een aardig jasje uitgedaan. De vermoeidheid die normaal toch al mijn grootste vijand is, is er nog eens extra door aangewakkerd, en mijn benen hebben weer flink aan kracht ingeboet …

Dat alles zal echter niet beter worden door alleen maar passief in mijn hangmat te blijven liggen. Van echte fotokuiertjes zal deze week – ook gezien de weersverwachtingen – nog wel niet veel terechtkomen, maar ik zal me de komende dagen in elk geval weer wat actiever door weblogland gaan bewegen. Het zal niet lukken om alle 344 ongelezen items in mijn Reader in enkele dagen te lezen en te becommentariëren, maar ik zal zeker her en der weer een krabbeltje achterlaten. Verder heb ik me voorgenomen om ook zelf weer wat vaker een logje te plaatsen. Best kans dat die logjes dan gelardeerd zijn met foto’s uit het archief, want van alleen maar druppelfoto’s wordt een mens ook niet vrolijker …

De sprinkhaan en de waterlelie

We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …

Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ’s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …

Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …

Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …

’s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …