Domela’s muur

Zoals ik gisteren al schreef, toonde voormalig eigenaar Thom Mercuur (1940 – 2016) in de expositieruimte van het Tripgemaal o.a. gebruiksvoorwerpen, foto’s, boeken, etc. die de turfwinning en de slechte sociale leefomstandigheden in deze streek weer in herinnering brachten. Daarvan is ook vandaag de dag aan de buitenzijde van het gemaal nog wat terug te zien. Daarom ben ik via de verderop gelegen brug naar de overkant van de Heafeart gereden.

Aan de zuidgevel van het gebouw kijkt het stilistische portret van de Nederlands politicus, sociaal-anarchist, en antimilitarist Ferdinand Domela Nieuwenhuis (1846 – 1919) nog steeds uit over het polderland. Domela Nieuwenhuis geldt als één van de oprichters van de socialistische beweging in Nederland. Ook was hij de oprichter van het tijdschrift Recht voor Allen

Domela was in Nederland populair door zijn optredens bij stakingen van ambachtslieden, maar zeker ook bij die van de veenarbeiders. In veel arbeiderswoningen was een foto van hem te vinden. Omdat hij opkwam voor de Friese veenarbeiders, kreeg hij de bijnaam Us Ferlosser

Tot zover het hier al eerder besproken portret van Domela. Dan nu nog iets wat ik nog niet eerder onder de aandacht heb gebracht. Of ze een bepaalde betekenis hebben, weet ik niet, maar op de zijdeuren van het gemaal staan al jaren een paar ezeltjes geschilderd. En wat hier tot slot nog opvallend is: de bovengrondse bedrading met de ‘isolatiepotjes’ bovenin de palen aan de rechterkant van de weg, zoals ik ze nog ken uit mijn kinderjaren …

Ik sluit dit logje over Us Ferlosser ook nu maar weer af met “De Internationale”, ditmaal in een uitvoering van Rob van de Meeberg. Want de strijd is nog altijd niet gestreden …

Het Tripgemaal

Het uit 1876 daterende Tripgemaal staat aan de spiegelende Heafeart (Google Maps) bij Gersloot. Althans, dat heb ik tot voor kort altijd gedacht. Maar sinds 2013 staat het Tripgemaal formeel in de buurtschap Gersloot-Polder. In 2013 zijn – op initiatief van het lokale Plaatselijk Belang – witte plaatsnaamborden geplaatst. “Het dorp Gersloot-Polder heeft in 1978 geen eigen postcode en plaatsnaam gekregen in het postcodeboek, voor de postadressen ligt het daarom sindsdien ‘in’ Gersloot,” aldus de hier vaak reagerende Frank van den Hoven op de pagina over Gersloot-Polder op zijn website www.plaatsengids.nl

Het gemaal is vernoemd naar de familie Trip die drie generaties lang de machinisten van het gemaal waren. Samen met de bijbehorende machinistenwoning vormt het gemaal een rijksmonument. In 1988 is het leegstaande gemaal gekocht door Thom Mercuur (kunstverzamelaar, kunsthandelaar, galeriehouder, curator, uitgever en museumdirecteur). Hij heeft het complex indertijd verbouwd en ingericht als tentoonstellingsruimte en woonhuis. Mercuur toonde hier gebruiksvoorwerpen, foto’s, boeken, etc. die de turfwinning en de slechte sociale leefomstandigheden weer in herinnering brachten. Op dat laatste kom ik hier morgen nog even terug, wanneer we de blik op de zijkant van het gemaal richten …


– wordt vervolgd –

Oudejaarsmijmeringen

Wat gaat zo’n jaar dan weer snel voorbij, hè … Ik ben er nog niet eens aan toe gekomen om even rustig per maand of per kwartaal terug te blikken. Sinds er in oktober een remedie is gevonden om mijn zenuwpijn met ca. 4 of 5 behandelingen per jaar tot hanteerbaar niveau te onderdrukken, heb ik weer meer energie en kan ik er weer meer op uit. Als gevolg daarvan had ik de afgelopen drie maanden eindelijk weer eens genoeg fotomateriaal om mijn weblog dagelijks te vullen.

Om toch nog op enigerlei wijze terug te kunnen blikken, heb ik 12 zeer diverse foto’s uitgezocht. Overzichtelijker dan met deze 12 maandelijkse foto’s kan ik 2018 niet weergeven, en daar laat ik het dan ook maar bij …

Afanja’s 2018 in 12 maandelijkse beelden

Ik sluit het jaar af met een woord van dank aan iedereen die het afgelopen jaar met grappige, warme, informatieve, aanvullende, meelevende, opbouwend kritische, of wat voor reacties dan ook, actief heeft bijgedragen aan mijn weblog. Zonder jullie reactie en ‘likes’ zou het bloggen een stuk minder leuk zijn.

Doen jullie voorzichtig vanavond!?
Een rustige en veilige jaarwisseling gewenst!

25 stoelen en een piano

Welgeteld vijfentwintig stoelen staan er in het glazen paviljoen bij Villa Vijversburg, 13 links en 12 rechts …

Megaconcerten hoef je er dus niet te verwachten …

Maar met hier wat inschikken en daar wat verschuiven, passen er nog best een paar stoelen bij …

Let the show begin …

– wordt vervolgd –

Spiegeltje, spiegeltje

Onderweg naar de gesloten deuren aan het eind van één van de gangen van het glazen paviljoen in Park Vijversburg (zie foto boven) zag ik deze wat vervreemdende en verwarrende spiegelingen …

De gebogen glazen panelen hebben een wonderlijke visuele werking. Op die plek achterom kijkend, leek het park van rechts het paviljoen binnen te komen …

Links leek ineens een enorme gebogen spiegelwand te zijn opgetrokken. Als gevolg daarvan nam het aantal fotomaatjes plotseling schrikbarend toe terwijl ik terugliep naar het centrale deel van het paviljoen. Op enig moment zag ik wel zeven Jetskes voor me staan …

– wordt vervolgd –

Een glazen paviljoen

Het valt niet mee om het nieuwe glazen paviljoen bij Villa Vijversburg in enkele woorden te omschrijven. Van bovenaf ziet het eruit als een soort ster met drie armen die zich alle drie in een boog uitstrekken in een andere richting. We staan op de foto hieronder voor de zuidelijke arm. Hier versmalt het paviljoen zich tot de tot dikte van een enkele glasplaat, waaruit een soort toegangspoort tot het terras achter de villa is uitgespaard …

Zoals ook op de bovenstaande foto te zien is, strekt één van de andere armen zich uit naar de villa,. De derde arm loopt buiten beeld naar rechts en eindigt in een ‘achterdeur’ naar buiten. Het centrale deel van het paviljoen is bedoeld voor kleinschalige exposities, concerten en lezingen …

Hoog tijd om binnen een kijkje te nemen. Let er vooral even op hoe ongelooflijk helder het glas is als je naar buiten kijkt, maar ook op de bijzondere weerspiegelingen die er door de gebogen vormen ontstaan. Er staan helemaal geen dragende kolommen in het paviljoen, en dat komt de transparantie van het gebouw ten goede. Mooi is ook de verdiepte ligging van het paviljoen, daardoor ontstaat er een boeiende relatie met het park. Ook de strakke afwerking valt op, er zijn geen storende elementen als tl-armaturen of verwarmingsradiatoren te zien. En toch is alle techniek aanwezig. Afijn, kijk maar even mee …

– wordt vervolgd –

Gebroken glas

Zoals ik al eerder schreef is Park Vijversburg de afgelopen jaren grondig onder handen genomen. Het park heeft een eigentijdser gezicht gekregen en de villa is van binnen en van buiten gerestaureerd. Aan de achterkant van de villa is een geheel nieuw paviljoen verschenen …

Het paviljoen is ontworpen door de Japanse architect Junya Ishigami samen met de Rotterdamse architecte Marieke Kums. Van berichtgeving in de regionale pers en Omrop Fryslân kan ik me herinneren dat de realisatie van dat nieuwe paviljoen heel wat voeten in aarde heeft gehad …

Het is namelijk een glazen paviljoen geworden met een unieke draagconstructie, die volledig bestaat uit glazen wanden. Het paviljoen is opgebouwd uit 77 glazen panelen die exclusief voor Vijversburg zijn gemaakt in China. Ieder paneel heeft een ander formaat, sommige panelen zijn recht en andere gebogen, en allemaal moesten ze de constructie kunnen dragen …

Waarschijnlijk ter herinnering aan dat moeizaam verlopen traject, dat allerminst van een leien dakje verliep, is er één bijzonder paneel blijven staan. Voordat ik jullie meeneem naar binnen, eerst nog even wat foto’s van dat ene paneel, omdat het best aardige plaatjes oplevert …

– wordt vervolgd –