Lampionnetjes in de zon

Zoals ik gisteren al schreef, was het hier op beide kerstdagen mooi zonnig weer. Dat leverde behalve fraaie ijsstructuren ook wel weer mooi plaatjes op van de lampionnetjes, die nog in groten getale zachtjes in de zon en wind hangen te wapperen …

Vandaag deel 1, de zonnige kant …


Oftewel …


Een kijkje bij de koepel

Nadat ik nog enige tijd lekker op een muurtje in de zon had gezeten en een laatste foto van het kleurrijke bladerdek boven de ‘Inca-tempels’ had gemaakt, liep ik linea recta terug naar het voorste deel van de Ecokathedraal …

Daar liet ik me verleiden om bij de Porta Celi nog even af te dalen naar de vooral uit stoeptegels bestaande koepel, die toch wel één van de hoogtepuntjes van de ecokathedrale bouwkunst genoemd mag worden …

Moe, maar tevreden bekeek ik korte tijd later op het bankje in het voorportaal even de foto-oogst. Na een vluchtig weerzien met mijn fotomaatje en een kleurrijk bezoekje aan de Ecokathedraal was het tot dusver een mooie dag geweest, zodat ik rond half drie ’s middags met een voldaan gevoel huiswaarts kon tuffen …

Otters bij de Leijen

Eind oktober heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kijkje genomen aan de oostkant van de Leijen. Nadat ik de auto bij Paviljoen de Leijen (Google Maps) had geparkeerd, liep ik eerst maar eens naar het uitkijkplatform. Onderweg daar naar toe kwam ik weer langs de otters, die hier sinds 2015 heel stil rond dartelen …

Ik heb al eens eerder wat foto’s van dit prachtige otter-kunstwerk gemaakt, maar die hebben om een of andere reden mijn weblog nooit gehaald. Boswachter en houtkunstenaar Pieter Schaper van Vlieland heeft deze otterfamilie gemaakt van een oude boom van landgoed Stania State

Tijd en ruimte

We staan nog steeds bij de Schouwstrasluis (Google Maps) in Nij Beets. Op de onderstaande foto kijken we in noordoostelijke richting langs het Polderhoofdkanaal …

Dit is ook de plek waar de dichtregels vandaan komen die ik hier zondag al liet zien. Ze staan op een kunstwerk van golvend cortenstaal, dat hier in 2016 is geplaatst ter gelegenheid van de heropening van het kanaal en de sluis …

‘Tijd en ruimte’ is een gedicht van de Friese dichteres Baukje Koolhaas …

En speciaal voor mijn volgers die de Nederlandse taal niet machtig zijn een vertaling:

Molen, gemaal en sluis

Nadat ik onlangs een kort fotokuiertje in De Deelen had gemaakt, heb ik op de terugweg bij Nij Beets (Google Maps) een tussenstop gemaakt bij de sluis …

Aan de overkant van de Nieuwe Vaart staat in de verte het wiekloze restant van een in 1856 gebouwde poldermolen

Als ik vanaf een iets ander standpunt uitzoom, komt aan deze kant van de Nieuwe Vaart het Zuidergemaal in beeld. Het Zuidergemaal, of het Sudergemaal is een poldergemaal dat in 1924 is gebouwd en tegenwoordig de status van rijksmonument heeft. Het gemaal is momenteel in gebruik als museum- en expositieruimte …

We staan hier bij een in 2015 gerestaureerde sluis. Deze restauratie vond plaats in het kader van de heropening in dat jaar van het Polderhoofdkanaal tussen Nij Beets en De Veenhoop voor de recreatievaart …

Na de heropening van het Polderhoofdkanaal voor de recreatievaart, werd de gerestaureerde zuidelijke sluis genoemd naar een vroegere sluiswachter, Klaas Schouwstra …

De kraanvogels baltsen niet meer

Onder de noemer ‘WOODlandart’ verschenen er in het voorjaar van 2018 op verschillende plaatsen rond Drachten van natuurlijk materiaal gemaakte kunstwerken in het landschap. Voor de kunstwerken werd onder andere kweekwilgen en restmateriaal van boerenbedrijven gebruikt, zo werd gezegd. Aan de rand van de Kraanlannen (Google Maps) waren een paar baltsende kraanvogels te zien …

Begin oktober kwam ik er onderweg naar de Deelen weer eens langs. Deze keer heb ik de auto maar weer eens even in de berm gezet om er opnieuw een paar foto’s van te maken. De kraanvogels hebben hun pluimen en veren intussen afgelegd. Er resten nog slechts twee geraamten van nogal onnatuurlijk aandoend metaal …

Schaapachtige boa heeft ’t nakijken

De volgende stop was bij de buurtschap Koehool (Google Maps), het kleine vissersdorpje waar na de dijkverhoging van de jaren ’70 nog maar een paar van de originele huisjes zijn overgebleven …

Jetske had het verhaal van ‘de Waadfisker’ natuurlijk al gelezen op mijn blog, maar foto’s van het monument had ze er nog niet gemaakt. Dat heeft ze bij deze gelegenheid wel goedgemaakt …

Omdat ik het beeld en het verhaal al kende, ging mijn aandacht op dat moment vooral uit naar de andere kant van de weg. Daar speelde zich wel een aardig tafereeltje af …

Een vriendelijk groetende wandelaar liep samen met zijn niet aangelijnde hond de dijk op. Daarbij negeerde hij twee borden waarop te lezen was dat honden alleen aangelijnd de dijk op mogen. Dat is op zich tot daar aan toe, maar ik vond het vooral lullig dat hij ook de schaapachtige boa bij ’t hek het nakijken gaf …

Nadat Jetske in fotografische zin rond ‘de Waadfisker’ aan haar trekken was gekomen, besloten we een stukje verderop nog even een kijkje te nemen bij het witte gebouwtje, dat in de verte tegen de dijk lijkt te zijn aangeplakt …