Grutsk op ús beammen

Omabaard vroeg gisteren: “Wat stelt het bouwwerk rechts op de foto voor …?”
Eigenlijk vertelt het verhaal zichzelf d.m.v. twee Friestalige bordjes die er bij staan. Om het jullie op deze stralende junidag niet al te moeilijk te maken, heb ik er gemakshalve maar even een vertaling van gemaakt. Maar eerlijk is eerlijk, het origineel klinkt ook hier een stuk beter …

Trots

Bedacht en gemaakt door een
groepje inwoners van De Tike

Wij zijn erg blij met en
trots op onze bomen

Trots

Wakker worden
met de kop vol zweet en hars
uit een groene droom
van takken blad
en boom
en bij de koffie
nog steeds denken
dat het niet zo ging
echt niet zo was

Maar dan
in ‘t monster van blik en wielen
op naar ‘t werk
die leegte van de kale koppen
de schrik van weg die schaduw en
weg die stammen
houten tranen
gebroken bomen
gezaagd zonder afscheid

Maar deze grote jongen
van hout van hier
van u van mij
blijft bont en blij bij ons
de reus die roept en schreeuwt het uit
geeft iedereen een kus
zo trots.

Andries de Jong / juni 2019
(Vertaling: Jan K. alias Afanja / juni 2020)

Het zal intussen duidelijk zijn … Er sneuvelt wel eens een boom die je lief is, b.v. door storm, ziekte of ouderdom. Een groepje inwoners van het dorp De Tike gaf een boom uit hun dorp een tweede leven. Dit kunstwerk, dit bouwwerk, dit project of hoe je het wilt noemen, staat aan het eind van het doodlopende weggetje Doktersheide (Google Maps) aan de westkant van de Leijen. De Tike ligt verscholen achter de bomen aan het eind van de vaart op de onderstaande foto. Ergens daarginds zal de boom hebben gestaan …

Met eekie naar de boomtoppen

Met het zweet op ’t voorhoofd kwam Jetske na enige tijd weer uit de greppeltunnel tevoorschijn. Omdat ik intussen op de egel zittend weer krachten had verzameld, gingen we op zoek naar het volgende dier … …

Erg lang hoefden we niet te zoeken. Al snel kwamen we op een kleine open plek. Daar stond eekie op een hoge troon zijn koninkrijkje te overzien. Het is opnieuw een knap staaltje houtbewerking …

Ook hier stond weer een bordje met enige uitleg, ditmaal ging het om de boomtoppenroute. “Eekhoorn springt hoog in de bomen van tak naar tak. Volg met je ogen zijn route door de boomtoppen. Wie weet zie je eekhoorn ook nog!”, luidde een deel van de tekst ..

Kijk, dat kwam allemaal heel goed uit. Enige meters verderop stond een bankje. Tijd voor koffie, en dan eens even lekker achterover naar de boomtoppen kijken. Maar dat is voor morgen …

– wordt vervolgd –

Met egel de greppel in

Het volgende dier dat we tijdens onze kuier door Speelbos Sparjebird tegen het lijf liepen, was een reusachtige houten egel. Ook bij deze egel stond weer een bordje met een spelmogelijkheid voor kinderen …

Achter de egel waren takken over een greppel gespannen. De takken vormden een tunnel die het bos in voerde …

Terwijl ik het me gemakkelijk maakte door even lekker op de egel te gaan zitten, duurde het niet lang voordat Jetske bijna halverwege de tunnel zat …

– wordt donderdag vervolgd –

Bouwen met de bever

De blinddoekroute bij de gevallen das hebben we maar gelaten voor wat hij was. Net als de gevallen das trouwens, want die was wat al te zwaar om snel even overeind te zetten. Het gewone pad volgend kregen we even later weer een volgend houten dier in ’t vizier …

Ditmaal was het een fraai vormgegeven houten bever, die rustte op het onderste deel van een boomstam. Enige meters verderop stond een bordje. Hier wordt de relatie gelegd tussen de bever en het bouwen van hutten …

Gisteren waren er al een paar mensen nieuwsgierig naar dit bos. We bevinden ons hier in het ‘Speelbos Sparjebird’ bij het Friese dorp Hemrik. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond hier ‘kamp Sparjebird’ van de Nederlandse Arbeidsdienst. Na de oorlog heeft Sparjebird nog zo’n twee jaar dienst gedaan als interneringskamp voor NSB’ers, collaborateurs, moffenmeiden en kinderen van ‘foute’ ouders die heropgevoed moesten worden …

Zelf ken ik Sparjebird vooral als het speelbos waar al sinds de jaren 70 kindervakantieweken worden georganiseerd. Kernactiviteiten waren en zijn waarschijnlijk nog steeds zaken als spelen met water, lekker ravotten, hutten bouwen en natuurlijk broodjes bakken op een kampvuurtje. Dit alles natuurlijk onder begeleiding van vrijwilligers. Hutten worden er nog steeds gebouwd, ook zonder begeleiding…

– wordt vervolgd –

Een gevallen das

Afgelopen woensdag ben ik voor het eerst sinds tientallen jaren weer in een bijzonder stukje bos geweest. Het werd een wonderlijke tocht, waarbij ik gelukkig niet alleen was …

Lopen is met warm weer toch al niet mijn sterkste kant, om over op de tast lopen nog maar te zwijgen …

Het eerste wat we onderweg aantroffen was een gevallen das …

– wordt vervolgd –

 

Hoe en wat 2019 – 12

In de eerste week van december was het rustig hogedrukweer, daarna volgde een lange periode met vaak onstuimig weer, waarin het meer op herfst leek dan op winter. Tot de kerstdagen bleef het zacht. De laatste dagen verliepen weer wat zonniger en kouder, het kwam zelfs nog enkele keren tot lichte vorst in de nacht. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in december in ons tuintje uit op 5,4 ºC. Met 2 graden boven het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 was het een zachte decembermaand.

Mijn weblog stond in december goeddeels in het teken van het Waterloopbos in de Noordoostpolder, met daarin een hoofdrol voor ‘Deltawerk 1.1’, de oude Deltagoot. Maar ook in december hield ik oog voor wat er in de tuin zoal te zien was. Een primeurtje was in dat opzicht de verschijning van een winterkoninkje

Sinds Sinterklaas kijken wij uit op een bos. Dat zit zo …
Afgelopen jaar hebben we serieus belangstelling getoond voor een huis, dat aan de rand van een dorp en tegen een bosrand aan staat. Qua stand echt een plaatje. Nadat we een bezichtiging en een gesprek met de makelaar hadden gehad, moesten we helaas tot de conclusie komen dat er teveel aan verbouwd zou moeten worden om er naar tevredenheid te kunnen wonen. Dat werd ‘m dus niet.

Omdat Sinterklaas dat wel een erg sneu verhaal vond, schonk hij Aafje ter compensatie een klein kunstwerkje. Een door Klaproos met de hand beschilderde steen. Op deze manier kijken we toch uit op een bos. Is het niet een pronkstukje …

Met gemiddeld over het land 63 mm neerslag tegen een langjarig gemiddelde van 80 mm was december aan de droge kant. In onze tuin was het beeld niet anders, hier viel 58 mm tegen normaal over de periode 1971-2000 ca. 74 mm.

Tussen kerst en oud & nieuw was het droog en liet de zon zich regelmatig zien. Vooral de zonsopkomst en -ondergang was op die dagen veelal erg mooi en kleurrijk. Ik kreeg op 28 december de kans om een mooie zonsondergang te fotograferen vanuit de tuin van vriendin en fotomaatje Jetske. Vanuit onze eigen tuin heb ik op de namiddag van 30 december, tussen de bamboe door, voor het laatst in 2019 nog even een laatste blik op de maan kunnen werpen …