Een lhb-tje, een matroos en ’n kapitein

Sinds zondagavond had ik halverwege de maandagmiddag onverwachts een afspraak. Omdat ik na een actieve week en een pittig weekend nog in de ‘bijtankmodus’ stond, heb ik me na het plaatsen van mijn logje ‘Nattigheid’ in afwachting van het moment van vertrek naar die afspraak eerst maar weer lekker in mijn stoel genesteld …

Terwijl ik even later wat lag te sluimeren, bekroop me het gevoel alsof ik bekeken werd. Een blik door de ramen leerde dat daar niets te zien was. Het gegluur moest dus van binnen komen. En toen zag ik ineens vanuit een ooghoek iets bewegen … Op het tafeltje naast mijn stoel bleek een lieveheersbeestje bezig te zijn met rek- en strekoefeningen op mijn iPad …

De camera lag ook ditmaal weer niet ver weg, zodat ik nog even wat van zijn activiteiten vast kon leggen. Niet lang daarna klom het beestje via het oplaadkabeltje omhoog. Boven aangekomen, ontdekte hij dat dit een doodlopende weg was. Nadat hij vervolgens een paar maal van boven naar beneden was gelopen en weer terug, vloog hij weg …

Omdat het nooit een straf is om wat eerder op de plek van de afspraak aan te komen en daar eerst wat rond te kijken, vertrok ik een kleine drie kwartier later. Daardoor kwam ik wat vroeger dan oorspronkelijk gepland, maar toch precies op het juiste moment op de plek van bestemming aan. Tegelijk met de vakantiegangers uit het zuiden des lands stapte ik op het kleine parkeerplaatsje bij de Ecokathedraal uit de auto …

Na een hartelijke kennismaking met medeblogger Matroos Beek en haar kapitein, die deze week tijdelijk voor anker zijn gegaan in het zuidoosten van Drenthe, begonnen we gedrieën aan een tocht door de in ’t groen gehulde Ecokathedraal. Terwijl de kapitein – zoals dat hoort – zijn eigen koers uitzette, loodste ik de matroos zo goed en zo kwaad als het ging door dit bijzondere stukje Fryslân …

Alsof we elkaar al jaren kenden, kletsten we intussen honderduit over allerlei zaken des levens. Om de beleving van de Ecokathedraal niet ongemerkt voorbij te laten gaan, hielden we af en toe bewust even stil. De matroos maakte hier en daar een foto, ik ben daar nauwelijks aan toe gekomen ditmaal. De gesprekken waren te mooi en te intensief om me ook nog met fotograferen bezig te houden. Ja, natuurlijk heb ik de foto nog, die ik van dat bijzondere stel maakte, terwijl we na afloop van de rondgang op de bankjes vooraan zaten na te praten …
Uit privacyoverwegingen koester ik die foto voorlopig echter in mijn privé-archief … 🙂

Matroos Beek & Kapitein, het was me een genoegen om kennis te maken. Dank voor de gezellige gesprekken. Ik vond het mooi om bepaalde beelden en ideeën bevestigd te zien worden. Snel zal het zich niet voordoen, maar bij gelegenheid zal ik een volgend samenzijn niet uit de weg gaan. Een hele fijne vakantie verder!

“Op slot” – Badpaviljoen Hindeloopen

Onder die titel zendt Omrop Fryslân zondag 9 juni van 13:20 – 13-50 op NPO 2 (Nederlands ondertiteld) een documentaire uit over de teloorgang van het eens zo vermaarde Badpaviljoen Hindeloopen.

Bij het zien van de vooraankondiging van het programma herinnerde ik me dat ik daar een jaar of wat geleden eens een fotoserie had gemaakt. En toen begon het zoeken in mijn fotoarchief. Dat resulteerde na enige tijd in een positief resultaat. Op een zonnige dag in september 2012 hebben Aafje en ik tijdens een ritje langs het IJsselmeer een tussenstop gemaakt bij het toen al verloederde paviljoen …

Ten tijde van de bouw van het Badpaviljoen Hindeloopen in 1913 ontstond er grote onrust in Hindeloopen. Hoe zou het na de komst van zo’n mondain paviljoen komen met de rust in het kleine vissersstadje …? Dat zou toch wel erg veel luidruchtig volk aantrekken …? Dat bleek allemaal nogal mee te vallen. Badpaviljoen Hindeloopen stond met zijn art nouveau elementen al snel bekend als “de Parel van de Zuiderzee”.

In de jaren 60 kochten de roemruchte gebroeders Verweij, de oprichters van de zeezender Veronica, het paviljoen. Dat bracht een ander publiek op de been. Plotseling was het Badpaviljoen ‘the place to be’ voor de jeugd. In de documentaire verhalen tieners van toen over concerten van bands als The Golden Earrings en Q65 in het paviljoen …

Vanaf de jaren 90 raakte het paviljoen in verval. De huidige eigenaar heeft het gebouw rond 2015 zeer provisorisch opgeknapt met schilderwerk aan de buitenkant en inwendige aanpassingen. Daarbij schijnen serieuze fouten gemaakt te zijn, zo is b.v. het originele antieke blikken plafond verwijderd. De eigenaar schijnt zich er niets van aan te trekken dat het Badpaviljoen een rijksmonument is. De gemeente heeft de eigenaar inmiddels meerdere dwangsommen opgelegd, maar ook daar schijnt de man zich niet druk om te maken.

In de documentaire van Omrop Fryslân is te zien, dat er nu een groot zwart metalen hek rondom het intussen geschilderde gebouw staat. Het strandje is intussen volledig weggespoeld. Het is een gruwel hoe hier een stukje lokaal cultureel erfgoed ten gronde gaat (zondagmiddag van 13:20 -13-50 op NPO 2)

P.S. Je kunt de documentaire natuurlijk ook bij ‘ús Omrop’ online bekijken: “Op slot – Badpaviljoen Hindeloopen”.

De rietoogst wordt verwerkt

De rietzanger van gisteren herinnerde mij eraan dat ik enkele weken geleden nog een fotoserie heb gemaakt van het binden van het riet. Eerder dit jaar heb ik al aandacht geschonken aan het snijden van het riet en het kammen van het riet. Nu dus ter afsluiting van het rietseizoen nog wat foto’s van de laatste fase: het binden van het riet …

De rietsnijders hebben hun oogst intussen al enige tijd binnen. Rietsnijder Klaas-Jan heeft zijn oogst ondergebracht in een grote koepeltent op het erf. Daar is hij nu hard bezig om het riet te verwerken tot handzame bossen, waarmee de rietdekker vervolgens weer aan het werk kan …

Onlangs ben ik Klaas-Jan maar eens gaan opzoeken in zijn stoffige, maar wel voortdurend lekker doorwaaiende werkruimte …

Een centrale plek is weggelegd voor de rietbindmachine. Met behulp van deze machine maakt Klaas-Jan van die enorme berg grote bossen riet mooie werkbare bosjes met een standaard formaat. Naar aanleiding van een vraag van Willy op 17 april, kom ik morgen nog terug op het formaat van die bosjes riet …

In foto’s ziet het binden van het riet er ongeveer als volgt uit …

– wordt vervolgd –

Ecokathedrale fotokuier 13

Wat weersomstandigheden betreft komt deze dertiende Ecokathedrale fotokuier door een licht besneeuwde Ecokathedraal niet eens op zo’n gek moment. Gisteren lag er ’s ochtends vroeg in het uiterste zuiden van ons land lokaal een laagje sneeuw. Over het noorden trokken bij een maximumtemperatuur van amper 10 graden, die in buien nog verder terugzakte, regelmatig buien met hagel en een gemeen koude noordenwind.

Op deze Bevrijdingsdag zal het waarschijnlijk ook niet veel warmer worden. Voordat de MS mij in zijn greep kreeg, gingen wij nog wel eens naar het provinciale Bevrijdingsfestival in Leeuwarden. Ik kan me nog een editie herinneren op een prachtige dag met een temperatuur van zo’n 25 graden. Flink rood verkleurd door de zon en licht beneveld door drank en muziek keerden we na afloop huiswaarts. Dat zit er vandaag niet in.

Hoewel Bevrijdingsdag voor mij een dag van veel grotere waarde is dan Koningsdag, blijf ik vandaag lekker thuis. Volgend jaar vieren we 75 jaar vrijheid, hopelijk is het dan warmer. Vandaag is het prima weer om b.v. na afloop van een frisse kuier in een behaaglijke omgeving naar deze Ecokathedrale fotokuier door een licht besneeuwde Ecokathedraal te kijken. Afijn, wat je ook gaat doen, ik wens jullie een mooie Bevrijdingsdag …

Ecokathedrale fotokuier 12

Vooral het spel van licht en schaduw op verschillende bouwwerken tekende tijdens deze mooie najaarswandeling de sfeer in de Ecokathedraal. Springbalsemien, kardinaalsmuts en een mooi herfstblad zorgden met hun rode tinten voor fraaie kleurelementen tussen al het groen.
De verrassing van de dag was ditmaal een fiets die (tijdelijk) een plekje in de Ecokathedraal had gekregen …

Domela’s muur

Zoals ik gisteren al schreef, toonde voormalig eigenaar Thom Mercuur (1940 – 2016) in de expositieruimte van het Tripgemaal o.a. gebruiksvoorwerpen, foto’s, boeken, etc. die de turfwinning en de slechte sociale leefomstandigheden in deze streek weer in herinnering brachten. Daarvan is ook vandaag de dag aan de buitenzijde van het gemaal nog wat terug te zien. Daarom ben ik via de verderop gelegen brug naar de overkant van de Heafeart gereden.

Aan de zuidgevel van het gebouw kijkt het stilistische portret van de Nederlands politicus, sociaal-anarchist, en antimilitarist Ferdinand Domela Nieuwenhuis (1846 – 1919) nog steeds uit over het polderland. Domela Nieuwenhuis geldt als één van de oprichters van de socialistische beweging in Nederland. Ook was hij de oprichter van het tijdschrift Recht voor Allen

Domela was in Nederland populair door zijn optredens bij stakingen van ambachtslieden, maar zeker ook bij die van de veenarbeiders. In veel arbeiderswoningen was een foto van hem te vinden. Omdat hij opkwam voor de Friese veenarbeiders, kreeg hij de bijnaam Us Ferlosser

Tot zover het hier al eerder besproken portret van Domela. Dan nu nog iets wat ik nog niet eerder onder de aandacht heb gebracht. Of ze een bepaalde betekenis hebben, weet ik niet, maar op de zijdeuren van het gemaal staan al jaren een paar ezeltjes geschilderd. En wat hier tot slot nog opvallend is: de bovengrondse bedrading met de ‘isolatiepotjes’ bovenin de palen aan de rechterkant van de weg, zoals ik ze nog ken uit mijn kinderjaren …

Ik sluit dit logje over Us Ferlosser ook nu maar weer af met “De Internationale”, ditmaal in een uitvoering van Rob van de Meeberg. Want de strijd is nog altijd niet gestreden …

Het Tripgemaal

Het uit 1876 daterende Tripgemaal staat aan de spiegelende Heafeart (Google Maps) bij Gersloot. Althans, dat heb ik tot voor kort altijd gedacht. Maar sinds 2013 staat het Tripgemaal formeel in de buurtschap Gersloot-Polder. In 2013 zijn – op initiatief van het lokale Plaatselijk Belang – witte plaatsnaamborden geplaatst. “Het dorp Gersloot-Polder heeft in 1978 geen eigen postcode en plaatsnaam gekregen in het postcodeboek, voor de postadressen ligt het daarom sindsdien ‘in’ Gersloot,” aldus de hier vaak reagerende Frank van den Hoven op de pagina over Gersloot-Polder op zijn website www.plaatsengids.nl

Het gemaal is vernoemd naar de familie Trip die drie generaties lang de machinisten van het gemaal waren. Samen met de bijbehorende machinistenwoning vormt het gemaal een rijksmonument. In 1988 is het leegstaande gemaal gekocht door Thom Mercuur (kunstverzamelaar, kunsthandelaar, galeriehouder, curator, uitgever en museumdirecteur). Hij heeft het complex indertijd verbouwd en ingericht als tentoonstellingsruimte en woonhuis. Mercuur toonde hier gebruiksvoorwerpen, foto’s, boeken, etc. die de turfwinning en de slechte sociale leefomstandigheden weer in herinnering brachten. Op dat laatste kom ik hier morgen nog even terug, wanneer we de blik op de zijkant van het gemaal richten …


– wordt vervolgd –