Bij herberg de Pater

Het portret van deze pater, kwamen we gisteren al tegen terwijl we langs de sluizen omhoog liepen. De afbeelding staat op een zijmuur van Restaurant Herberg de Pater in Dokkumer Nieuwe Zijlen (Google Maps)


De herberg werd gelijktijdig met de oude zeesluis in 1729 gebouwd naast het sluiscomplex. Met een weids uitzicht over de oude zeedijk en het ingepolderde land richting het Lauwersmeer biedt de herberg rust en ruimte in een sfeervolle setting …

Nadat we de N358 waren overgestoken om de herberg ook nog even van die te bekijken, kwam ineens ook de obelisk of gedenknaald in beeld die ook in 1729 is opgericht om de afsluiting van het Dokkumerdiep en de bouw van de sluis te gedenken …


Wat ik wel bijzonder vind, is dat de beide gedeputeerden Vegelin en Schwartzenberg wel op het monument staan, maar de naam Willem Loré vinden we hier niet terug. Het zal om die reden zijn, dat de ca. 150 m verderop gelegen nieuwe sluis in 1969 naar hem is genoemd …

Met zicht op de gedenknaald en het achterliggende polderlandschap sluit ik deze korte serie af …

Rode zondag

Het is weer zondag, en dus is het weer tijd om een foto van een ijsvogel te tonen. Je kunt goed zien dat er een stevige wind stond, haar kapsel wordt duidelijk geruïneerd door wind van achteren …


Omdat het vandaag niet alleen zondag is, maar ook 1 mei – van oudsher de Dag van de Arbeid doe ik er vandaag ook nog even een rode roos bij …

Beeldentuin ‘de Havixhorst’

Bij het verlaten van het ooievaarsstation kwamen we aan de achterkant van landgoed De Havixhorst uit. Al in 1409 werd er voor het eerst melding gemaakt van het bestaan van De Havixhorst. De huidige vorm en uitstraling dateert hoofdzakelijk uit 1753. Tegenwoordig is er het chateau hotel De Havixhorst gevestigd …

Sinds 2008 is in de tuinen van De Havixhorst een bijzondere verzameling beelden te zien. We zijn een klein stukje langs de gracht gelopen om er wat foto’s van de maken. Ik moet zeggen: het stond me wel aan, die beeldentuin kan ook nog wel eens op het lijstje …

Ik sluit het eerste deel van deze op dat punt al geslaagde dag af met dit beeld van een schaatser. Terwijl we daar licht gekleed liepen, hadden we er geen idee van dat er nog geen tien dagen later in het oosten van ons land weer even geschaatst zou worden op natuurijs …

Ecokathedrale fotokuier 35

17 november 2021 was de enige zonnige dag die we hier vorig jaar november hebben gehad. Het was niet toevallig, dat ik op die dag besloot om nog eens een fotokuier in de Ecokathedraal te maken.

Het was er weer prachtig. Nog maar nauwelijks voorbij de Porta-celi lachte een op creatieve wijze vervaardigd muurtje me toe. Verderop gingen de grote gestapelde bouwwerken, die zo vaak aan Maya-tempels doen denken, goeddeels schuil onder een goudgele herfsttooi …

Klokkenstoel bij de Kleastertsjerke

Enkele volgers spraken tijdens deze serie hun verwondering uit over het feit dat de kerk van Kortehemmen geen toren heeft. Dat was in Noord-Nederland en vooral in Fryslân lange tijd heel gebruikelijk. Bij de bouw van kleinere kerken ontbrak in deze contreien vaak de financiële draagkracht om bij een kerk ook een klokkentoren te laten bouwen. Daar komt nog bij dat de ondergrond vaak zacht en veenachtig was, waardoor er met verzakking rekening gehouden moest worden. Een mooi voorbeeld daarvan is de Oldehove in Leeuwarden, die al tijdens de bouw scheef zakte. Tegenwoordig staat de nooit afgebouwde toren ongeveer 2,5 meter uit het lood. Om soortgelijke problemen te voorkomen, werd er vaak gekozen voor de houten constructie van een klokkenstoel …

Bij het kerkje van Kortehemmen stond al in 1750 een klokkenstoel met een schilddak. Eén van de financiers ervan was grietman Van Haersma. Zijn naam en die van de andere sponsoren zijn terug te vinden op de klok. De klokkenstoel is in 1950 volledig vernieuwd …

De klok is in 1750 gegoten door klokken- en geschutgieter Johan Christiaan Borchhard uit Groningen. De originele klok hangt er nog in. In 1944 werd de klok gevorderd door de Duitse bezetters, maar hij is na de oorlog gelukkig weer in Kortehemmen terechtgekomen. Tegenwoordig klinkt het geluid van de klok nog bij bijzondere gelegenheden zoals huwelijken en begrafenissen …

In Fryslân staan momenteel nog ca. 60 klokkenstoelen in verschillende vormen en formaten. Hier vind je er een overzicht van: Klokkenstoelen in Fryslân

Dat alles gezegd hebbend, is het tijd om deze zevendelige serie over de Kleastertsjerke of Kloosterkerk met het omliggende kerkhof bij Kortehemmen af te ronden. Met een laatste glimp van kerk en klokkenstoel trek ik het hek achter me dicht …

Bij de Kleastertsjerke (5)

Niet ver van het graf met de vriendelijke groet ‘Goeie’ vinden we nog een bijzonder grafmonument …

Boven het graf van Albert wapperen Tibetaanse gebedsvlaggetjes zachtjes in de wind. Het zijn gekleurde rechthoekige stukjes textiel, bedrukt met gebeden en mantra’s, die vaak worden opgehangen op bergpassen, tempels en rotspunten in de Himalaya. Dit zijn zogenaamde lung ta-gebedsvlaggetjes. In elke hoek staat vaak een dier uit de vier windrichtingen en in het midden een windpaard (‘lung ta’ is Tibetaans voor windpaard). Dit nobele dier vliegt mee op de wind die de vlaggetjes laat wapperen en brengt op deze manier vrede, welvaart en harmonie met zich mee …

In zo’n slinger van gebedsvlaggetjes zitten vijf kleuren, die in een specifieke volgorde achter elkaar zijn gehangen. De eerste is blauw, daarna komen wit, rood, groen en geel. De kleuren hebben ieder een betekenis: blauw staat voor de hemel, wit voor de wind, rood voor vuur, groen voor water en geel voor aarde. Door ze in de juiste volgorde te hangen, zijn de elementen in balans. Zo zorgen de vijf kleuren in gebedsvlaggetjes voor harmonie. Samen met de tekeningen, de gebeden en de mantra’s zorgen ze voor geluk, voorspoed en welzijn voor wie gebedsvlaggetjes ophangt of erbij in de buurt komt …

Van Albert is overigens niet meer bekend, dan dat hij Albert heette … dag Albert …

Morgen richten we de blik op de zuidgevel van de Kleastertsjerke …

Bij de Kleastertsjerke (4)

Bij ons ‘rûntsje om ‘e tsjerke’ zijn we intussen aan gekomen in de noordoosthoek van het kerkhof …

Zo eenvoudig, sober en puur als de eerste grafmonumenten die we zagen waren, zo strak en stilistisch zijn een paar van de graven die we hier aantreffen …

Bij de verbouwing van 1620 werd het driezijdig gesloten koor aan de oostzijde gesloopt en vervangen door een vlakke muur met jaartal-ankers en twee kleine vensters. In de twee kleine vensters is acrylaatglas van de Friese kunstenaar Jan Murk de Vries aangebracht …

Een paar stappen verderop treffen we een bekend beeld aan: “Goeie”. Of iemand nu komt of gaat, het is een groet die in Fryslân op elk moment past. Hier blijkt het te gaan om een onderdeel van wat ik echt een machtig mooi grafmonument vind. Anne blijft op deze manier de voorbijgangers ongetwijfeld nog lang groeten …

Voordat we onze weg kloksgewijs vervolgen, doen we morgen eerst nog even een stapje terug om een stille groet aan Albert te brengen …