Ecokathedrale fotokuier 30

Fryslân behoorde in de coronazomer van 2020 tot de veiligste gebieden van ons land. Voor Belgen was het dan ook een aantrekkelijke vakantiebestemming. Dat gaf een viertal Vlamingen de kans om in juli een bezoek te brengen aan de altijd rustige Ecokathedraal bij Mildam.

Met de Vlaamse blogster Lieve – in weblogland bekend als Oma Baard – had ik afgesproken om hen rond te leiden en van wat achtergrondinformatie te voorzien. Die taak werd echter spontaan en volkomen onverwacht overgenomen door een vrijwilliger van de Ecokathedraal. Dat vond ik niet erg, een beter verhaal over achtergrond en werkwijze in dit mooie en bijzondere project konden de Vlaamse gasten niet krijgen. En het gaf mij de vrijheid om wat foto’s te maken. Het was een fijne kennismaking en een genoeglijke middag …

Ecokathedrale fotokuier 29

In de loop van april 2020 begonnen we wat te wennen aan de coronacrisis. De anderhalvemetersamenleving had zijn intrede gedaan, en dat was ook in de Ecokathedraal intussen merkbaar.

Nadat we elkaar een aantal weken niet hadden gezien vanwege die ellende, besloten fotomaatje Jetske en ik op een mooie voorjaarsdag weer eens wat bij te praten in de Ecokathedraal. Natuurlijk maakten we ook even een rondje door de ontluikende natuur te midden van de gestapelde bouwwerken …

Ecokathedrale fotokuier 27

Al een paar jaar geleden had ik de zus van mijn fotomaatje beloofd haar eens kennis te laten maken met de Ecokathedraal. Gezondheidsproblemen stonden dat echter lange tijd in de weg. Mijn fotomaatje stelde op een goeie dag voor om er maar eens met zijn drieën een fotokuier te maken. En zo geschiedde het, dat ik er in die zonnige oktobermaand tweemaal achtereen een fotoserie heb gemaakt …

Ecokathedrale fotokuier 26

Begin oktober 2019 ben ik voor de derde keer dat jaar naar de Ecokathedraal geweest. Na de sneeuwwandeling in januari heb ik in er juli nog een rondgang gemaakt met matroos Beek en haar kapitein. Tot mijn spijt heb ik die dag – geheel tegen mijn gewoonte in – meer lopen praten dan dat ik heb gefotografeerd.

Ik ben deze fotokuier in oktober begonnen, waar ik in januari was geëindigd: in de stenen iglo. Nadat ik die weer even van binnen had bekeken, heb ik de Porta Celi – de hemelpoort – eens vanuit een ander perspectief gefotografeerd. Het zonlicht kierde op verschillende plaatsen in het bos mooi door het al voorzichtig uitdunnende bladerdek. Licht en schaduw speelden in stilte hun spel op en rond de betonnen objecten. De bekende ‘RUSTPLAATS’ waar naar verluidt ook Louis le Roy zelf wel eens zat te mijmeren, werd het eindpunt die dag.

Na de rust en nog even een blik in de richting van de ‘Inca-tempels’ iets verderop werd het tijd om de terugweg te aanvaarden. Het was een vermoeiende kuier, maar het prettige weerzien maakte het opnieuw alleszins de moeite waard …

Ecokathedrale fotokuier 25-2

We vervolgen onze tocht van januari 2019 door de besneeuwde Ecokathedraal. We starten waar we vorige week geëindigd zijn, op het lange pad met de ‘Inca-tempels’ ergens halverwege de Ecokathedraal. Daar vandaan gaan we naar de ruïnes op het oudste en hoogste deel helemaal achter in het bos. Onderweg kruisen we verse sporen in de sneeuw en uiteindelijk vliegen we door ‘de iglo’ weer naar buiten …

Ecokathedrale fotokuier 25-1

23 en 24 januari 2019 lag er een laagje sneeuw in Fryslân. Omdat de Ecokathedraal naar mijn idee misschien nog wel het mooist is wanneer er wat sneeuw ligt, heb ik er op de 24e weer een lange wandeling gemaakt.

Vandaag het eerste deel van deze kuier. Geniet mee van de mooie accenten die het laagje sneeuw op de randjes van de verschillende bouwwerken had gelegd. De koepel had met die mooie sneeuwrandjes rondom bijna het aanzien van een iglo gekregen …

Op naar de rustplaats

Langzaam dringen we verder door in de wonderlijke wildernis van de Ecokathedraal, alleen het atelier van Louis le Roy op de achtergrond wijst nog op enige beschaving …

Dan naderen we het oude tempelcomplex halverwege de Ecokathedraal. Nog één keer maak ik een klein klimmetje om vanaf enige hoogte een foto te kunnen maken van Aafje bij de twee grote torens …

Achter de torens waar Aafje hierboven vóór staat, ligt letterlijk en figuurlijk een rustplaats. Met uitzicht op het naastgelegen weiland heeft Louis le Roy hier ooit een zitbankje gecreëerd, waar hij zelf ook wel eens een momentje van rust pakte. Voor het bankje ligt een stuk van een oude grafsteen, waarop alleen nog ‘RUSTPLAATS’ te lezen is. Hoewel er rondom in de Ecokathedraal wel plekjes te vinden zijn waar je even op een muurtje kunt zitten, ga ik bij vrijwel elk bezoek hier toch wel even zitten mijmeren …

Eenmaal bij de rustplaats halverwege de Ecokathedraal aangekomen, vind ik het ook meteen welletjes. Mijn onderdanen staan een tocht verder naar achteren langs de Inca-tempels niet toe. We besluiten terug te gaan naar het startpunt. Daarbij passeren we de oude gebroken boom weer en krijgen dan zicht op de van stoeptegels gebouwde koepel. Aafje lijkt het niet helemaal te vertrouwen en blijft buiten staan. Pas nadat ik haar heb laten zien hoe hij gebouwd is en hoe dik de muren zijn, waagt ze het er ook even op …

Tot zover deze rondgang door de Ecokathedraal. Maar de goede verstaander heeft maar een half woord nodig …

– wordt ooit zeker vervolgd –