Zomer aan de Leijen

Een telefoontje komt onderweg maar zelden gelegen. A belde vorige week precies op het juiste moment, ik was net uit de auto gestapt om een kuiertje te maken bij de Leijen. Terwijl ik vanaf het amper 10 meter verderop staande bankje zicht had op de trots van de Tike, hebben we enige tijd genoeglijk zitten bijpraten …

Daarna was het tijd om in beweging te komen en de korte kuier naar de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ te maken …

Het paadje werd links en rechts omzoomd door een keur aan bloemen. De bloem van één van de gele lissen werd goed bewaakt door een soldaatje …

Het meertje lag er stil en verlaten bij. In één van de bomen midden in het water zat een aalscholver. Omdat hij net op het randje van het bereik van mijn camera zat, kon ik daar verder niet veel mee …

Een fuut dobberde rustig aan de kijkhut voorbij zonder mij ook maar een blik waardig te keuren. Een futendansje zoals twee jaar eerder op dezelfde plek, zat er helaas niet in. Saai, hoor …

Nog dichterbij was het wateroppervlak goeddeels bedekt met bloemen en bladeren van de waterlelie. Op het eerste gezicht een mooi beeld …

Als ik wat verder inzoom, ziet het er echter een stukje minder mooi uit. Het warme weer van de laatste weken is een katalysator voor algengroei. Het zal niet lang meer duren voordat de eerste zwemverboden i.v.m. blauwalg worden afgekondigd, vrees ik …

De boom van de buurvrouw

Het moet gezegd, buurvrouw heeft een mooie prunus in de tuin. Onlangs heb ik al eens getoond hoe mooi de volle roze bloesems soms afgetekend staat tegen een helderblauwe lucht. Maar ook onder een dreigende grijze lucht zoals vandaag mag hij gezien worden …

Hij heeft alleen één klein nadeeltje, zodra de bloei over haar hoogtepunt heen is, laten de bloemblaadjes los. En daarvan zijn er heel veel, en dat is vooral bij zuidwestelijke wind tamelijk vervelend. Vanmorgen waren de tuin en de vijver bedekt met roze bloemblaadjes van de prunus en hier en daar een geel blaadje van de dotterbloem …

Maar ach, de temperatuur ligt boven de 15°C en dat maakt het buitenleven alweer een stukje aangenamer. Het vegen van de tuin en het voorzichtig opvissen van de bloemblaadjes beschouw ik maar als mijn sportschool …

Eksterliefde

Zoals beloofd neem ik jullie vandaag mee terug naar de eksters, die op een zonnige namiddag in een boom bij ons in de straat samenkwamen …

Eén van de eksters leek verschillende keren wat van de boom te plukken, waarmee hij vervolgens de ander probeerde te paaien. Die ging daar gretig op in …

Wat zich vervolgens voor mijn camera ontspon, leek me een vertederend minnespel van het stel. Ik heb geprobeerd om het samen te vatten in een diashow. Let op de glimmende pretoogjes en de subtiele bewegingen van de snavels …  🙂

Deze diashow vereist JavaScript.

Schetterende eksters

Vandaag en morgen wat foto’s die ik vanuit de tuin heb gemaakt. De buurt wordt de laatste tijd onveilig gemaakt door een paar krassende kauwen, een stel gillende gaaien en een paar schetterende eksters. Kortom: het is hier af en toe knap luidruchtig …

Begin maart zat één van de eksters aan het eind van de middag een tijdlang op de nok van het dak van één van de buren. Daar vandaan vloog hij korte tijd later naar de boom die op ca. 30 m pal ten oosten van ons huis aan de straat staat …

Met dank aan de onvolprezen zoomlens van mijn Powershot SX70 IS lukte het moeiteloos om de ekster close in beeld te nemen …

Dat duurde echter niet zo erg lang. De ekster zat nog maar net in de boom, toen een tweede ekster luidruchtig schetterend in de boom neerstreek. Even wat uitzoomen was toen het devies …

Na wat geschetter en gefladder volgde een verrassend mooi minnespel. Maar dat is voor morgen …

– wordt vervolgd –

Zomerprogrammering 2020

Ik had me voorgenomen om ook in de zomer gewoon door te bloggen. Dat ben ik eigenlijk ook vrijwel altijd gewend geweest. Vorig jaar kwam het er niet van, omdat de Acnes me vanaf half juli wekenlang ondraaglijke pijn bezorgde. Nu die pijn tot een leefbaar niveau is teruggebracht, is er echter wel weer wat anders dat roet in het eten gooit …

Sinds enige tijd heb ik te maken met een pc die hardnekkige kuren heeft. Bij de minste of geringste handeling of opdracht van enige omvang krijg ik een melding ‘onvoldoende ruimte op de werkschijf’. Intussen heb ik op allerlei manier geprobeerd om ruimte vrij te maken, maar de rek is eruit. Ik ben bang dat hij toe is aan een volledige reset …

Maar ook verder gaat het niet echt lekker momenteel. Het weer van de laatste tijd zal daar niet vreemd aan zijn. ’t Ene moment is het ruim 31 graden, en een paar dagen later mag je blij zijn als de maximumtemperatuur de 16 graden aantikt. Dat is geen doen voor een mens met een defecte inwendige thermostaat. Dat heeft vervolgens weer invloed op mijn fotokuiertjes, want de kracht in de benen is ver te zoeken de laatste dagen. Vanmorgen heb ik nog eens een poging gewaagd, maar waar ik ook kwam, het was overal even grijs en nat. Dat alles komt mijn motivatie en inspiratie om te bloggen momenteel niet ten goede. En dan heb ik het over die rare coronacrisis en de nieuwe pandemie die mogelijk al in de maak is nog niet eens gehad.

Kortom: ik ben moe. Daarom trek ik ’t luikje eerst even dicht. Hoe lang …? Geen idee, maar zodra ik weer inspiratie heb, maak ik misschien in eerste instantie wel een herstart met alleen mijn iPhone en de iPad. Want of mijn pc tegen die tijd weer helemaal klaar is voor de strijd, valt ook nog maar af te wachten.

Tot die tijd wens ik jullie allen een goeie voortzetting van de zomer.
Pas op jezelf en elkaar, en vooral: blijf gezond! Tot ooit!

Grutsk op ús beammen

Omabaard vroeg gisteren: “Wat stelt het bouwwerk rechts op de foto voor …?”
Eigenlijk vertelt het verhaal zichzelf d.m.v. twee Friestalige bordjes die er bij staan. Om het jullie op deze stralende junidag niet al te moeilijk te maken, heb ik er gemakshalve maar even een vertaling van gemaakt. Maar eerlijk is eerlijk, het origineel klinkt ook hier een stuk beter …

Trots

Bedacht en gemaakt door een
groepje inwoners van De Tike

Wij zijn erg blij met en
trots op onze bomen

Trots

Wakker worden
met de kop vol zweet en hars
uit een groene droom
van takken blad
en boom
en bij de koffie
nog steeds denken
dat het niet zo ging
echt niet zo was

Maar dan
in ‘t monster van blik en wielen
op naar ‘t werk
die leegte van de kale koppen
de schrik van weg die schaduw en
weg die stammen
houten tranen
gebroken bomen
gezaagd zonder afscheid

Maar deze grote jongen
van hout van hier
van u van mij
blijft bont en blijft bij ons
de reus die roept en schreeuwt het uit
geeft iedereen een kus
zo trots.

Andries de Jong / juni 2019
(Vertaling: Jan K. alias Afanja / juni 2020)

Het zal intussen duidelijk zijn … Er sneuvelt wel eens een boom die je lief is, b.v. door storm, ziekte of ouderdom. Een groepje inwoners van het dorp De Tike gaf een boom uit hun dorp een tweede leven. Dit kunstwerk, dit bouwwerk, dit project of hoe je het wilt noemen, staat aan het eind van het doodlopende weggetje Doktersheide (Google Maps) aan de westkant van de Leijen. De Tike ligt verscholen achter de bomen aan het eind van de vaart op de onderstaande foto. Ergens daarginds zal de boom hebben gestaan …

Man, vrouw, mees

Vandaag begin ik met een paar foto’s die ik drie weken geleden van de hazelaar heb gemaakt. Dat is tenslotte een beeldbepalend, ’s zomers zelfs dominant onderdeel van onze tuin. Gisteren kon je hem door een druppel heen nog op zijn kop zien staan.

Vandaag gaat het me om de bloeiwijze van de hazelaar. De hazelaar is een zogenaamde naaktbloeier: hij bloeit voordat de bladeren aan de boom of struik verschijnen. Voor de bestuiving is de hazelaar afhankelijk van de wind. Aan de hazelaar zitten de mannelijke en de vrouwelijke bloeiwijzen apart. De mannelijke bloei kent iedereen wel, dat zijn de opvallende langwerpige, geelwitte katjes die vaak al in januari vrolijk hangen te wapperen …

De vrouwelijke bloemetjes zijn een stuk minder bekend. Het zijn kleine rode bloempjes, die zo onopvallend zijn dat veel mensen ze nog nooit gezien hebben. Staand onder onze hazelaar valt het ook niet mee om ze met het blote oog te zien, daarvoor hangen ze al bijna te hoog. Om ze goed te tonen, komt de macrolens er eigenlijk aan te pas, maar ook daarvoor hangen de bloempjes te hoog. Ik volsta daarom met een uitsnede van de eerste foto …

En de mees …?

Dat is de koolmees die ik zaterdagochtend in de hazelaar kon fotograferen. Op die foto is mooi te zien dat de kleur van de katjes al flink is veranderd. Ook kun je zien dat de structuur van de katjes een stuk opener is dan op de eerste foto. Na de passage van Ciara is het meeste stuifmeel er intussen wel uitgewaaid …