Nadat we het oude boerderijtje hadden bekeken, vervolgden Jetske en ik ons tochtje in de richting van de Leijen. Toen we korte tijd later langs het strandje aan de Leyensloane reden, was het intussen rond half één ’s middags. Tijd voor mijn medicijnen en een broodje. We troffen het, één van de bankjes op de oever van de Leijen was nog vrij …
Met uitzicht op het spiegelende wateroppervlak praatten we onder het genot van een hapje en een snapje nog wat na over de plezierige ontmoeting met de eigenaar van het oude boerderijtje. Het water lag er al die tijd vrijwel roerloos bij, maar dat zou niet lang meer duren …
