Reeën aan de bosrand

“Zodra het maïs van het land is, komen de reeën weer in het zicht,” aldus een oude zegswijze van Geert. Dat bleek ook onlangs tijdens een ritje in de buurt van Oudega (Sm.) weer. Op de eerste foto zijn ze nauwelijks zichtbaar, maar er stonden toch echt twee reeën aan de achterzijde van het maïsland aan de bosrand …

Gelukkig beschikt mijn camera over een sterke zoomfunctie, zodat ik de beide ranke dieren toch nog in hun volle glorie kan tonen …

Op ruime afstand hebben we bijna een kwartier achtereen min of meer we oog in oog gestaan …

Vanwege de zachte zuidelijke wind zullen ze me waarschijnlijk meer geroken hebben dan dat ze me zagen, maar een bedreiging vormde ik duidelijk niet …

Reeën in it Skar

Zo lang het nog kan, maak ik nog wekelijks een paar maal een ritje over de Nije Heawei door het Weinterper Skar. Hoe lang dat nog duurt, is maar zeer de vraag, want dat de weg er in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 uit gaat, lijkt wel duidelijk. Het duurt alleen allemaal wat langer dan oorspronkelijk gepland, omdat er nog een bezwaarprocedure loopt. Van die vertraging maak ik maar zo lang mogelijk gebruik. In de maanden mei t/m juni is de natuur hier het mooist, daar hoop ik de komende tijd dan ook volop van te kunnen profiteren zo lang het nog kan …

Toen ik er vorige week vrijdag langs kwam, stond er centraal in het gebied een ree …









Af en toe hief ze haar kop op om mij even in ogenschouw te nemen. Zodra duidelijk was dat ik schijnbaar geen kwaad in de zin had, graasde ze rustig weer door. Wat me opviel was dat ze een nogal vlekkerig uiterlijk had, daarnaast lijkt ze knap rondlijvig. Zou het kunnen dat ze ‘op alle dagen’ liep …









Na enige tijd dook een stuk achter de ree ineens ook een reebok op uit het struweel …









Ook meneer de bok nam duidelijk geen aanstoot aan mijn aanwezigheid, want ook hij nam alle tijd om rustig grazend in oostelijke richting verder te gaan …









Weer even later draaiden ze zich allebei om, om vervolgens in hetzelfde rustige tempo weer in de richting van de bosrand te scharrelen …









Daar bleven ze nog een tijdje dralen, totdat ze de amazone te paard zagen naderen, die ik hier gisteren heb geportretteerd …









Het was weer een prachtige ontmoeting, die bijna twintig minuten heeft geduurd. Het zal duidelijk zijn, dat mijn dag niet meer stuk kon.   🙂



Wat komt daar aan …?

Vanuit mijn mobiele schuilhut zat ik al enige tijd een paar reeën te observeren. Ze hadden me al lang en breed gezien, maar stoorden zich niet aan mijn aanwezigheid. Plotseling hieven ze vrijwel gelijktijdig hun kop op om vervolgens de blik in dezelfde richting te wenden …









In de buitenspiegel zag ik wat hen schijnbaar verontrustte, vanuit oostelijke richting naderde een paard met een amazone. Daar waren de reeën blijkbaar niet op gesteld, want toen ik weer opkeek, waren ze in het kreupelhout verdwenen …









Vriendelijk groetend passeerde de amazone even later. Ik weet dat ze geen kwaad in de zin heeft, want we treffen elkaar hier wel vaker. De reeën zijn daar kennelijk minder van overtuigd …








Aan de bosrand

Nadat ik me gistermiddag weer even op de hoogte had gesteld van de stand van zaken bij de tunnelbouw aan de Peelrug, ben ik via het Weinterper Skar huiswaarts gekeerd …





Ik was er al bijna aan voorbij gegaan, toen ik aan de bosrand bij het Koningsdiep een ree zag, die rustig stond te grazen. Al snel stak het schrandere dier de kop op om even de omgeving in ogenschouw te nemen …





Mijn aanwezigheid leek geen bedreiging te vormen, want nadat ze me even had opgenomen, hervatte ze haar belangrijkste bezigheid van het moment: lekker grazen …





En dat gold ook voor de reebok, die pakweg twintig meter verderop stond te grazen. Behalve mij leek hij ook de reegeit goed in de gaten te houden …




‘Keep ‘m Rolling’ rolt weer verder

Het was een bijzondere gewaarwording om de doedelzakspeler en zijn gevolg te horen naderen, terwijl ik vrijdagmiddag in alle rust bij het verzetsstrijdersmonument bij Allardsoog zat. Kippenvel was mijn deel toen ik even later ineens deelgenoot was geworden van een korte, maar indrukwekkende herdenkingsplechtigheid van de delegatie van ‘Keep ‘m Rolling‘ bij het monument. Na afloop van de plechtigheid heb ik me bij de groep aangesloten om samen met hen terug te lopen naar de weg. Daar wilde ik nog even wat foto’s maken van de ongeveer 10 oude legervoertuigen, die de geallieerden in gebruik hadden ten tijden van de bevrijding van ons land. Voor mijn gevoel was de onderstaande ambulance wel het pronkstukje van de kolonne, die mocht dan ook als eerste op de foto …





Om enigszins systematisch te werk te gaan, liep ik vervolgens naar de Jeep die vooraan geparkeerd stond. Van voor naar achteren werkend, wilde ik de wagens zo stuk voor stuk fotograferen. Maar dat liep even anders, want ik raakte genoeglijk aan de praat met de man die er bij de eerste Jeep eens goed voor was gaan staan. Zo leerde ik dat de groep bestond uit een aantal Friese leden van ‘Keep ‘m Rolling’ die een aantal leden uit de omgeving van de Veluwe op bezoek hadden. Ze waren bezig met een rondrit langs een aantal oorlogsmonumenten in Zuidoost-Fryslân, en er stond voor het weekend o.a. nog een rit door een deel van Drenthe op het programma …





Met sommige mensen rijgen de gespreksonderwerpen zich in korte tijd snel aaneen, dit was daarvan een fraai voorbeeld. Het was uitermate gezellig, maar het gevolg was wel, dat kolonne aanstalten begon te maken om verder te trekken, voordat ik mijn foto’s had kunnen maken. Uiteindelijk restte me weinig anders dan nog snel even een paar totaalshots te maken, waarna ik het vertrek van de kolonne op video heb vastgelegd. Het was een bijzondere ontmoeting, die mijn 4 en 5 mei dit jaar nog wat nog wat extra kleur gaf …





Maak er een mooie dag van. VIER DE VRIJHEID!

‘Keep ‘m Rolling’ bij verzetsmonument Allardsoog

In de aanloop naar de jaarlijkse Dodenherdenking ben ik gisteren rond het middaguur even naar het verzetsmonument bij Allardsoog (kaartje Google Maps) gereden om daar wat foto’s te maken voor mijn logje van vandaag …





Vijf dagen voor de bevrijding van Noord-Nederland werden op dinsdag 10 april 1945 tien gevangenen uit het beruchte Scholtenhuis in Groningen gehaald en geboeid afgevoerd. In het Scholtenhuis was in de Tweede Wereldoorlog een hoofdkwartier van de Sicherheitspolizei en de Sicherheitsdienst gevestigd. Verzetstrijders werden hier wreed verhoord, geslagen en gemarteld door de Duitse Sicherheitsdienst. Velen werden daarna op een afgelegen plek vermoord. Zo ook de tien gevangen die op 10 april 1945 in een legerwagen naar een afgelegen plek bij Allardsoog werden gebracht. Daar werden ze zonder enige vorm van proces door de Duitse bezetter -en mogelijk Nederlandse handlangers- vermoord …





Een van de mannen die hier werden gefusilleerd was de Groningse drukker, kunstenaar en verzetsstrijder Hendrik Werkman. De redenen voor zijn arrestatie en executie zijn nooit helemaal duidelijk geworden. Wellicht was het naderen van de Canadese bevrijders in april 1945, en dus een mogelijk aanstaande bevrijding, de oorzaak van paniek op het Scholtenhuis. Koortsachtig werd door de SD’ers die daar vertoefden, gezocht naar manieren om zich van belastend(e) materiaal en personen te ontdoen. De administratie van het Scholtenhuis werd vernietigd en de tientallen gevangenen werden, nadat zijn in groepen waren verdeeld, weggevoerd en doodgeschoten om te voorkomen dat zij in handen van de bevrijder zouden vallen en tegen de Duitsers konden betuigen. Negen van de hier geëxecuteerde verzetsstrijders zijn na de oorlog in hun eigen woonplaats herbegraven. Hendrik Werkman ligt begraven op de begraafplaats van het nabij gelegen Bakkeveen …





Terwijl ik daar lekker te midden van het gekwinkelier van de vogels op één van de twee bankjes zat te mijmeren, hoorde ik ineens doedelzakmuziek … Tijd om de videofunctie van mijn camera weer eens te benutten om de herdenking van een kleine delegatie van “Keep ‘m Rolling” vast te leggen …





Morgen vieren we hier Bevrijdingsdag met wat foto’s en een paar videoshots van het rollend materieel van “Keep ‘m Rolling” …

Reebok aan de bosrand

Vorige week woensdag liet ik me bij een temperatuur van ruim 15 ºC in heuse voorjaarsomstandigheden door mijn fotomaatje rondrijden in de Kop van Overijssel. Toen we over een onverhard pad rustig voorthobbelden in de richting van het rietland van Jetske’s zwager, zag ik aan de bosrand ineens een reebok staan …





Op mijn verzoek was Jetske wel bereid om even te stoppen, zodat ik -nadat ik het raam zachtjes naar beneden had laten zoeven- een paar plaatjes kon schieten van het sierlijke dier. Even keek het schrandere dier op om te bekijken wat voor snode plannen wij hadden, daarna boog hij zich voorover om doodgemoedereerd verder te gaan met grazen …





Na enige tijd draaide het dier zich om, waarna hij rustig in de richting van de bosrand liep. Onderweg hief hij zijn kop nog eens op om ons nog eens in ogenschouw te nemen. Die dieren zijn veel te goed van vertrouwen, deze ree had geluk dat ik alleen plaatjes schiet, maar dat loopt nog eens verkeerd af als hij eens een andere schutter tegen het lijf loopt …





Hoe dan ook, hier en daar nog een plukje gras meenemend, verdween hij even later in het bos. Voor ons was dat het sein om onze weg weer te vervolgen in de richting van het rietland, waar we even later in het zonnetje en uit de wind heerlijk hebben zitten lunchen …





De voorjaarsomstandigheden van die recordwarme maartdag (in het zuiden werd het afgerond 19 ºC)  liggen intussen al weer een week achter ons. Sindsdien zitten we weer midden in de winter en heb ik in ons tuintje zelfs twee ijsdagen kunnen noteren. Het zuidoosten van ons land kreeg gisteren een dik pak sneeuw te verwerken en afgelopen nacht was het vooral in het zuiden weer berekoud. In het Limburgse Ell werd met -13 ºC kouder dan het sinds 1901 ooit eerder zo laat in maart was in Zuid-Nederland. Vanaf komend weekend lijken de scherpste kantjes eerst weer van de kou af te gaan, maar van de nachtvorsten lijken we voorlopig nog niet af te zijn …