Achter de slagboom

De eerste gezamenlijke fotokuier die Jetske en ik dit jaar hebben gemaakt, was op 1 maart in het Weinterper Skar …

Bij aankomst zagen we dat het zandpad intussen was afgesloten met een slagboom, en helaas had ik geen sleutel …

Er restte ons niets anders dan een gang over het natte, zwaar lopende zandpad …

Bij de splitsing aangekomen was mooi te zien hoe de slenk zich door de noordkant van het gebied slingert …

De aanblik van de plek waar tot vorig jaar oktober de Nije Heawei liep en waar elk jaar brede orchissen de berm van de weg kleurden, was een stuk minder mooi …

Het was te koud om lang lekker op het bankje te kunnen zitten, maar vanaf deze plek leek het al bijna alsof er niets was gebeurd …

Een buizerd op de uitkijk

Toen ik vrijdag aan het eind van mijn kuier in het natte Weinterper Skar bijna weer bij de parkeerplaats was, zag ik een buizerd zitten bij het transformatorhuisje …

Deze buizerd heb ik hier wel vaker zien zitten, en dat is niet zo verwonderlijk, want hij heeft hier vandaan een prachtig zicht over het veld aan het oostkant van het Weinterper Skar …

Toen ik wat al te dicht in de buurt kwam, streek hij na een korte vlucht op een paaltje verderop in het veld neer. Daar ging hij met neerhangende vleugels wat mismoedig zitten kijken alsof ik zijn dag verpest had …

Een natte boel

Omdat volgens planning omstreeks half december de slagbomen aan beide kanten van de Nije Heawei geplaatst worden, heb ik vrijdagochtend weer eens een kijkje genomen in het Weinterper Skar …

Van een slagboom viel nog geen spoor te bekennen, maar er viel me wel iets anders op. Hoewel we hier in december tot dusver slechts zo’n 21 mm neerslag hebben gehad (met als natste dag 11 december met amper 10 mm), staat er al veel water langs en deels op het zandpad dat aan de oostkant toegang tot het Weinterper Skar geeft. We kunnen hier momenteel zonder overdrijving spreken van plas-drasland …

Dat kan nog wat worden als we weer eens een ècht natte periode krijgen … Voor een dergelijke situatie mag ik wel ergens een kayak op de kop zien te tikken …

Interview te velde

Vorige week werd ik via het bureau van Project N381 benaderd door Ingrid Spijkers van ‘Wij van PS‘. Zij is in opdracht van de provincie bezig met een boek over de vernieuwing van de N381 en alles wat daarmee annex is. In het kader daarvan wilde ze graag een gesprek met mij hebben, omdat mijn verhaal en foto’s m.b.t. de veranderingen in het Weinterper Skar wellicht bruikbaar zijn voor dit boek …

Een afspraak was snel gemaakt. Omdat Ingrid het gesprek graag op locatie wilde voeren, troffen we elkaar vanmorgen om elf uur in werkelijk prachtige winterse omstandigheden op de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar …

Meteen al genoeglijk pratend, wandelden we samen naar de nog licht berijpte heide. Onderweg hebben we natuurlijk even halt gehouden bij het nieuwe bankje aan het oostelijke pad, maar de rijp op de liggende delen nodigde helaas niet echt uit om er ook even te gaan zitten. Gelukkig heb ik dat met dit fantastische winterweer ook aanzienlijk minder snel nodig. In de huidige  omstandigheden kan ik zeker twee, op goeie dagen misschien wel drie keer zo ver lopen als in de beklemmende septemberwarmte …

Nadat we later op de parkeerplaats afscheid hadden genomen, heb ik mijn viskrukje nog even uit de auto gehaald om nog even wat macro-opnamen te maken van de vele fonkelende ijskristallen op de berijpte bladeren …

Omdat het vandaag voorlopig weer de laatste winterdag is en het twee nachten achtereen lekker heeft gevroren, besloot ik vervolgens nog even naar de Hooidammen te rijden om te kijken of daar al geschaatst werd. En jawel, daar werden alweer heel wat eerste streken gezet door de liefhebbers van natuurijs. Foto’s daarvan zullen hier ongetwijfeld in de loop van de week verschijnen …

En het tweede bankje: check!

Alle gebanjer over het vaak moeilijk begaanbare terrein in het Weinterper Skar heeft er de afgelopen weken behoorlijk ingehakt, toen ik donderdagmiddag thuis kwam, had ik dan ook echt het gevoel dat ik op mijn laatste benen liep. Maar nadat ik gisteren van een verkwikkende rustdag had genoten, vond ik toch dat ik vanmiddag met het mooie weer het tweede bankje nog maar eens moest gaan checken. Voor de nodige morele ondersteuning kuierde Aafje voor de verandering eens mee, want zij wilde ook wel eens met eigen ogen zien wat de veranderingen in It Skar teweeg hebben gebracht …

Die morele ondersteuning was zeer welkom, want het eerste deel van het pad vanaf de westelijke parkeerplaats was nog moeilijk begaanbaar vanwege de dikke laag zand die erop is gebracht. Pas ter hoogte van de plek waar tot twee jaar geleden nog een boerderij stond, bereikten we het deel tot waar de kraanmachinist het nieuwe pad had geëgaliseerd …

Op dat moment hadden we het tweede bankje gelukkig ook bijna bereikt. Kijk eens … daar staat het! Niet vlak ten noorden van het pad, zoals ik had verwacht, maar vlak ten zuiden daarvan  …

Het is een fijn plekje, hoor, lekker met de neus in zuidwestelijke richting … Kijk haar daar eens lekker zitten …

En het uitzicht … daar mankeert ook niets aan. In voorjaar en zomer kijk je hier uit over welig bloeiende velden …
Hoe vaak ik tot dit tweede bankje zal komen, is maar de vraag, want het is een flink stukje lopen, maar dat zien we in de loop der tijd ook wel. Ik ben in ieder geval tevreden met het behaalde resultaat, en ik verwacht dat de bankjes ook door andere wandelaars als een aanwinst zullen worden ervaren.

Zo, en nu neem ik even een paar dagen een welverdiende time-out, want er moet nog het nodige gebeuren om van de Sinterklaasviering ook dit jaar weer een succes te maken. Ik wens jullie allen een gezellige Sinterklaas.

Dat bankje staat er!

De werkzaamheden in het Weinterper Skar zijn bijna afgerond, maar hier en daar worden nog wat puntjes op de spreekwoordelijk ‘i’ gezet. Een van de belangrijkste puntjes is voor mij natuurlijk het plaatsen van de bankjes. Vanmorgen was ik er toevallig getuige van hoe het bankje langs het oostelijke pad werd geplaatst …

Eigenlijk moet je van begin tot eind overal altijd zelf bij zijn, want het bankje komt net niet op de plek die we op 14 november tijdens het “Overleg te velde” hebben afgesproken. Voor de zichtlijnen was het mooier geweest als het bankje 15 tot 20 meter meer naar het noorden, dichter bij de (vroegere) Nije Heawei dus, was geplaatst. De man die het bankje plaatste was dat wel met me eens toen ik hem er op aansprak, maar hij had nu eenmaal opdracht gekregen om het bankje bij de piketpaaltjes te plaatsen. Maar als het me voor tweeën zou lukken om de opdrachtgever tot verhuizing van het bankje te bewegen, dan was hij best bereid om de schep verderop nogmaals in de grond te zetten …

Ik besloot eerst maar een stukje verderop te kijken. Daar deed een kraanmachinist zijn best om het nieuwe deel van het wandelpad over de heide met grote precisie zo goed mogelijk te egaliseren. De man heeft me hier de afgelopen weken regelmatig rond zien scharrelen met mijn zitstok en we hebben ook een paar maal een praatje met elkaar gemaakt. Hij weet dus wat de veranderingen in het gebied voor mij betekenen, en ik stel het dan ook zeer op prijs dat hij zijn best doet om de gevolgen voor zo ver mogelijk te minimaliseren …   😉

Een klein stukje verder naar het zuiden ligt een nieuw veerooster in het oostelijke pad. Tot hier kunnen de schapen die de heide begrazen in het vervolg komen …

De heide ten noorden van het nieuwe pad mag kennelijk verder vergrassen en verbossen, want zodra er binnenkort een nieuwe afrastering langs het pad is gemaakt, kunnen de schapen daar dus niet meer komen …

Toen ik er op de terugweg langs kwam, was het bankje intussen bijna klaar. “Het staat keurig waterpas en dankzij een degelijke fundering zal het ook niet meer verzakken,” zo verzekerde de medewerker van Lolkema me …

Nadat ik via Project N381 telefonisch contact met hem had opgenomen, heb ik korte tijd later ter plekke nog even overleg gehad met de boswachter, die in deze als opdrachtgever fungeert. Ik heb hem er niet toe kunnen bewegen om het bankje toch nog een stukje naar het noorden te laten verplaatsen. Dit is volgens de boswachter de beste plek omdat het de grootste kans op droge voeten biedt …

Maar ach, ik zal het hem niet euvel duiden. De man is kennelijk geen fotograaf en heeft daardoor toch ietwat minder kijk op mooie zichtlijnen. En echt slecht is het natuurlijk toch ook niet. Ik denk, dat ik hier in de toekomst menig aangenaam moment zal beleven, met het hoofd in de zon en de benen tijdelijk in de rust …

Naar aanleiding van je reactie d.d. 11 februari 2015 ben je dus bij deze uitgenodigd, aargh …   🙂

Het tweede bankje is intussen ook al geplaatst. Hoe dat erbij staat, zal ik een deze dagen eens proberen te bekijken.

Een winters sfeertje

Toen ik gisteren aan het begin van de middag bij de Nije Heawei arriveerde, waren de bergen aarde en de diepe sporen al bijna volledig weggewerkt door een tweetal kranen …

Ik besloot voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje te maken naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar. Op het laatste stuk van het pad door het bos knisperden de bevroren bladeren gemoedelijk onder mijn voeten …

De dobbe lag er met een dun laagje ijs prachtig bij in een licht winters decor. De zon had met zijn warmende werk de rijp rondom al goeddeels doen verdwijnen …

Aan de zuidkant van de dobbe gluurde de zon net om het hoekje van de bosrand om ook daar aan zijn warmende en smeltende werk te beginnen …

Terwijl ik lekker op het bankje in de zon zat, maakte de rijp langzaam plaats voor kleine, in het zonlicht fonkelende druppeltjes. Een kleine winterse vliegenvanger richtte zich, steeds lichter wordend, langzaam verder op …