Nattigheid in 2017

Voor het eerst sinds ik in 2005 ben begonnen met bloggen, heb ik vorig jaar helemaal geen maandelijkse overzichten van de weercijfers in ons tuintje gepubliceerd. Maar het verzamelen van die cijfertjes is wel gewoon doorgegaan, want dat redt zichzelf met mijn huidige weerstation. Vandaag een blik op de neerslagcijfers van 2017 …

2017 was een tamelijk nat jaar, vooral in juni en september viel er in onze contreien erg veel regen. Gemiddeld valt er in ons land jaarlijks ongeveer 800 mm neerslag. In 2017 viel er landelijk gemiddeld 850 mm volgens het KNMI. Het zuidoosten was iets droger dan normaal. Het noorden, midden en westen en vooral het zuidwesten waren natter dan normaal.

In ons tuintje is in totaal 813 mm neerslag door de regenmeter gelopen, tegen ca. 770 normaal over de periode 1971-2000. De natste dag bij ons was 28 juni, toen een plensbui aan het eind van de middag het totaal van die dag op 51,4 mm bracht …

2017 was zeker in onze omgeving geen sneeuwrijk jaar. Volgens het KNMI viel er op 12 en 13 januari in een strook van Zeeland naar Overijssel 5-12 cm sneeuw. Op 12 februari viel in een strook over het midden 5-10 cm, en van 8 t/m 11 december sneeuwde het van tijd tot tijd in grote delen van het land. Ondanks Randstedelijke paniek en Code Rood bleef het in ons tuintje beperkt tot een laagje van luttele luttele centimeters …

Een natte boel

Omdat volgens planning omstreeks half december de slagbomen aan beide kanten van de Nije Heawei geplaatst worden, heb ik vrijdagochtend weer eens een kijkje genomen in het Weinterper Skar …

Van een slagboom viel nog geen spoor te bekennen, maar er viel me wel iets anders op. Hoewel we hier in december tot dusver slechts zo’n 21 mm neerslag hebben gehad (met als natste dag 11 december met amper 10 mm), staat er al veel water langs en deels op het zandpad dat aan de oostkant toegang tot het Weinterper Skar geeft. We kunnen hier momenteel zonder overdrijving spreken van plas-drasland …

Dat kan nog wat worden als we weer eens een ècht natte periode krijgen … Voor een dergelijke situatie mag ik wel ergens een kayak op de kop zien te tikken …

Worstelen met temperatuurschommelingen

Aan de gemiddelde maximumtemperatuur heeft het in de afgelopen zomer niet gelegen, want die was met 21,2 ºC perfect voor iemand die zich het best voelt bij een temperatuur van ca. 20-22 graden. Nee, het is mis gegaan door de manier waarop die gemiddelde maximumtemperatuur tot stand is gekomen. Voor iemand die als gevolg van MS een ‘defecte inwendige thermostaat’ heeft, is het wekenlang op en neer dansen van de temperaturen tussen 15 en 30+ graden funest, omdat het lichaam steeds weer hard moet werken om zich aan te passen aan de temperatuurschommelingen …





Voeg daar nog de natte perioden bij die ook allerminst een positieve uitwerking hebben op mijn gestel, dan zal duidelijk zijn, dat het voor mij niet echt een prettige zomer was …





In feite laat de zomer van 2015 zich prima vangen in twee foto’s: van droog en warm naar kil en nat …





Nu maar hopen dat we een niet al te natte herfst krijgen, gevolgd door een mooie koude winter, want wat bij hitte niet lukt, lukt bij kou wel: daar kun je je ook als MS-patiënt prima op kleden …





Hoe dan ook, vanaf nu probeer ik het bloggen weer rustig op te pakken, en dan zien we wel wanneer het schip weer strandt.

Hele kleine slakjes

Hoewel de astronomische herfst gisteren om 4:29 uur officieel is begonnen, wilde ik vandaag maar uitroepen tot de eerste echte herfstdag van 2014. Wat een regen vandaag …





Toen het rond het middaguur eventjes droog was, heb ik even een rondje door de tuin gemaakt met de camera …





Veel meer dan een vijftal van deze hele kleine slakjes ben ik niet tegengekomen. Veel langer dan 2 mm waren ze niet, maar wat zijn ze mooi met hun fragiele, doorschijnende huisjes …




2013 in beeld: november

November is de boeken in gegaan als een natte maand, maar hier in en rond Drachten viel het allemaal nog wat mee. Er stonden weliswaar regelmatig grote plassen op het land, maar dat leverde hier en daar wel aardige weerspiegelingen op …





De Amerikaanse windmotor bij de Hooidammen en vele vergelijkbare exemplaren in de omgeving konden het allemaal prima aan om overtollig water weg te pompen, zodat het niet voor overlast zou kunnen zorgen …





Halverwege de maand heb ik de voormalige afvalstortplaats de Weperbult bij het Fochtelooërveen beklommen. Eenmaal op de top aangekomen, werkten zon, wind en wolken lekker mee aan een fraaie tegenlichtserie bij de sculptuur van Ids Willemsma …





En november was tot slot ook de maand, waarin ik in de buurt van Earnewâld tot tweemaal toe de kans kreeg om een zwarte ree, die daar al geruime tijd rondscharrelt, te fotograferen …





November was eigenlijk helemaal niet zo’n gekke maand …