Hoopvol perspectief

“Vraag niet hoe ’t kan, maar profiteer ervan …”

Dat is eigenlijk het enige wat ik kan zeggen over de Qutenza-behandeling die ik bijna vier weken geleden heb gehad tegen de zenuwpijn in mijn buikwand oftewel Acnes. Het was precies zoals de verpleegkundige me na afloop van de behandeling bij het verlaten van de Pijnpoli nogmaals op het hart drukte, de eerste dagen gebeurde er niets. Maar daarna was het alsof er een warme, pijnstillende deken over mijn buik was gelegd …

Hoewel ik moet blijven opletten met strak zittende kleding en goed moet gaan zitten om in de auto geen last te krijgen van de veiligheidsgordel, is het goeddeels verdwijnen van de pijn een ferme stap voorwaarts. Alle voorgaande pogingen om me van de pijn af te helpen, boden hooguit enkele dagen verlichting. Dankzij de Qutenza ben ik nu al een paar weken grotendeels vrij van pijn en heb ik eindelijk weer wat meer bewegingsvrijheid. Nu is het een kwestie van afwachten hoe lang de pijn wegblijft, in principe kan de werking ongeveer 12 weken aanhouden …

Hoe lang de werking ook aanhoudt, de afgelopen weken heb ik in elk geval eindelijk weer eens een paar mooie fotokuiers kunnen maken. En dat hoop ik de komende tijd – ijs en weder dienende – ook te kunnen doen. We zien wel waar het schip strandt.

De hosta in herfsttooi

De foto’s van dit herfsttafereeltje in ons tuintje ontlokten Eveline vorige week zondag de opmerking: “Heb jij nog hosta’s met blad? Dat is op zich al uitzonderlijk, hier zijn de slakken er al lang klaar mee …”





Wel, je ziet het: we hebben hier inderdaad nog hosta’s met blad, en niet zo’n beetje blad ook. De slakken hebben deze hosta waarschijnlijk met rust gelaten omdat hij in een roestige oude vuurkorf op pootjes staat …





Deze foto’s heb ik donderdagmiddag gemaakt. De meeste bladeren zien er nog steeds puntgaaf uit, maar het verval begint zich nu toch wel goed af te tekenen …





Het bovenste blad krult tijdens het verkleuren om, en hier en daar ontstaan er als gevolg van slijtage nu toch scheuren en gaten in de verkleurende bladeren …




Herfsttafereeltje

Langzaam maar zeker verschijnen er in ons tuintje her en der kleine herfsttafereeltjes …





Een neergedwarreld blad van de hazelaar had een tijdelijke rustplek gevonden op het verkleurende blad van één van de hosta’s …




Oog in oog met ’n libel

Sinds vorige week zie ik regelmatig één of meerdere libellen in ons tuintje vliegen …





De meesten zijn nogal onrustig en vliegen op zodra je met de camera in de buurt komt …





Een enkeling had gelukkig wel even zin in een kortdurende fotosessie …





Met deze libel heb ik een tijdlang oog in oog gestaan, en dat leverde weer een aantal fraaie platen op, al zeg ik het zelf…




Natte besjes

Liefhebbers van het echte herfstweer komen volop aan hun trekken momenteel, aan wind en regen hebben we geen tekort …

De 13,5 mm regen die hier gisteren is gevallen meegerekend, is er in ons tuintje in oktober al 75 mm gevallen. Daarmee zitten we op het langjarig gemiddelde voor de hele maand, maar het eind lijkt helaas nog niet in zicht …

Voor mij even geen fotokuiertjes met al dat water, ik schiet zo af en toe tussen de buien door wel even de tuin in om snel even een paar plaatjes van een of ander herfsttafereeltje te schieten …

Doorkijkje in de tuin

De bladeren van de hosta bij de vijver hebben hun glans nog niet helemaal verloren, maar er zijn inmiddels wel grote gaten in gevallen …

Eén van die gaten biedt een mooi doorkijkje naar het beeldje aan de andere kant van de vijver …

Met de tweede bloei van de dotter is het nu toch echt afgelopen …

Terugkeer van de houtpantserjuffer

Voorgaande jaren waren het vooral vuurjuffers en azuurjuffers die zich in ons tuintje lieten zien. Dit jaar gaat die eer naar de houtpantserjuffer. De eerste liet zich op 15 juli fotograferen, toen dacht ik nog dat het waarschijnlijk om een eenmalig bezoek zou gaan. Niets was minder waar, want sindsdien laten ze zich regelmatig zien …

De bloemen van één van de hosta’s bij de vijver vormen de favoriete landingsplek …

Op 21 juli -één van de mooiste dagen van de maand- zaten er zelfs twee houtpantserjuffers tegelijk op de hosta …

Eén van de twee was bereid om me recht van voren even heel dichtbij te laten komen voor een paar portretfoto’s …

Tot slot nog even een close-up van de facetogen en het bekkie in een uitsnede van één van de foto’s …