Na de wesp kwam de vlieg

Nadat de eerste wesp van 2020 zaterdagochtend was weggevlogen van het terras, ben ik even naar de achterkant van de tuin gelopen. Het was lekker zonnig en dat gaf mooie omstandigheden om nog eens wat foto’s te maken van de vroeg bloeiende bloesem van de prunus …

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik altijd en overal blij ben met het verschijnen van een huisvlieg. Integendeel, zeker op mijn kaasplankje vind ik het uiterst nare gasten. Maar zo op de bloesem van de prunus kan ik er wel van genieten …

 

De eerste wesp van 2020

Toen ik zaterdag aan het eind van de ochtend een van mijn dagelijkse kuiertjes door de tuin maakte, zag ik tot mijn verwondering een grote wesp op het terras zitten. Nu weet ik wel dat de natuur in alle opzichten vroeg ontwaakt na afloop van de winter die de naam winter niet waard was, maar een wesp die begin maart op het terras rondscharrelt, dat is wel erg vroeg …

Snel maakte ik een paar foto’s met de standaardlens. In de hoop dat ze nog even zou blijven zitten, ben ik daarna snel even naar binnen gegaan om de de macro-voorzetlens te pakken. Een wesp die zo vroeg in het jaar op pad gaat, dat kan volgens mij alleen een koningin zijn. En dat vraagt natuurlijk toch even om een staatsieportret. Mogelijk heeft ze ‘overwinterd’ in ons fietsenhokje Terug buiten kreeg ik nog net genoeg tijd om nog een paar foto’s te maken. Daarna vloog ze op …

Ik weet dat er onder mijn volgers mensen zitten die een wesp het liefst meteen doodslaan of -trappen. Dat zal ik bij een wesp alleen in geval van nood doen. Wespen kunnen aan het eind van de zomer af en toe wat lastig zijn, maar het zijn toch vooral nuttige beestjes, die onderdeel uitmaken van de natuurlijke reinigingsdienst. Deze koningin kreeg van mij daarom natuurlijk de kans om haar vleugels uit te slaan, zodat ze op zoek kon gaan naar een plekje waar ze kan beginnen met de bouw van een nest …

UPDATE:

Op foto 1, 2, 4 en 5 zie je de wesp die zaterdag op ons terras zat. Via Twitter heb ik zojuist bijgeleerd dat het hier om de Franse veldwesp gaat. Wespen van deze soort zijn heel zachtaardig en niet in onze zoetigheden geïnteresseerd, zo is mij verteld. Hij is te herkennen aan zijn oranje gekleurde antennes.

De close-up in het midden komt uit mijn archief. De wesp van zaterdag vloog namelijk net te vroeg weg om hem frontaal te kunnen kieken. Dit is de gewone wesp of limonadewesp. Hij heeft zwarte antennes.

Zaaddoosjes in verval

Misschien kunt u zich de zaaddoosjes nog herinneren die ik half januari lekker in het zonnetje fotografeerde? Het leek wel voorjaar toen … wat lijkt dat alweer lang geleden. De laatste tijd heb ik meer het idee dat het herfst is …

Maar terug naar de zaaddoosjes. Die heb ik sindsdien nog een paar keer onder de loep genomen. Eerst een paar opnamen van 5 februari, toen scheen de zon nog wel eens …

Intussen hebben ze Ciara overleefd, maar ze zijn er niet mooier op geworden. De onderstaande foto’s heb ik gisteren gemaakt, nadat het urenlang had geregend …

Bladluizen op Brexitdag

Het heeft even geduurd, maar nu zijn de Britten formeel dan toch eindelijk uit de Europese Unie gestapt. Het is jammer, maar het is niet anders. Ik kan er op dit moment niet om treuren, want laten we eerlijk zijn, de Britten waren vaak toch wel dwarsliggers binnen de EU. We kunnen nu alleen maar hopen, dat er dit jaar in ieders belang goede afspraken voor de toekomst gemaakt kunnen worden, zodat we in elk geval als goede buren verder kunnen gaan …

Gelijktijdig met de Brexit lijkt het voorjaar zijn intrede in ons tuintje te hebben gedaan. De eerste sneeuwklokjes komen met hun tere witte bloemkelkjes fier opgericht vanuit de donkerste hoekjes naar boven. Op naar het licht!
In een poging om het grijs van de laatste tijd te doorbreken, vertonen de eerste krokussen hun kleur ook sinds gisteren. Toen ik de onderstaande foto gistermiddag op de pc bekeek, zag ik dat er iets op de één van de krokussen zat. Dat vroeg om nader onderzoek …

En dus ben ik meteen weer even naar buiten gegaan, nu met de macro-voorzetlens op de camera. Wat ik al vermoedde, bleek inderdaad het geval te zijn. Je maakt de gekste dingen mee in de winter van 2019-2020, er trippelden bladluizen op de krokus rond. Maar ja, met een gemiddelde temperatuur in januari van  5,4 ºC tegen normaal 2,2 ºC over de periode 1971-2000 is het voor de insectenwereld een lekker wintertje, neem ik aan  …

 

Zaaddoosjes

Zeker met het zachte weer krijg ik er steeds meer lol in om wat in de tuin rond te scharrelen met de camera. Voor wie het wil en kan zien, valt er eigenlijk altijd wel iets te fotograferen …

En dat hoeft niet eens altijd leuk en levendig groen of anderszins kleurig leven te zijn. Ook dood materiaal kan erg mooi zijn. Zondagmiddag viel mijn oog op een paar fotogenieke zaaddoosjes …

Mos beter bekeken

Nadat ik zondagmiddag wat foto’s had gemaakt van het mos in de aardbeienpot op de regenton, heb ik me gisteren op een deel van het mos bij de vijver gericht. Daar groeien her en der ook diverse mossoorten. De onderstaande foto’s heb ik gemaakt op de grens van vijver en terras …

Om te beginnen groeit daar vrij veel mos. Maar het is vooral ook de best bereikbare plek om eens diep door de knieën te gaan voor dit laag-bij-de-grondse plantje. Om mos goed te kunnen bekijken, moet de macro(voorzet)lens eraan te pas komen. Hoe klein de meest interessante delen van mos zijn, kun je op de foto rechtsboven goed zien. Daar kun je in de hoek linksonder wat kleine roodbruine puntjes in het groene mos zien, dat zijn de zogenaamde sporendoosjes. Vergelijk die nu eens met het formaat van de hazelnoot die rechtsboven in beeld te zien is …

We hebben het hier over gewoon dikkopmos, een van de meest voorkomende mossoorten in ons land. Het is makkelijk herkenbaar aan de kleine roodbruine sporendoosjes die als bloemetjes bomen het groen uittorenen. In die doosjes zitten de sporen. Aan het eind van de winter gaan die doosjes open, waarna de sporen zich door de wind laten meenemen, op zoek naar nieuwe groeiplekjes. De doosjes zitten nu nog dicht, en dan vind ik ze het mooist. Door de macrolens laten ze zich goed bekijken, zelfs op een donkere dag als gisteren kun je zien hoe fijn en hoe kleurig dit kleine spul is opgebouwd. Nog regelmatig vol verwondering, raak ik daar eigenlijk nooit op uitgekeken …