Vlieg doet een vliegenpoepje

In zijn blogje over macrofotografie in eigen tuin, vroeg Dirk vrijdag naar aanleiding van een toevalstreffer: “… heb je ooit een vlieg haar ‘kakje’ zien doen??” Waarschijnlijk tegen Dirk zijn verwachtingen in, kon ik die vraag meteen bevestigend beantwoorden. Toevallig heb ik begin augustus een serie gemaakt van een poepende vlieg …

Het was een zwaar bewolkte dag, waardoor ik eigenlijk te weinig licht had om lekker scherpe macro’s te kunnen maken. Desondanks probeerde ik ’s middags een paar foto’s te maken van een groene vleesvlieg, die achter in de tuin zat. Terwijl ik de tweede foto maakte – liefst wat scherper dan de eerste – zag ik dat het beestje een vliegenpoepje deed. Op de vierde foto kon ik zelfs zien dat hij na afloop zijn voorpootjes even netjes waste …

Het is in technisch opzicht niet bepaald een hoogstaande serie geworden. Maar soms gaat het om het moment, en dat had ik hier toch wel te pakken. Aan het eind van de fotosessie mocht ik zelfs nog even een frontaaltje maken …

Gevangen en gevlogen

Precies op het moment waarop ik zondagmiddag een spinnetje in de tuin wilde fotograferen, kwam het web waarop hij zat heftig in beweging …

Aan de andere kant bleek een nachtvlindertje in het web te zijn gevlogen …

Ik kon nog net twee foto’s van het beestje maken, voordat hij zich losrukte en uit beeld verdween …

De spin bleef beteuterd achter.

Determinatieperikelen

Op één van de vele warme dagen in juni zag ik vanaf mijn plekje in de schaduw dat er een libel neerstreek op één van de vogelkastjes in de tuin. De eerste foto was snel gemaakt, maar daarna besloot hij eerst eens een rondje door de tuin te vliegen …

Het duurde niet lang voordat hij terug was. Geheel tegen de gewoonte van de meeste libellen in ging hij echter niet weer op hetzelfde plekje zitten. Hij ging ongeveer een meter lager aan de lange steel van een van de Alliums hangen. Ik was er wel blij mee, want op dit plekje kreeg ik de kans om hem van alle kanten in beeld te brengen …

Met zo’n gewillig meewerkend model is het fijn werken. Ik kreeg zelfs de kans om even in te zoomen op die prachtige facetogen. Dat lukte niet helemaal naar mijn zin, de onderstaande foto is dan ook een uitsnede …

En dan komt uiteindelijk het moment waarop je moet bepalen om wat voor libel het gaat. Determineren, ik zal t wel nooit leren …, want ‘the devil is in the details …’ oftewel de bepalende verschillen tussen de diverse soorten zijn vaak maar klein. Kijkend naar de bruin-zwarte poten en de vorm van zijn (hang)snor denk ik, dat dit een steenrode heidelibel is, maar ik laat me graag corrigeren …

Rust bij de Kapellepôle

Tegen het eind van het schooljaar zijn het drukke tijden voor mijn fotomaatje, daarom besloten we onze gezamenlijke fotokuier maar eens op zaterdag te maken. We besloten te beginnen bij de Kapellepôle. In dit kleine natuurgebiedje wemelde het in deze tijd van het jaar bij eerdere bezoekjes altijd van de waterjuffers, libellen, vlinders en wat dies meer zij …

De teleurstelling was dan ook groot, toen we rond 14:00 uur na een kort, maar pittig kuiertje over de heide en door een bosschage, bij het kleine vennetje een bijna doodse stilte aantroffen. Het aantal libellen dat er rondvloog was op één hand te tellen en het aantal juffers op twee. Ook bijen en andere insecten vlogen er maar weinig rond. Eigenlijk was alleen het aantal mieren op één plekje verontrustend groot …

Meer dan een waterjuffer, een bij en een vlieg, die zijn rechter voorpoot miste, heb ik niet voor de lens gekregen. Kan het te maken hebben met het drukkend warme weer op dat moment? Of gaat het ineens zo bar slecht met het leefklimaat op de Kapellepôle?

Hoe dan ook, Jetske en ik besloten al snel om een ander en koeler plekje op te zoeken …

Frisse voorjaarsdruppels

Er trok gisteren opnieuw een scala aan buien over onze tuin, ook hagel ontbrak weer niet. Maar toen het in de loop van de middag tijdelijk wat opklaarde, bood de regen weer nieuw perspectieven …

Voor het eerst dit jaar lachten de mooie bolle druppeltjes op de bladeren van de blauwe iris me toe. De kleine ronde druppeltjes, die op een hellend vlak blijven liggen waar ze liggen, zijn de meest interessante. En de spannendste …

Omdat ze niet groter zijn dan enkele millimeters, laten ze zich alleen met een kleine scherptediepte mooi scherp in beeld vangen. Een zuchtje wind of een minimale beweging bij het afdrukken is al teveel. Maar een korte windstilte tussen twee buien zorgde net voor voldoende rust om een selfie en wat doorkijkjes te kunnen maken …

Maak er een mooi weekend van!

Fleurig het weekend in

Na de paarse krokus is het tijd om zijn gele neefje in het zonnetje te zetten. Achter in de tuin staat een fraai exemplaar dat eind februari beschutting trachtte te zoeken bij een vroege tulp …

De resterende foto’s heb ik allemaal op 2 maart gemaakt. Toen voelde het bij een temperatuur rond de 13 ºC nog bijna aangenaam aan …

Hoe anders is dat nu! De trieste aanblik van dit ‘moaie giele krookje’ na alle regen en wind van de afgelopen week zal ik jullie maar besparen. We zouden tenslotte fleurig het weekend in gaan …

Maak er een mooi weekend van!

Duik in een paarse krokus

Ik vind het maar koud …, waterkoud! Echt weer om even virtueel terug te gaan naar die lekkere voorjaarsweek van 20-27 februari. Ik was bij de overgang van sneeuwklokjes naar krokussen gebleven. In het betreffende logje was het sneeuwklokje op de laatste foto scherp in beeld, nu is dat de krokus …

Op het moment dat ik met mijn lens bij deze mooie paarse krokus naar binnen wilde duiken, klauterde er een goed van stuifmeel voorziene bij tegen de binnenkant van één van bloembladeren omhoog. Ga maar vriend, bestuif maar dat het een lieve lust is …

Zodra de bij gevlogen was, heb ik me weer op het hart van de de bloem gericht …

Ik ben zo ver mogelijk naar binnen gedoken om me even te verwonderen over de schoonheid die zo’n kleine kwetsbare bloem herbergt. In de header kun je dat nog net een stapje groter bekijken  …