Facetogen in detail

We gaan nog even terug naar de fotokuier, waarbij ik eind augustus 2013 in het Weinterper Skar een mooie macroserie had gemaakt van de levendbarende hagedis, die ik hier afgelopen woensdag liet zien. Het Weinterper Skar was in die tijd mijn favoriete wandel- en fotogebied waar ik wekelijks meerdere keren kwam. Aan het eind van een wandeling ging ik graag nog even zitten op de afsluitboom voor één van de paden …

Tegen het eind van de zomer vormde zo’n afsluitboom, net als het bankje bij de dobbe, een fijn plekje voor heidelibellen om even lekker op te warmen. In de loop der jaren heb ik vele tientallen heidelibellen op of bij die paal gefotografeerd. Zo ook op dag waarop ik eerder die hagedis zo mooi close had kunnen kieken. De onderstaande foto is wel één van de mooiste foto’s van de heidelibel, die daar ’s middags even bij me kwam zitten …

Door met de rechter muisknop op de foto te klikken, en dan te kiezen voor ‘Afbeelding openen in nieuw tabblad’, kun je de onderstaande foto vergroten. Als je daar vervolgens met de linker muisknop op de foto klikt, zie je hem in formaat 1920×1200 …

Close met een hagedis

Naar mate ik minder fotokuiertjes kan maken, maak ik ook minder actuele foto’s. Daarom vandaag weer een paar foto’s uit het archief. Ze dateren van eind augustus 2013, een droge maand met gematigde temperaturen. Ook toen speelde vermoeidheid me op warme dagen al parten, maar ik kon nog wel naar de dobbe in het Weinterper Skar lopen (Google Maps)

Dat was toen ook al een flinke inspanning, maar ik werd er die dag weer vorstelijk voor beloond. Ik zat nog niet eens zo lang op mijn favoriete bankje, toen er een levendbarende hagedis bij me kwam zitten. Hij gaf me alle tijd om een uitgebreide serie macro’s te kunnen maken. Het was overigens niet voor het eerst dat ik dat geluk had in het Weinterper Sjar. Een volgende keer het vervolg van deze fotokuier …

Door met de rechter muisknop op de foto te klikken, en dan te kiezen voor ‘Afbeelding openen in nieuw tabblad’, kun je de onderstaande foto vergroten. Als je daar vervolgens met de linker muisknop op de foto klikt, zie je hem in formaat 1920×1200 …

Varens in detail

Nadat een groepje mussen nog even tuin in de al goeddeels kale prunus had zitten ravotten, was het stil in de tuin vanmorgen. Geen gebrom of gezoem van insecten, geen gefladder van een vlinder of een jagende juffer. Droogte en de stilaan naderende herfst tekenen het beeld van de tuin …

De varens zijn het aanzien niet meer echt waard, het totaalbeeld biedt een bizar rommelig beeld. Maar er is zoveel meer dan een totaalbeeld. Daarom heb ik mijn krukje vanmorgen na de koffie eens even naast de varens gezet om er wat details uit te lichten …

Vlieg doet een vliegenpoepje

In zijn blogje over macrofotografie in eigen tuin, vroeg Dirk vrijdag naar aanleiding van een toevalstreffer: “… heb je ooit een vlieg haar ‘kakje’ zien doen??” Waarschijnlijk tegen Dirk zijn verwachtingen in, kon ik die vraag meteen bevestigend beantwoorden. Toevallig heb ik begin augustus een serie gemaakt van een poepende vlieg …

Het was een zwaar bewolkte dag, waardoor ik eigenlijk te weinig licht had om lekker scherpe macro’s te kunnen maken. Desondanks probeerde ik ’s middags een paar foto’s te maken van een groene vleesvlieg, die achter in de tuin zat. Terwijl ik de tweede foto maakte – liefst wat scherper dan de eerste – zag ik dat het beestje een vliegenpoepje deed. Op de vierde foto kon ik zelfs zien dat hij na afloop zijn voorpootjes even netjes waste …

Het is in technisch opzicht niet bepaald een hoogstaande serie geworden. Maar soms gaat het om het moment, en dat had ik hier toch wel te pakken. Aan het eind van de fotosessie mocht ik zelfs nog even een frontaaltje maken …

Gevangen en gevlogen

Precies op het moment waarop ik zondagmiddag een spinnetje in de tuin wilde fotograferen, kwam het web waarop hij zat heftig in beweging …

Aan de andere kant bleek een nachtvlindertje in het web te zijn gevlogen …

Ik kon nog net twee foto’s van het beestje maken, voordat hij zich losrukte en uit beeld verdween …

De spin bleef beteuterd achter.

Determinatieperikelen

Op één van de vele warme dagen in juni zag ik vanaf mijn plekje in de schaduw dat er een libel neerstreek op één van de vogelkastjes in de tuin. De eerste foto was snel gemaakt, maar daarna besloot hij eerst eens een rondje door de tuin te vliegen …

Het duurde niet lang voordat hij terug was. Geheel tegen de gewoonte van de meeste libellen in ging hij echter niet weer op hetzelfde plekje zitten. Hij ging ongeveer een meter lager aan de lange steel van een van de Alliums hangen. Ik was er wel blij mee, want op dit plekje kreeg ik de kans om hem van alle kanten in beeld te brengen …

Met zo’n gewillig meewerkend model is het fijn werken. Ik kreeg zelfs de kans om even in te zoomen op die prachtige facetogen. Dat lukte niet helemaal naar mijn zin, de onderstaande foto is dan ook een uitsnede …

En dan komt uiteindelijk het moment waarop je moet bepalen om wat voor libel het gaat. Determineren, ik zal t wel nooit leren …, want ‘the devil is in the details …’ oftewel de bepalende verschillen tussen de diverse soorten zijn vaak maar klein. Kijkend naar de bruin-zwarte poten en de vorm van zijn (hang)snor denk ik, dat dit een steenrode heidelibel is, maar ik laat me graag corrigeren …

Rust bij de Kapellepôle

Tegen het eind van het schooljaar zijn het drukke tijden voor mijn fotomaatje, daarom besloten we onze gezamenlijke fotokuier maar eens op zaterdag te maken. We besloten te beginnen bij de Kapellepôle. In dit kleine natuurgebiedje wemelde het in deze tijd van het jaar bij eerdere bezoekjes altijd van de waterjuffers, libellen, vlinders en wat dies meer zij …

De teleurstelling was dan ook groot, toen we rond 14:00 uur na een kort, maar pittig kuiertje over de heide en door een bosschage, bij het kleine vennetje een bijna doodse stilte aantroffen. Het aantal libellen dat er rondvloog was op één hand te tellen en het aantal juffers op twee. Ook bijen en andere insecten vlogen er maar weinig rond. Eigenlijk was alleen het aantal mieren op één plekje verontrustend groot …

Meer dan een waterjuffer, een bij en een vlieg, die zijn rechter voorpoot miste, heb ik niet voor de lens gekregen. Kan het te maken hebben met het drukkend warme weer op dat moment? Of gaat het ineens zo bar slecht met het leefklimaat op de Kapellepôle?

Hoe dan ook, Jetske en ik besloten al snel om een ander en koeler plekje op te zoeken …