De laatste kruisspin

De laatste kruisspin die ik dit jaar heb gefotografeerd …

Zijn zoals altijd slordige web had hij eind augustus opgehangen bij de vijver …

Op rustige momenten trok hij zich terug op of nog liever in de bloemen van de kattenstaart op het terras …

En dat leverde mij op deze kortste en waarschijnlijk ook donkerste dag van het jaar toch nog wat kleur op …

Een tuinspin

Ik had nog een paar foto’s liggen van één van de vele spinnen, die op 1 oktober her en der in ons tuintje hingen. Naam en type tot dusver onbekend, daarom noem ik het maar gewoon een tuinspin …





Ik ben meer tevreden over de spin dan over de achtergrond, maar ja, zoals the good old Stones nog steeds zingen: “You can’t always get what you want” … 🙂




Een gevleugelde boeienkoning

Toen ik onlangs na afloop van een fotokuiertje in De Deelen nog even wat langs het struikgewas bij de parkeerplaats rond struinde, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe een kleine vos verstrikt raakte in spinnenweb …





Vrijwel meteen kwam een forse kruisspin uit zijn schuilplaats vandaan om koers te zetten naar zijn prooi …





Bekomen van de eerste schrik begon de vlinder uit alle macht te fladderen. Het web deinde heftig heen en weer. Het ging zo tekeer, dat de spin besloot om het zekere voor het onzekere te nemen en terug te keren naar zijn schuilplekje …





Het heftige gefladder van de vlinder miste zijn doel niet, na korte tijd wist hij zich als een ware Houdini te bevrijden van de kleverige draden om vervolgens weg te vliegen en een stukje verderop neer te strijken op de picknicktafel …





Daar bleef het diertje een tijdje zitten om bij te komen van dit hachelijke avontuur …




Spinnen, heel veel spinnen

Niet eens zo gek ver van de weilanden die volledig waren bedekt met een ragfijn netwerk van spinnenweefsels, trof ik op dezelfde dag een legertje spinnen in de berm aan …





Ik weet niet of deze spinnen verantwoordelijk zijn voor het bedekken van hele weilanden met hun spinsels, maar het zou me niet verbazen. Kijk eens naar de fijnmazigheid van dit netwerk en naar de enorme hoeveelheid draden. Je kunt er hier en daar nauwelijks doorheen kijken, het lijkt me een geweldige hangmat …





En dan te bedenken, dat dit nog maar een klein deel van de spinnen was, maar dat ontdekte ik pas toen ik er al een tijdje gehurkt zat te fotograferen. De eerste spinnen benaderden me door op de camera te klimmen en vervolgens doodleuk via mijn handen en armen op pad te gaan. En ook via mijn benen rukten ze op …





Hoe goed ik ook had geprobeerd de beestjes van me af te slaan, toen ik even later in de auto zat, voelde ik nog een paar spinnetjes in mijn haardos kriebelen. Om ongelukken te voorkomen, heb ik de auto eerst maar weer even in de berm gezet om mezelf nogmaals van de kleine kriebelaars te ontdoen …