Een atalanta aan de muur

Terwijl de heidelibel nog steeds op de pergola zat, verscheen er ook een atalanta op het terras …

Deze fraai getekende vlinder zocht een plekje op het gaas, dat hier in het verleden mooie trossen blauwe druiven droeg. De atalanta was al net zo’n gewillig model als de heidelibel …

Ook zeldzaam: de zilveren maan

Nadat we allebei een aantal foto’s hadden gemaakt van de uiterst zeldzame grote vuurvlinder, staken Anna en ik het witte bruggetje over om iets verderop in een stuk hooiland op zoek te gaan naar een andere vlinder die op de Nederlandse Rode Lijst van Dagvlinders staat, de zilveren maan (Boloria selene)

Onderweg kwamen we opnieuw de Engelsman tegen. Op onze vraag of hij al wat gevonden had, begon hij enthousiast te verhalen: “Ooh … there are so many Silvery Moons as you call them overthere, it’s awesome …”
Terwijl de Engelsman zijn weg vervolgde, ontdekten wij al snel dat hij niets teveel had gezegd. Bij vrijwel iedere stap die we deden fladderde er wel één van de oranje vlinders vanuit het lange gras omhoog …

De zilveren maan kwam in de eerste helft van de vorige eeuw bijna overal in ons land nog algemeen voor. Een paar kaartjes op het tabblad ‘Verspreiding’ van de zilveren maan laten goed zien hoe de populatie sinds 1950 sterk is afgenomen. Op dit moment komt de zilveren maan in Nederland alleen nog voor in het veenweidegebied op de grens van Utrecht en Zuid-Holland, in de kop van Overijssel, in Friesland en op Terschelling. De zilveren maan staat verder op de Waalse, Vlaamse en Britse Rode Lijst. In Duitsland staat de soort in de categorie ´bijna bedreigd´. …

De zilveren maan is familie van de vossen, de parelmoervlinders en de weerschijnvlinders. In 2011 heb ik tijdens een fietstocht op Terschelling eens een ander lid van de parelmoervlinders gefotografeerd, de duinparelmoervlinder …

Met dank aan Anna voor de tip en het perfecte gidswerk, zijn de foto’s van de uiterst zeldzame grote vuurvlinder en de evenzeer erg bedreigde zilveren maan in het hoofdstuk ‘natuurfoto’s’ dit jaar toch wel mijn meest bijzondere foto’s geworden.

De sint jansvlinder

Op een van de weinige dagen waarop ik afgelopen zomer even alleen de natuur in ben geweest, trof ik vlak bij het bankje op het oostelijke pad in het Weinterper Skar deze vlinder aan …

De sint jansvlinder ook wel bloeddrupje of bloeddropje genoemd, is een algemeen voorkomende dagactieve nachtvlinder…

Het was een fijn model, dat zich probleemloos van alle kanten liet fotograferen …

De komende dagen aandacht voor een paar echt bijzondere vlinders …

De distelvlinder is terug

Nadat ik een tijdlang had genoten van hetgeen er zoal rondom de vogelkijkhut te zien was, besloot ik dat het tijd werd om zo langzamerhand eens terug te gaan. Maar daarmee was het met het fotograferen nog niet gedaan. Onderweg naar de auto zag ik tussen de vlinders die links en rechts van het pad rondfladderden,  op een bepaald moment een vlinder die dit jaar nog in mijn collectie ontbrak: de distelvlinder.

De distelvlinder is een trekvlinder die in Afrika overwintert. In het vroege voorjaar maakt de distelvlinder de oversteek naar Zuid-Europa, waar een eerste voortplanting plaatsvindt. In de vroege zomer trekken de vlinders vervolgens naar noordelijker streken, waar ze zich weer voortplanten. Dit nog erg gave exemplaar zou dus best eens vanuit bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk hierheen hebben kunnen fladderen. Doe dat maar eens na …





























Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Vlinders rond de vogelkijkhut

Nadat ik donderdag enige tijd op de oever van het Tjeukemeer had gezeten, heb ik op de terugweg even een tussenstop gemaakt bij de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes) in het natuurgebied Easterskar bij Sintjohannesga (Google Maps) …









Voor de vogels had ik er niet naar toe hoeven gaan, want een drietal zilverreigers en een kolonie van een dertigtal lepelaars hielden zich op te grote afstand van de hut op om er mooie foto’s van te kunnen maken …









Ik heb me er gelukkig toch ook niet hoeven te vervelen, want er fladderden diverse vlinders rond de hut die af en toe wel even wilden poseren. De eerste was een al behoorlijk rafelige en wat verbleekte atalanta …









Maar eh … hoe heten nou toch ook alweer de bloemen waar die atalanta op zit …?



Bezoek op de verbena

Van fotograferen is met de warmte van de afgelopen dagen niet zoveel terechtgekomen, maar toen ik op een bepaald moment even een uurtje op het terras zat, zochten de onderwerpen mij op …









Hoewel hij er dit jaar wat schraal en magertjes bij staat, streek er eerst een geaderd witje naast me op de verbena neer, en even later deed een kleine vos dat kunstje nog eens na. Dergelijke verrassingen maken de warmte toch weer wat draaglijker …