IJs en sneeuw bij de Leijen

Voor de derde tussenstop tijdens onze winterse rondrit door de gemeente waren Jetske en ik naar de Leijen gereden. Veel schaatsers verwachtte ik daar niet te zien, maar we gingen er vooral voor het landschap naar toe …

vogelkijkhut 'de Blaustirns'

Het rietveld achter de kijkhut was al vroeg in het jaar gemaaid door de rietsnijders. In verte waren de bossen riet te zien. De paar bomen die in het rietveld staan, hadden een warm en sierlijk rietkraagje gehouden. In de nog bijna maagdelijke sneeuwlaag waren verschillende sporen te zien …

Al voordat we de hut betraden, nam ik door een kijkluik in de wand naast het vlonderpad een kijkje naar de sneeuwvlakte op het meertje …

In de richting van Oostermeer stond een koek & zopie tent op het ijs, ook waren er kleine groepjes schaatsers te zien. Twee wandelaars kwamen met iets meer tussenruimte dan de roemruchte anderhalve meter onze kant op …

Voor de hut deinden enkele volle rietpluimen zachtjes heen en weer in de wind …

Bij het verlaten van de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ viel mijn oog nog op een winterse verrassing. Aan de achterkant van de hut hadden wind, water, sneeuw en vorst samen een soort van spiraalvormige witte ‘stalagmieten gevormd …

Terwijl ik me met het ijs bezighield, stond Jetske een paar meter verderop te genieten van de zon, die in de luwte van de wand al lekker warm aanvoelde …

– wordt vervolgd –

Klunen in de Jan Durkspolder

Vanaf de Headammen reden Jetske en ik een paar kilometers noordwaarts om te bekijken of er in de Jan Durkspolder ook iets van ijspret te zien viel. Dat viel niet tegen …

De ijsvlakte rond de grote vogelkijkhut lag er stil en verlaten bij. Normaal gesproken wordt hier door de IJsclub Lyts Begjin een baan uitgezet en worden er kluunbruggen gebouwd waar schaatsers de sloten en de weg tussen beide ijsvlakten veilig kunnen oversteken. De fundamenten van één van de kluunbruggen kun je op de meest rechtse foto hieronder zien …

Hoe ze het gedaan hebben, weet ik niet, maar nu er geen baan op de ijsvlakte was uitgezet, kwamen er schaatsers over het sneeuwijs in de sloot op de onderstaande foto deze kant op …

Daar moest bij gebrek aan tapijt op de weg op alternatieve manier gekluund worden. Terwijl Jetske en ik het groepje van beide kanten in beeld namen, zakte een schone blondine die de beschermhoezen van haar schaatsen niet bij zich had, vlak voor me door de knieën.
“Ga je me eindelijk een aanzoek doen …?” vroeg ik lachend. Dat bleek niet de bedoeling te zijn, lachend kroop ze naar de overkant van de weg, waar ze op haar vrienden wachtte …

Maar er waren meer schaatsers die van zuid naar noord wilden oversteken. De jongedame op de foto hieronder liet haar metgezellen verder schaatsen, terwijl ze zelf aanstalten maakte om over te steken …

Ze besloot eerst nog een stukje door de berm te lopen, daarna maakte ze de oversteek op een wel heel bijzondere manier. Alsof ze nooit anders had gedaan, kloste ze zo met het metaal van haar schaatsen over het ruwe asfalt.
“Wat tochtst, moarn taait it dochs …?” (“Wat dacht je, morgen dooit het toch …?”) riep ik haar na. Lachend ging ze aan de andere kant op in de drukte …

Na een laatste blik over de noordelijke ijsvlakte, stelde ik Jetske voor om nog even bij de Leijen te kijken …

– wordt vervolgd –

Een week winter

Zo, dat was hem dan, de winter van 2021. Een week met 6 ijsdagen, maar zonder strenge vorst in onze tuin. De laagste minimumtemperatuur bleef steken op -9,8 ºC, gistermiddag liep het kwik op naar 2,7 ºC …

In chronologische volgorde zag mijn week er als volgt uit. De winter begon met Code rood. Diep in de nacht van zaterdag 6 op zondag 7 februari begon de aangekondigde sneeuwstorm bezit van onze tuin te nemen …

De sneeuwjacht hield zo’n 24 uur aan, maar leverde hier uiteindelijk gemiddeld toch niet meer dan ca. 6 cm sneeuw op. Ons vijvervrouwtje was maandag 8 februari nog maar nauwelijks zichtbaar …

Na het sneeuwruimen op maandag heb ik het dinsdag rustig aan gedaan om energie te sparen voor de volgende dag. Wel heb ik ’s avonds even met licht, water, ijs en luchtbellen gespeeld bij de vijver …

Woensdag waren ook de binnenwegen in Fryslân weer goed berijdbaar, en dus werd het de hoogste tijd om een ritje naar de Ecokathedraal te maken. Daar heb ik een sprookjesachtige sneeuwwandeling gemaakt …

Moegestreden in de Ecokathedraal heb ik de donderdag vooral in de tuin doorgebracht, spelend met licht en schaduw in de sneeuw …

Ook de vrijdag heb ik de goeddeels in tuin doorgebracht, ditmaal om me voor te bereiden op de ijspret die voor zaterdag op het programma stond …

Zaterdag heb ik samen met mijn fotomaatje Jetske het ijs opgezocht. Ik vond het een feest om te midden van alle ijspret zelf ook weer even op het ijs te staan …

Gistermiddag hebben Aafje en ik nog even een ritje door het sneeuwrijke lage midden van Fyslân gemaakt. Onderweg besloot ik o.a. even een tussenstop te maken bij de spoorbrug Grou over het Prinses Margrietkanaal. Na alle ijspret van gisteren deed het me pijn in ’t hart, maar we hadden geen beter moment kunnen treffen. Er naderde net een klein konvooi van twee ijsbrekers en twee vrachtschepen die zich door het ijs ploegden …

En vandaag kwam er met Code Rood een eind aan de winter. IJzel maakte wegen en vooral ook veel stoepen spiegelglad, zo ook het paadje in onze tuin. Intussen is de ijzel overgegaan in regen en is de temperatuur opgelopen tot boven het vriespunt, zodat ik me sinds ca. 10:30 uur weer veilig door de tuin kan bewegen …

Op mijn weblog houdt de winter voorlopig nog wel even aan. Ik heb als kind van de winter weer een fantastische week gehad, waarin ik meer dan 1100 foto’s heb gemaakt. Al hetgeen hierboven kort is weergegeven, zal hier de komende tijd nog uitgebreid voorbij komen. De liefhebbers van voorjaar en zomer zullen het geduldig moeten uitzitten of voorlopig hun heil elders zoeken …   😉

Ondertussen in Amerika

Kijkend naar de drukte hier op straat, lijkt het dagelijks leven na de kerstvakantie weer op gang te komen alsof er geen lockdown bestaat. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is van een echte lockdown tot nu toe helemaal weinig terechtgekomen. Daar hebben Republikeinen en Democraten het veel te druk met elkaar naar het leven te staan.

Hoewel de uitslag van de presidentsverkiezingen al meer dan 50 dagen vaststaat, doet Trump nog altijd zijn best om de uitslag ongeldig te laten verklaren. Daarbij gaat hij stukje bij beetje verder. Zaterdagavond voerde hij in een uiterst intimiderend telefoongesprek druk uit op hoge Republikeinse ambtenaar van de staat Georgia, die de opdracht kreeg om 11.780 stemmen voor de Republikeinen ‘te vinden’, teneinde Trump alsnog te laten winnen …

Woensdag moet de uitslag van de presidentsverkiezingen officieel worden bevestigd door het Amerikaanse Congres in Washington. Normaal gesproken is dat een formaliteit, maar niet onder Trump. Hij is naarstig op zoek naar Republikeinse congresleden die de leugen van ‘de gestolen verkiezing’ moeten bevestigen door tegen Biden als gekozen president te stemmen. Die poging lijkt gelukkig te stranden.

Om zijn gebazel kracht bij te zetten hebben Trump’s aanhangers voor woensdag een protestbijeenkomst georganiseerd bij het Witte Huis in Washington. En intussen klonk vanuit Trump’s gelederen zelfs de optie om eventueel het leger in te zetten om de verkiezingsuitslag aan te vechten. Alle tien nog levende voormalige ministers van defensie hebben Trump vanmorgen opgeroepen om de verkiezingsuitslag te accepteren en te stoppen met het aantasten van fundamenten van de republiek. Amerika gaat een week in, waarin het meer dan ooit lijkt te gaan schudden op zijn democratische grondvesten …

En dan moeten we ook nog letten op de runoff van de senaatsverkiezingen morgen in Georgia. In Georgia eindigden de verkiezingen voor twee Senaatszetels op 3 november onbeslist. Als de Democraten die twee zetels alsnog in de wacht slepen, is de stand in de Senaat in Washington 50-50. Dan zou vicepresident Kamala Harris als voorzitter van de Senaat de doorslaggevende stem hebben. Als die zetels naar de Republikeinen gaan, lijkt Biden als president in ieder geval twee jaar goeddeels vleugellam te zijn. Misschien tegen beter weten in heb ik goede hoop, dat de Democraten deze slag zullen winnen, omdat Trump zich met zijn machtsmisbruik en ander wangedrag steeds minder populair lijkt te maken onder Republikeinse kiezers.

Tot slot:
De bovenstaande foto heb ik samengesteld uit 3 foto’s van een brand in Drachten en een foto van het Vrijheidsbeeld dat op de oever van de Beulakerwijde in de Kop van Overijssel staat. Het is mijn interpretatie van het wankelen van de Amerikaanse democratie onder Trump.

Toen alles nog normaal was

Het was een mooi, maar fris weer, toen Aafje en ik op zondag 1 maart aan het begin van de middag in de auto stapten. De krokussen bloeiden gewoon alsof er niks aan de hand was …

En er was ook (nog) niks aan de hand. We passeerden achtereenvolgens de fiets- en voetgangersbruggen ‘de Slinger’ over de Zuiderhogeweg en ‘de Ring’ over de A7. Op de weg heerste de gebruikelijke zondagsrust. Dat het twee weken later ook op werkdagen gedurende langere tijd zo rustig zou zijn, konden we toen nog niet bevroeden …

Eenmaal op de plaats van bestemming kregen we het uitdrukkelijke verzoek om eerst het nieuwe uitzicht vanuit de kamers van de kleinzonen te bewonderen. Links het uitzicht in noordelijke richting, rechts dat in zuidelijke richting …

Pas toen een en ander was goedgekeurd mochten we ook de rest van het nieuwe huis bekijken. Ook dat kon onze goedkeuring wel wegdragen, waarna we met de gebruikelijke knuffel** afscheid namen …

** een knuffel … wat was dat ook weer …?

De donkerste dag voor kerst

De donkere dagen voor kerst doen hun naam weer eer aan. Met het oog op de beperkingen die dit jaar rond de kerstviering gelden, zullen ze voor velen dit jaar zelfs extra donker aanvoelen. Ook de kerstdagen zelf lijken goeddeels donker en nat te verlopen. Maar ach, binnen blijven is toch het meest veilig tegenwoordig …

En het kan altijd nog erger. Denk maar eens aan de miljoenen vluchtelingen, die als Jozefs en Maria’s van huis en haard zijn verdreven en de kerst zonder dak boven hun hoofd moeten doorbrengen. En laten we deze kerstavond vooral ook even denken aan alle artsen, verpleegkundigen en andere zorgmedewerkers die ook dit kerstweekend weer in zwaar en benauwend veiligheidstenue zorgen voor de vele coronapatiënten rondom in ons land. Voor hen is de kerst dit jaar helemaal anders …

Enfin, hoe en waar dan ook:

Gezellige kerstdagen – Noflike krystdagen – Merry Christmas

Blauw is de kleur

In verband met het 75-jarig bestaan van de VN op 24 oktober, baadde het gemeentehuis van Smallingerland eind oktober in een zee van blauw licht. Omdat ik toen virtueel in Frankrijk zat, heb ik indertijd geen kans gezien om de foto’s te publiceren. Maar daar heb ik het volgende op gevonden …

Ik publiceer ze vandaag en dat is niet geheel toevallig. Ik draag ze op aan onze oudste kleinzoon, die vandaag de mooie leeftijd van 15 jaar heeft bereikt. En blauw is toevallig wel zijn lievelingskleur! Hartelijk gefeliciteerd Tijmen …