Het thema voor Fotobingo 13 van Saturnein is schaduwen. Voor schaduwen is licht nodig, daarom begin ik met een foto van Aafje bij het ‘Tempeltje van Ids’. De eerste en de laatste foto zijn de enige tegenlichtopnamen in deze serie…
Op de volgende negen foto’s hebben we de zon in de rug. Op de eerste drie foto’s heb ik wat gespeeld met de schaduwen bij het Tempeltje van Ids. De andere foto’s zijn gemaakt bij de uitkijktoren op de Woldberg, Smalle Ee, het Wad bij Wierum, de Ecokathedraal en de Deelen …
Tot slot kijken we nog een keer tegen de zon in naar de voet van de uitkijktoren bij het Katlijker Schar. Deze houten toren is intussen afgebroken, omdat hij helaas onveilig werd …
We hadden de auto weer geparkeerd tussen het Urker Vissersmonument en het Kerkje van de Zee. Nadat we in de auto hadden geluncht, liepen we eerste even naar het vissersmonument. Het is elke keer weer indrukwekkend om al die namen van meestal op jonge leeftijd verdronken vissers op die lange muur te zien staan …
Ik stelde voor om deze keer boven langs naar de vuurtoren te lopen, door het dorp in plaats van er omheen dus. Daarbij liepen we langs het Kerkje aan de Zee. Daar vielen ons een paar infopanelen aan het hek op. ‘Urk Skulls’ Grave’ luidde kop op het Engelstalige paneel: ‘The skulls were reburied near the church tower. A fitting stone marks the grave’, las ik aan het eind van het verhaal …
Ik heb zelden een kerkhof gezien, dat zo vol ligt als dit kerkhof. De graven liggen er zonder tussenliggende paden dicht tegen elkaar. Terwijl ik voorzichtig met mijn stokken tussen de graven door schuifelde, had Jetske snel en soepel als een hinde tussen de grafstenen door lopend de kerktoren al bereikt …
Onder de titel ‘De schedels van Urk’ heeft Jetske het verhaal over schedelroof en onderzoek naar ‘raskenmerken’ van de oer-Nederlander op Urk in woord en beeld veel beter verteld dan ik dat kan. Even klikken op die titel dus. Ik sluit af met een prachtige grafsteen op het kerkhof …
‘Mensen, maar niet de klassieke portretten’ stond er deze week op de bingokaart van Fotobingo 12 van Saturnein. Ik heb een allegaartje van mensen bij elkaar gescharreld in mijn archief. Maar ik begin met een mij dierbare foto uit juli 1977. Het is een per ongeluk gemaakte dubbelfoto geworden, omdat ik het filmpje van mijn toenmalige Agfa Clack camera blijkbaar niet had doorgedraaid ….
Verder is het een tamelijk willekeurig allegaartje aan spelevarende, werkende, schaatsende, herdenkende, wandelende en dode mensen geworden. En dat alles in chronologische volgorde …
Meelopen zit er niet in, maar ik ben vandaag wel solidair met de deelnemers aan de Rode Lijn in Amsterdam.
De genocide op Palestijnen raast door, Israël blijft aanvallen, bezetten en vermoorden. In Gaza, en op de Westelijke Jordaanoever. En Nederland? Nederland blijft financieren en faciliteren. Onze regering heeft genoeg kansen gehad om een rode lijn te trekken tegen Israëls oorlogsmisdaden en illegale bezetting. Die tijd is nu voorbij, het is tijd voor meer actie. De geldkraan voor de genocide en de illegale bezetting van Palestina móét dicht.
Er was al hard gewerkt langs de Geau, toen Jetske en ik maandag tegen het eind van de ochtend naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder liepen. Dat zei ik dan ook tegen de benjamin van het groepje vrijwilligers. Hij vertelde dat ze de wilgen langs het pad voor de helft knotten, zodat er weer meer ruimte is op de paden. De dikste takken worden elders weer gebruikt bij de aanleg van een scherm …
Ook de schermen langs het paadje naar de vogelkijkhut waren flink onder handen genomen. Dat was ook wel nodig, want het groeizame zomerweer had de wilgen aan alle kant flink laten uitlopen. Ook aan het paadje zelf was gewerkt. Nadat in de afgelopen winter en het voorjaar de kade rond de grote plas was verhoogd, was nu ook de toegang tot het paadje verhoogd. Dat was netjes afgewerkt met betonnen platen …
Eenmaal in de hut kwamen we al snel tot de conclusie dat er weinig leven te bespeuren viel rond de hut. In de lucht was mooi te zien dat er vanuit het zuidwesten ander weer op komst was. De eerste bewolking deed een poging om de zon af te dekken. Dat lukte nog niet echt, maar het zonlicht tekende wel een mooie schaduw van een vliegtuigstreep op het dunne wolkendek eronder …
Omdat het niet meteen duidelijk was hoe laat het zou gaan regenen, besloot ik voor de zekerheid en voor de verandering eens een ritje in Drachten te maken. Ik ben weer eens naar de wijk van mijn jeugdjaren gereden, de wijk ‘de Swetten’. Mijn eerste twee schooljaren heb ik doorgebracht in een noodgebouw aan de Tijen. Op die locatie is niets uit die tijd meer herkenbaar. Maar de oude school 4, tegenwoordig ‘o.b.s. de Swetten’, staat nog in bijna originele staat aan de Kuiperssingel. Daar heb ik in klas 3 en 4 gezeten. De bomen op de onderstaande foto stonden er toen waarschijnlijk ook al …
Nadat ik nog wat foto’s op andere plekjes in de wijk had gemaakt, besloot ik op weg naar huis via industrieterrein de Haven te rijden. Terwijl ik in het verlengde van de Rien het tunneltje onder de Noorderhogeweg in reed, kwam ik in een groep steppende kinderen terecht. Waar zij verderop bij de Loswal linksaf gingen, ging ik naar rechts …
Ik vond om de een of andere reden dat het tijd was om weer eens een paar foto’s te maken van wat ik met stip het lelijkste gebouw van Drachten vind. Het is de veevoederfabriek van Agrifirm, vroeger de CAF. De kolos is zelfs nog groter en wanstaltiger geworden dan toen ik er in maart 2009 een fotoserie van heb gemaakt met Johan …
Eerst maar snel weer vergeten en terug naar vrolijker objecten. Denkend aan het groepje kinderen dat me had ingehaald, besloot ik langs het skatepark in het Slingepark te rijden. Wie weet, misschien zou ik ze daar weer aantreffen. Dat bleek echter niet het geval te zijn, maar ik kon er wel een paar andere jongens kieken die zich op rolletjes voortbewogen ….
Omdat de regen nog altijd uit bleef, reed ik een stukje verder het park in. Daar ging ik even op een van de bankjes rond de vijver te gaat zitten. Tot mijn verrassing zag ik even later ook de steppers uit het tunneltje weer terug. Niet onlogisch want zulke mooie, hier en daar lekker gooiende asfalt paadjes hebben ze in mijn oude – hun huidige – woonwijk de Swetten niet …
Nadat ik ze een paar keer voorbij had zien komen, werd het tijd om wat te chillen. Dat deden ze op de speeltoestellen aan de andere kant van de vijver. Ik vond het wel grappig dat die jongens mijn pad en paar maal kruisten op de dag, waarop ik zelf even terug ging naar de wijk waar ik mijn kinderjaren heb doorgebracht. Dat was toen, dankzij veel braakliggende stukken grond, nog een mooie groene wijk om op te groeien. Tegenwoordig zijn alle vrije terreintjes van toen bebouwd met woningen. De wijk waar ik woon is een stuk groener. Ik begrijp die jongens dus wel …